SERWISTECH24 SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000087121 NIP 8792312184 REGON 871616933

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu TO1T/GRz/18/2024, w dniu 17 lutego 2025 r., o oznaczeniu TO1T/GRz/18/2024/43 jest prawomocne z dniem 12 maja 2025 r.

Sąd Okręgowy w Toruniu, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekary 51, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 4 sierpnia 2025 roku wydanym w sprawie zażalenie na postanowienie/zarządzenie wydane w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest SERWISTECH24 SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000087121), sygnatura akt TO/Gz-KRZ/20/2025 obwieszcza: Postanowieniem z dnia 12.05.2025 r. Sąd Okręgowy w Toruniu oddalił zażalenie na postanowienie Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 17.02.2025 r., TO1T/GRz/18/2024 w przedmiocie zatwierdzenia układu w postępowaniu restrukturyzacyjnym dłużnika Serwistech24 sp. z o.o. w Toruniu. Postanowienie jest prawomocne.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 17 lutego 2025 roku wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest SERWISTECH24 SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000087121), sygnatura akt TO1T/GRz/18/2024 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 17 lutego 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu postanowił: I.zatwierdzić układ przyjęty przez wierzycieli dłużnika Serwistech24 Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Toruniu (KRS 0000087121) w trybie postępowania o zatwierdzenie układu o następującej treści: Propozycje układowe przewidują restrukturyzację zobowiązań dłużnika obejmującą: - odroczenie terminu wykonania, - rozłożenie spłaty na raty, - zmniejszenie wysokości części zobowiązań z jednoczesnym podziałem wierzycieli na grupy obejmujące poszczególne kategorie interesów. Grupa 1 Wierzyciel publicznoprawny, o którym mowa w przepisie art. 160 ust. 1 Prawa restrukturyzacyjnego - brak redukcji sumy zobowiązań (kwoty głównej i należności ubocznych) wyliczonych na dzień układowy, - spłata odsetek naliczanych do dnia spłaty, - spłata sumy zobowiązań w 96 ratach miesięcznych płaconych do ostatniego dnia każdego miesiąca w następujący sposób: • raty od nr 1 do nr 9 w wysokości po 5.000 zł płatne od kwietnia 2024 r. do grudnia 2024 r., • raty od nr 10 do nr 21 w wysokości po 7.000 zł płatne od stycznia 2025 r. do grudnia 2025 r., • raty od nr 22 do nr 95 w wysokości po 11.057,29 zł płatne od stycznia 2026 r. do lutego 2032 r. • rata nr 96 w wysokości pozostających do spłaty kwoty głównej i odsetek płatna w marcu 2032 r. Grupa 2 Wierzyciele posiadający sumę wierzytelności w przedziale do 30.000 zł włącznie. - brak umorzenia odsetek i kosztów ubocznych wyliczonych na dzień układowy, - umorzenie odsetek i kosztów ubocznych naliczanych po dniu układowym i w trakcie realizacji układu, - spłata niezredukowanej sumy wierzytelności (tj. 100% sumy zobowiązań wyliczonych na dzień układowy) w 4 równych, nieoprocentowanych ratach kwartalnych, - pierwsza rata płatna do dnia 31 grudnia 2024 r. Grupa 3 Pozostali wierzyciele publicznoprawni - umorzenie odsetek i kosztów ubocznych wyliczonych na dzień układowy, - umorzenie odsetek i kosztów ubocznych liczonych po dniu układowym i w trakcie realizacji układu, - kwota gwarantowana (niepodlegająca redukcji) 30.000 zł, - redukcja kwoty głównej powyżej kwoty gwarantowanej o 75%, - spłata niezredukowanej kwoty głównej w 60 równych ratach miesięcznych, - pierwsza rata płatna w pierwszym miesiącu po miesiącu, w którym uprawomocni się postanowienie sądu o zatwierdzeniu układu, ale nie wcześniej niż 31 grudnia 2024 II. wskazać, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 342 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. 2015 r., poz. 978), a postępowanie ma charakter głównego postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.Urz.UE.L.2015.141.19, ze zm.). III. kosztami postępowania obciążyć wnioskodawcę. UZASADNIENIE Dłużnik Serwistech24 Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Toruniu, zawarł z Dariuszem Kroszkiewiczem, doradcą restrukturyzacyjnym umowę o sprawowanie nadzoru nad przebiegiem postępowania o zatwierdzenie układu prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 – Prawo restrukturyzacyjne (tj. z dnia 23 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2022 r. poz. 2309); dalej: pr. rest.). Dzień układowy ustalono na 22 grudnia 2023 roku, o czym obwieszczono również w dniu 22 grudnia 2023 roku. Następnie w dniu 21 marca 2023 r. dłużnik wniósł o zatwierdzenie układu o treści jak w pkt I sentencji niniejszego postanowienia. Do wniosku o zatwierdzenie układu dłużnik dołączył dokumenty wymienione w art. 219 ust. 2 pr. rest., w tym sprawozdanie nadzorcy układu, w którym nadzorca stwierdził przyjęcie układu. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Układem zostało objętych 21 wierzycieli, których dłużnik podzielił na grupy. Głosowało 15 wierzycieli, przy czym 10 z nich oddało głos ważny. Samo głosowanie przedstawiało się następująco: w Grupie 1: głosował jedyny wierzyciel uprawniony do głosowania z wierzytelnością w kwocie 933 186,01 zł, głosował on za układem; w Grupie 2: głosowało trzynastu z dziewiętnastu uprawnionych do głosowania wierzycieli, głosy ważne oddało ośmiu wierzycieli z sumą wierzytelności w kwocie 58 272,26 zł, wszyscy głosowali za układem, poza tym pięciu wierzycieli oddało głos nieważny; w Grupie 3: głosował jedyny wierzyciel uprawniony do głosowania z wierzytelnością w kwocie 340 771,32 zł, głosował on przeciwko układowi. Wierzytelności były objęte układem, bowiem nie spełniały przesłanek negatywnych w świetle art. 151 pr. rest.. Brak było wierzytelności spornych. Zgodnie z treścią sprawozdania nadzorcy układu, suma wszystkich wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem umieszczonych w spisie wierzytelności wynosiła 1 486 226,04 zł. W głosowaniu nad układem wzięło udział 15 spośród 21 uprawnionych do głosowania wierzycieli, przy czym 10 z wierzycieli oddało głos ważny, a suma ich wierzytelności wyniosła 1 332 229,59 zł. Za układem głosował jedyny wierzyciel w grupie I, i w tej grupie układ został przyjęty zarówno większością osobową, jak i kapitałową. Wierzytelność przysługująca wierzycielowi wynosiła 933 186,01 zł. W grupie II za układem głosowało ośmiu z dziewiętnastu wierzycieli z sumą wierzytelnością w kwocie 58 272,26 zł. W tej grupie układ – wbrew stwierdzeniu nadzorcy układu – nie został przyjęty, ponieważ nie uzyskał większości osobowej, a jedynie kapitałową. W grupie III jedyny wierzyciel, któremu przysługiwała wierzytelność w kwocie 340 771,32 zł głosował przeciwko układowi, zatem w grupie tej układ nie został przyjęty. Nadzorca układu stwierdził, że układ został przyjęty na podstawie art. 119 ust. 3 pr. rest., albowiem suma kapitału wierzycieli głosujących za układem wyniosła 991 458,27 zł, tj. 74% sumy wierzytelności, wierzycieli, którzy głosowali nad układem i oddali głosy ważne. Powyższe okoliczności są w przeważającej części bezsporne i zostały ustalone w oparciu o załączone do wniosku dłużnika o zatwierdzenie układu propozycje układowe, wynik głosowania ze wskazaniem liczby wierzycieli i sumy wierzytelności uprawniającej do głosowania, karty do głosowania, spis wierzytelności oraz sprawozdanie nadzorcy układu. Zgodnie z art. 212 ust. 1 i 2 pr. rest. po ustaleniu dnia układowego nadzorca układu zbiera głosy wierzycieli. Wierzyciele oddają głos za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, w którym nadzorca układu zamieszcza kartę do głosowania. Po otrzymaniu kart do głosowania od wszystkich wierzycieli (ewentualnie po upływie terminu wyznaczonego przez nadzorcę układu do oddawania głosu za pomocą systemu, o którym to terminie nadzorca pouczył wierzycieli w ramach pouczenia o sposobie głosowania) nadzorca podejmuje decyzję co do stwierdzenia przyjęcia układu. Wobec braku odwołania do odpowiedniego stosowania przepisów o stwierdzeniu przyjęcia układu przepisy te stosuje się wprost – z tą tylko zmianą, że w miejsce sędziego-komisarza decyzję podejmuje nadzorca układu. Zastosowanie znajdują zatem przepisy art. 120 pr. r. – wskazujące na konieczność zamieszczenia w sentencji postanowienia nadzorcy układu treści zawartego układu – jak również przepisy art. 119 pr. r. o niezbędnych większościach, stosownie do głosowania jednolitego lub z podziałem na kategorie interesu. W myśl art. 113 ust. 1 pr. rest. na zgromadzeniu wierzycieli można zawrzeć układ, jeżeli w zgromadzeniu uczestniczy co najmniej jedna piąta wierzycieli uprawnionych do głosowania nad układem tj. 20%. Oczywistym jest, że w niniejszej sprawie warunek powyższy został spełniony. Zgodnie z art. 119 ust. 1-2 pr. rest. uchwała zgromadzenia wierzycieli o przyjęciu układu zapada, jeżeli wypowie się za nią większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Jeżeli głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach wierzycieli, obejmujących poszczególne kategorie interesów, układ zostaje przyjęty, jeżeli w każdej grupie wypowie się za nim większość głosujących wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności, przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy. W niniejszej sprawie głosowanie nad układem przeprowadzono w grupach wierzycieli. W tym miejscu należy wyjaśnić, że z przedłożonych przez dłużnika załączonych do wniosku o zatwierdzenie układu dokumentów wynika, że nadzorca układu pouczył wierzycieli o sposobie uwierzytelnienia się w systemie teleinformatycznym, obsługującym postępowanie układowe oraz sposobie i terminie wypełnienia karty do głosowania. Podsumowując powyższe, nie można było uznać układu za przyjęty na podstawie art. 119 ust. 2 pr. rest., bowiem w grupach II i III nie zdobył on wymaganej większości. Należy jednak wskazać, że zgodnie z art. 119 ust. 3 pr. rest. układ zostaje przyjęty, chociażby nie uzyskał wymaganej większości w niektórych z grup wierzycieli, jeżeli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu, a wierzyciele z grupy lub grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Regulacja ta stanowi zakaz obstrukcji niektórych grup wierzycieli i umożliwia pominięcie sprzeciwu niektórych grup wierzycieli w razie uzyskania odpowiedniej większości liczonej od wszystkich głosujących wierzycieli i zaspokojenia sprzeciwiających się wierzycieli co najmniej na takim samym poziomie, jak w hipotetycznym postępowaniu upadłościowym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, przepis ten miał zastosowanie, bowiem we wspomnianych grupach II i III nie uzyskał wymaganej większości. Wymagało więc zbadania czy za przyjęciem układu byli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, o czym już wspomniano powyżej. Wobec tego, że jeden z wierzycieli głosował przeciwko układowi, konieczne było przeanalizowanie kwestii porównania stopnia zaspokojenia na podstawie układu wierzyciela, który wypowiedział się przeciw przyjęciu układu w stosunku do hipotetycznego postępowania upadłościowego. Wierzytelność wierzyciela, który głosował przeciwko układowi zostałaby uznana w kategoriach II i III wierzytelności. Dodać należy, że wierzytelność wierzyciela, który głosował za układem w pierwszej grupie i której wysokość wynosi 933 186,01 zł, zostałaby uznana w kategorii I zaspokojenia. Nadzorca układu ustalił, że majątek dłużnika stanowią ruchomości, których szacunkowa wartość wynosi 157 400 zł. Nadzorca układu ustalił również, że koszty postępowania upadłościowego wyniosłyby około 342 632,00 zł brutto. Z powyższego wynika, nawet uznając, że koszty postępowania upadłościowego prognozowane przez nadzorcę są wygórowane i wyniosłyby w granicach 100.000 zł, to i tak niewątpliwie warunki układu są korzystniejsze dla wierzyciela z grupy III w porównaniu do możliwego postępowania upadłościowego. Sąd przyjął powyżej bardzo uproszczone założenia, lecz nawet one dały wynik jednoznacznie przemawiający na korzyść układu. Nie było zatem konieczności przeprowadzania bardzo szczegółowych analiz i symulacji. Wypada jednak dla porządku odnotować, że faktyczny procent zaspokojenia wierzycieli w postępowaniu upadłościowym byłby znacznie niższy. Trzeba bowiem mieć na uwadze, że sprzedaż w przebiegu postępowania upadłościowego dokonywana jest w warunkach tzw. wymuszonej czy też szybkiej sprzedaży. Z doświadczenia Sądu restrukturyzacyjnego wynika, że z reguły nierealne okazuje się uzyskanie wartości rynkowej za przedmioty zbywane w ramach postępowania upadłościowego. Powyższe uzasadnia przyjęcie wartości likwidacyjnej ruchomości na poziomie 60% sumy oszacowania. Mając powyższe na uwadze, niewątpliwie, przewidywanie nadzorcy układu co do braku zaspokojenia wierzycieli posiadających wierzytelności zakwalifikowane do kategorii II i III w hipotetycznym postępowaniu upadłościowym jest wysoce prawdopodobne. W związku z tym, nadzorca prawidłowo uznał, że układ został przyjęty na podstawie art. 119 ust. 3 pr. r. Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające obligatoryjną odmowę zatwierdzenia przyjętego układu określone w art. 165 ust. 1 i 3 pr. rest. W szczególności układ nie przewiduje udzielenia pomocy publicznej w rozumieniu art. 141 ust. 1 pr. rest. niezgodnie z przepisami. Choć dłużnik posiada zobowiązania o charakterze publicznoprawnym, to tak jak zostało to wskazane w teście prywatnego wierzyciela, układ zapewnia zaspokojenie w 100% roszczenia jednemu z wierzycieli publiczno-prawnych oraz 32% wobec drugiego z tych wierzycieli, to w przypadku upadłości dłużnika, wierzyciel, który w układzie zostanie spłacony w całości, w postępowaniu upadłościowym otrzymałby niewielką, wręcz symboliczną część, zaś drugi z wierzycieli nie otrzymałby nic. Układ nie naruszał także art. 160 ust. 1 pr. rest. Okoliczności sprawy nie wskazywały na oczywistą niewykonalność układu. Nadzorca układu wskazał, że możliwość wykonania układu na zasadach przyjętych przez głosujących za układem wierzycieli należy ocenić pozytywnie. Obszerne uzasadnienie tego stanowiska znalazło się w planie restrukturyzacyjnym. Ponadto w niniejszym postępowaniu brak było wierzytelności spornych. Rozpatrując kolejną – fakultatywną – przesłankę odmowy zatwierdzenia układu, wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 165 ust. 2 pr. rest. sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia. Warunkiem zastosowania powyższej podstawy odmowy zatwierdzenia układu jest więc głosowanie przez wierzyciela lub wierzycieli przeciwko układowi oraz zgłoszenie przez nich zastrzeżeń z tym związanych. Dopiero po spełnieniu tych dwóch wymogów formalnych (głosowanie przeciwko przyjętemu układowi i zgłoszenie zastrzeżeń w terminie) sąd dokonuje oceny aspektu materialnego, tj. skutków układu przez pryzmat rażącego pokrzywdzenia danego wierzyciela (zob. B. Groele [w:] Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, wyd. II, red. P. Filipiak, A. Hrycaj, LEX/el. 2020, art. 165) . W niniejszej sprawie zastrzeżenia do układu złożył wierzyciel Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu, który również głosował przeciwko układowi. Zastrzeżenia wierzyciela polegały na tym, że w jego ocenie przyjęty podział wierzycieli na grupy nie jest prawidłowy. Wierzyciel uznał podział wierzycieli na grupy 2 i 3 jako sztuczny. Ze stanowiska wierzyciela wynika, że taki podział prowadzi do jego pokrzywdzenia, bo jako jedyny został zakwalifikowany do grupy III, dla której przewidziano redukcję wierzytelności o około 72% (bez uwzględniania umorzenia odsetek za zwłokę naliczanych po dniu układowym do dnia zapłaty), podczas gdy wierzytelności Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, który znalazł się jako jedyny wierzyciel w grupie I (a wierzyciel ten jest wierzycielem publicznoprawnym) zostaną zapłacone w całości, zaś wierzytelności z grupy II jedynie z umorzeniem odsetek i należności ubocznych po dniu układowym. Wierzyciel zakwestionował również czas spłaty porównując, że należności ZUSu będą spłacane przez okres 8 lat, natomiast wierzytelności Naczelnika Drugiego Urzędu Skarbowego w Toruniu przez okres 5 lat. Wierzyciel wyraził również wątpliwości co do wykonania układu, powołując się przy tym na projekcję dochodów w latach 2025-2028 w planie restrukturyzacyjnym. Zdaniem wierzyciela dłużnik tylko raz w ostatnich latach (w 2018 roku) zbliżył się dochodami do przedstawionego w planie restrukturyzacyjnym wariantu ostrożnego, nie osiągając ani razu przewidywanych w wariancie optymistycznym. Ostatecznie wierzyciel stwierdził, że jego interesy zostały rażąco naruszone. W literaturze zauważono, że podnosząc twierdzenie o rażącym naruszeniu swoich interesów, wierzyciel może po pierwsze wskazywać, iż to jego specyficzna, osobista sytuacja sprawia, że propozycje układowe przewidziane dla wszystkich (wszystkich w grupie) są dla niego szczególnie niekorzystne. Po drugie, rażące naruszenie interesów wierzycieli może mieć charakter grupowy i odnosić się do pokrzywdzenia określonej kategorii interesów w porównaniu z pozostałymi wierzycielami (ich grupami; zob. A. J. Witosz [w:] Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, red. A. Torbus, A. Witosz, Warszawa 2016, art. 165 ). Rozważyć zatem należało, czy układ faktycznie nie jest rażąco krzywdzący dla wierzyciela umieszczonego w grupie III. Wierzyciel w wyniku wykonania układu uzyska kwotę gwarantowaną w kwocie 30 000 zł oraz około 25% kwoty głównej ponad kwotę gwarantowaną (redukcja kwoty głównej powyżej kwoty gwarantowanej o 75%), ponadto umorzone mają zostać odsetki i koszty uboczne na dzień układowy, po dniu układowym i w trakcie realizacji układu, a spłata niezredukowanej kwoty głównej ma nastąpić w 60 ratach. Tymczasem w grupie I, w której znajdował się ZUS, zatem również wierzyciel publicznoprawny, spłata ma nastąpić w całości, wraz z odsetkami, a jedynie należność ta została rozłożona na 96 rat. Z kolei w grupie II spłata ma nastąpić również w całości w 4 ratach, a odsetki i koszty uboczne umorzone jedynie w odniesieniu do powstałych po dniu układowym. Oczywistym jest, iż pomiędzy kategoriami interesów muszą istnieć różnice w treści propozycji układowych, także w odniesieniu do wierzycieli, którzy są wierzycielami publicznoprawnymi. Temu w istocie służy możliwość podziału wierzycieli na grupy wg kategorii interesów. Ponadto każda sytuacja związana z nieotrzymaniem przez wierzyciela całości świadczenia jest dla wierzyciela niekorzystna. Stąd podstawą do rozważenia przez sąd możliwości odmowy zatwierdzenia układu nie jest każde pokrzywdzenie wierzyciela, lecz jedynie takie, które nosi znamiona rażącego. Zdaniem Sądu przypadek taki nie miał miejsca w niniejszej sprawie. Faktycznie, jak sugerował wierzyciel w swoich zastrzeżeniach znaczenie przy podziale na grupy miała wielkość wierzytelności. W grupie I jest to wierzytelność w kwocie 933 186,01 zł, w grupie II suma wierzytelności wynosiła 212 268,71 zł, zaś wierzytelność wierzyciela z grupy III, który złożył zastrzeżenie, wynosiła 340 771,42 zł. Zważyć należy, że w grupach I i III zostali umieszczeni wierzyciele publicznoprawni, grupę II stanowi natomiast aż 19 wierzycieli, których wierzytelności są stosunkowo niskie (najwyższa z nich wynosi ok. 22 tysiące złotych). Należy mieć na uwadze, że w przypadku niezatwierdzenia układu, wierzyciel Naczelnik Drugiego Urzędu Skarbowego, który zgłosił zastrzeżenia, w hipotetycznym postępowaniu upadłościowym nie uzyska żadnej kwoty w planie podziału. Jak już wyżej zaznaczono, majątek ten wystarczy i to w niewielkiej części na spłatę wierzyciela Zakładu Ubezpieczeń Społecznych. W literaturze zwrócono uwagę, że w komentowanym przepisie chodzi o pokrzywdzenie wierzycieli w konkretnych warunkach finansowych dłużnika (zob. R. Adamus Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz. Wyd. 2, Warszawa 2019). Pokreślić należy, że różnica w stopniu zaspokojenia i rozróżnienie między grupą I i grupą III – czyli grupami wierzycieli publicznoprawnych, nie jest przypadkowe, ale nie ma też na celu pokrzywdzenia wierzyciela z grupy III. Zakład Ubezpieczeń Społecznych, który jest jedynym wierzycielem w grupie I posiada wierzytelność, która w przypadku ewentualnego postępowania upadłościowego zostałaby uznana w kategorii I. Korzystnym dla wierzyciela, który zgłosił zastrzeżenia – wbrew jego stanowisku – jest okres spłaty. Należność ta zostanie spłacona szybciej niż wierzytelność wierzyciela ujętego w Grupie 1. Jeśli zaś chodzi o kwestię realizacji układu, to zdaniem nadzorcy układu, układ w takim kształcie jest możliwy do zrealizowania przez dłużnika. Temu wydaje się sprzyjać szybka spłata należności w grupie II (w 4 ratach kwartalnych, zatem w ciągu jednego roku) wraz z ograniczeniem spłaty o odsetki i koszty powstałe po dniu układowym, oraz ograniczenie spłaty wierzytelności w grupie III. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 223 ust. 1 i 2 pr. rest. orzekł jak w sentencji postanowienia. Od postanowienia przysługuje zażalenie w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia.