WATERFALL SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000739541 NIP 5842774348 REGON 380718645

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że postępowanie o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest Kamil Rzodkiewicz prowadzący działalność gospodarczą pod firmą KAMIL RZODKIEWICZ (PESEL [ukryto]), sygnatura akt GD1G/GRz/63/2023 jest prawomocnie zakończone.

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu GD1G/GRz/63/2023, w dniu 12 października 2023 r., o oznaczeniu GD1G/GRz/63/2023/8 jest prawomocne z dniem 17 grudnia 2024 r.

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że postanowieniem z dnia 12 października 2023 r. wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest Kamil Rzodkiewicz prowadzący działalność gospodarczą pod firmą KAMIL RZODKIEWICZ (PESEL [ukryto]), sygnatura akt GD1G/GRz/63/2023, postanowił: odmówić zatwierdzenia układu, kosztami postępowania obciążyć dłużnika, uznając je za uiszczone w całości. UZASADNIENIE W dniu 23.06.2023 r. dłużnik złożył wniosek o zatwierdzenie układu zawartego z wierzycielami w trybie art. 210 i nast. Prawa restrukturyzacyjnego (dalej: pr). Dzień układowy wyznaczono na 23.03.2023 r. W ramach propozycji układowych wierzyciele zostali podzieleni na 5 grup. Propozycje układowe były następujące: Grupa I wierzytelności publicznoprawne: spłata należności głównej, odsetek oraz kosztów w 100 % w 24 równych, miesięcznych ratach; rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło stwierdzenie prawomocności postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca. Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań; Grupa II wierzytelności z tytułu kredytów i pożyczek powyżej 100.000 zł: spłata należności głównej w 100 % w 60 równych, miesięcznych ratach kapitałowych; spłata w całości (100 %) odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego oraz powstałych po dniu układowym do dnia pierwszej płatności, wynikającego z niniejszych propozycji; należności uboczne (odsetki) przypadające od dnia pierwszej płatności, wynikające z niniejszych propozycji, naliczane z podstawy zobowiązania lub z przepisów prawa, zostaną skonwertowane na następujących warunkach: rata odsetkowa (rata dodatkowa) płatna miesięcznie, do 25 dnia miesiąca, w którym przypada płatność, stałe oprocentowanie na poziomie 5,0 % w skali roku, ostatnia przypadająca rata stanowić będzie ratę rozliczeniową; rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło stwierdzenie prawomocności postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca. Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań; Grupa III Wierzytelności z tytułu kredytów i pożyczek pomiędzy 50.000 zł a 100.000 zł: spłata należności głównej w 100 % w 48 równych, miesięcznych ratach kapitałowych; redukcja w całości (100 %) odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego oraz powstałych po dniu układowym do dnia prawomocnego zatwierdzenia układu, wynikającego z niniejszych propozycji; rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło stwierdzenie prawomocności postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca. Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań; Grupa IV wierzytelności z tytułu kredytów i pożyczek poniżej 50.000 zł: spłata należności głównej w całości (100 %) w 36 równych, miesięcznych ratach; spłata w całości (100 %) odsetek, kosztów sądowych, prawnych, egzekucyjnych i innych kosztów ubocznych do dnia prawomocności postanowienia o zatwierdzenie układu; zawieszenie naliczenia odsetek oraz umorzenie w całości (100 %) odsetek, kosztów sądowych, prawnych, egzekucyjnych i innych kosztów ubocznych po dniu prawomocności postanowienia o zatwierdzenie układu; rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło stwierdzenie uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca; dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań. Grupa V wierzytelności z tytułu kredytów zabezpieczonych hipotecznie: spłata należności głównej wraz z odsetkami zgodnie z harmonogramem ustalonym w umowie w 317 ratach; należności uboczne (odsetki) naliczane będą zgodnie z warunkami zawartej umowy; ostatnia przypadająca rata stanowić będzie ratę rozliczeniową; rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło stwierdzenie prawomocności postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 15 dnia każdego kolejnego miesiąca. Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań. Zarazem nadzorca układu wskazał, iż przedmiotowy układ ma charakter częściowy. Kryterium decydującym o wyodrębnieniu w układzie częściowym jest rodzaj umowy. Wierzytelnościami objętymi układem częściowym są wierzytelności z tytułu finansowania działalności dłużnika przez udzielone kredyty i pożyczki bankowe oraz wierzytelności z tytułu należności publicznoprawnych. Układem częściowym dłużnik objął 7 wierzycieli: ZUS, BNP Paribas Bank Polski S.A., mBank S.A., Bank Millennium S.A., Revolut Bank UAB, Bank PKO S.A. oraz PKO BP S.A. Przy czym ten ostatni został ujęty zarówno w grupie IV jak i V, gdyż posiadał dwie wierzytelności względem dłużnika: zabezpieczoną hipotecznie oraz niezabezpieczoną. W złożonym sprawozdaniu nadzorca układu stwierdził przyjęcie układu zgodnie z art. 119 ust. 3 pr, wskazując, że wprawdzie układ nie został przyjęty w grupie II i III, ale wierzyciele mający łącznie 79,73 % sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu. Wierzyciele, którzy wypowiedzieli się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Do wniosku dłużnik załączył 5 kart do głosowania oraz dowód doręczenia informacji o sposobie głosowania wierzycielom, którzy nie oddali głosu. Sąd zważył, co następuje: Wbrew twierdzeniom dłużnika zawartym we wniosku o zatwierdzenie układu układ nie został przyjęty przez wierzycieli, co obliguje Sąd do odmowy jego zatwierdzenia. Na wstępie Sąd pragnie poczynić rozważania natury ogólnej celem przybliżenia charakteru postępowania o zatwierdzenie układu. Przede wszystkim wskazać należy, iż postępowanie to odbywa się całkowicie poza kontrolą sądu. Sądowa kontrola przebiegu i dopuszczalności zawarcia układu odbywa się dopiero na etapie rozpatrzenia wniosku dłużnika o zatwierdzenie układu. Rola sądu sprowadza się do zatwierdzenia układu w przypadku uzyskania wymaganej większości głosów lub do odmowy zatwierdzenia układu w przypadkach wskazanych w pr. Stąd względy ochrony wierzycieli wymagają, aby wszystkie przepisy ustawy regulujące to postępowanie były przez dłużnika rygorystycznie przestrzeganie. W tym miejscu należy wskazać, że zmiana przepisów postępowania o zatwierdzenie układu weszła w życie jednocześnie z uruchomieniem Krajowego Rejestru Zadłużonych (dalej KRZ). Zgodnie z tymi zmianami od dnia 1 grudnia 2021 r. wszystkie postępowania toczące się przed sądem upadłościowym, w tym także postępowanie o zatwierdzenie układu, są prowadzone w tym systemie teleinformatycznym. Zarazem ustawa (art. 196b ust. 1 i art. 196c pr) enumeratywnie wskazuje podmioty oraz sytuacje, w których pismo może być wniesione z pominięciem tego systemu. Zgodnie z art. 212 ust. 2 pr wierzyciele oddają głos za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, w którym nadzorca układu zamieszcza kartę do głosowania. Nadzorca układu za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub za pośrednictwem komornika sądowego w sposób określony w ustawie z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych doręcza wierzycielom, na adres wskazany w rejestrze, do którego jest wpisany wierzyciel, informację o sposobie głosowania za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe z pouczeniem o sposobie uwierzytelnienia się i sposobie wypełnienia karty do głosowania. W przedmiotowym postępowaniu doszło do uchybienia przepisom postępowania w zakresie uznania głosu wierzyciela ZUS za ważnie oddany. Za tego wierzyciela kartę w systemie teleinformatycznym umieścił i podpisał dokument cyfrowy pracownik niebędący profesjonalnym pełnomocnikiem Joanna Maciąg. W pliku umieszczono skan papierowej karty do głosowania podpisanej ręcznie przez Joannę Maciąg oraz skan papierowego pełnomocnictwa udzielonego Joannie Maciąg przez Arkadiusza Bosiackiego – zastępcę dyrektora oddziału ZUS. Zgodnie z art. 231 ust. 2 pr w przypadku gdy kartę do głosowania podpisał pełnomocnik, do karty dołącza się pełnomocnictwo. Zgodnie z brzmieniem art. 196a ust. 6 pr w zw. z art. 196a ust. 4 pkt 2 pr. jeżeli załączane dokumenty zostały sporządzone w postaci papierowej, do pisma dołącza się elektroniczne kopie dokumentów. Przy czym oryginał dokumentu albo jego odpis poświadczony za zgodność z oryginałem zgodnie z przepisami k.p.c. składa się w sądzie restrukturyzacyjnym bez wezwania w terminie 3 dni od dnia wniesienia pisma. Przepis art. 130 § 2 kpc stosuje się odpowiednio. Ze względu na specyfikę postępowania o zatwierdzenie układu, wydaje się, że oryginał dokumentu należy złożyć nie do sądu ale do nadzorcy układu, aby ten miał możliwość weryfikacji ważności głosu. Dłużnik zaś powinien dołączyć te dokumenty do wniosku o zatwierdzenie układu, aby i Sąd miał możliwość weryfikacji ważności głosu. Ponieważ Joanna Maciąg nie jest profesjonalnym pełnomocnikiem, to nie może poświadczać za zgodność z oryginałem elektronicznych odpisów dokumentów (art. 196a ust. 4 pkt 1 pr). Z tej przyczyny Joanna Maciąg, reprezentująca wierzyciela ZUS, winna była w ciągu 3 dni od dnia wniesienia pisma przez system teleinformatyczny przedłożyć nadzorcy układu oryginał zarówno karty do głosowania jak i pełnomocnictwa w wersji papierowej. Z akt GD1G/GRz-nu/62/2023 nie wynika, aby taki dokument został przedłożony nadzorcy w wersji papierowej. Co więcej, Joanna Maciąg nie przedstawiała ciągu pełnomocnictw (począwszy od prezesa ZUS Gertrudy Uścickiej, której umocowanie do reprezentowania wierzyciela wynika z ustawy), a jedynie ostatnie pełnomocnictwo pochodzące od Arkadiusza Bosiackiego. Trudno zatem stwierdzić, na jakiej podstawie nadzorca potwierdził umocowanie Joanny Maciąg do reprezentacji wierzyciela, wszak nie dysponował oryginałem pełnomocnictwa, a jedynie jego skanem. Nadto nie wykazano, aby osoba udzielająca pełnomocnictwa (Arkadiusz Bosiacki) był uprawniony do reprezentacji wierzyciela. Nadto wraz z wnioskiem o zatwierdzenie układu dłużnik nie przedłożył oryginału dokumentu Sądowi. W konsekwencji uznać należało, iż nie zostało wykazane, aby kartę do głosowania złożyła osoba uprawniona do reprezentacji wierzyciela ZUS. Głos ten zatem nie powinien być wzięty pod uwagę przy ocenie, czy układ został przyjęty. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw prawnych do wzywania dłużnika do uzupełnienia powyższego braku. Przede wszystkim art. 196a ust. 6 pr wprost wskazuje, że wskazany dokument należy przedłożyć bez wzywania. Ponadto, jak Sąd wskazał we wstępnej części rozważań prawnych, specyfika postępowania o zatwierdzenie układu polega na tym, że to dłużnik wraz z pomocą nadzorcy układu ma przeprowadzić całe postępowanie, a rola sądu sprowadza się wyłącznie do zatwierdzenia układu bądź też odmowy jego zatwierdzenia. Nie ma zatem wątpliwości, że to na dłużniku spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania (zwłaszcza czynności zbierania głosów od wierzycieli) z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Nie bez znaczenia jest tu okoliczność, że dłużnika wspiera w tym działaniu doradca restrukturyzacyjny, z którym dłużnik zawarł umowę. Jest to osoba posiadająca stosowną licencję nadawaną przez Ministra Sprawiedliwości, która świadczy profesjonalne usługi na gruncie prawa upadłościowego oraz restrukturyzacyjnego. Zatem z założenia dysponująca odpowiednią wiedzą i znajomością przepisów umożliwiającą prawidłowe zebranie głosów wierzycieli i ocenę, czy w świetle obowiązujących przepisów doszło do przyjęcia układu. Nie można zatem zarzucać, że dłużnik w postępowaniu o zatwierdzenie układu jest obarczony obowiązkami przekraczającymi jego kompetencje. Z tych samych przyczyn dłużnik wspomagany przez profesjonalistę nie może przerzucać na Sąd obowiązku kompletowania dokumentów niezbędnych do zatwierdzenia układu. Podsumowując, spośród 7 wierzycieli uprawnionych do głosowania ważne głosy oddało 3 wierzycieli: BNP Paribas Bank Polski S.A. (PRZECIW), mBank S.A. (PRZECIW), PKO BP S.A. (ZA). Przechodząc do kwestii stwierdzenia przyjęcia układu (czego dokonuje nadzorca) należy zwrócić uwagę na przepisy regulujące układ częściowy, jakim jest układ podlegający zatwierdzeniu w niniejszym postępowaniu, tj. art. 180-188 pr. Z przepisów tych wynika, że dłużnik może złożyć propozycje układowe dotyczące jedynie niektórych zobowiązań, których restrukturyzacja ma zasadniczy wpływ na dalsze funkcjonowanie przedsiębiorstwa dłużnika (art. 180 ust. 1 pr). Wyodrębnienie wierzycieli objętych układem częściowym odbywa się w oparciu o obiektywne, jednoznaczne i uzasadnione ekonomicznie kryteria dotyczące stosunków prawnych wiążących wierzycieli z dłużnikiem, z których wynikają zobowiązania objęte propozycjami układowymi (art. 180 ust. 2 pr). Natomiast samo przyjęcie układu określonego niniejszymi przepisami ustala się w oparciu o treść art. 186 pr. Przepis ten stanowi, że układ częściowy zostaje przyjęty, jeżeli większość wierzycieli, którzy oddali ważny głos, mających łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługującej wierzycielom objętym układem częściowym i uprawnionym do głosowania, głosowała za przyjęciem układu częściowego. Z mocy art. 165 ust. 1 pr. sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli narusza on prawo, w szczególności jeżeli przewiduje udzielenie pomocy publicznej niezgodnie z przepisami, albo jeżeli jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany. Domniemywa się, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany, jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Zdaniem Sądu w niniejszej sprawie zaszły przesłanki do odmowy zatwierdzenia układu. W pierwszej kolejności należy wskazać, że układ przedstawiony w niniejszym postępowaniu jest układem częściowym w rozumieniu art. 180 ust. 1 pr. Dłużnik zastosował bowiem spośród wszystkich jego wierzycieli kryteria wyodrębnienia wierzycieli objętych układem częściowym na wierzycieli publicznoprawnych oraz wierzycieli z tytułu finansowania działalności dłużnika przez udzielone kredyty i pożyczki bankowe. Należy podkreślić, że przepisy art. 180 i nast. pr nie przewidują możliwości dodatkowego podziału wierzycieli na kategorie interesów i możliwości przedstawienia im różnych propozycji układowych. Brak zastosowania podziału na grupy wynika z treści art. 180 ust. 2 pr, który stanowi o wyodrębnieniu wierzycieli objętych układem częściowym, a nie o grupach wierzycieli obejmujących poszczególne kategorie interesów. Dodatkowo w omawianym dziale ustawy unormowany jest szczególny sposób głosowania nad układem częściowym: art. 186 pr – on również nie przewiduje możliwości głosowania w przypadku zaistnienia jeszcze dodatkowego podziału wierzycieli na grupy interesów. Co więcej, w ocenie Sądu, przepis ten ma charakter przepisu szczególnego i brak jest w tym zakresie podstaw do stosowania dla oceny przyjęcia układu zasad wynikających z art. 119 pr. W doktrynie podnosi się, że konstrukcja art. 186 pr wskazuje, iż w postępowaniu restrukturyzacyjnym zmierzającym do zawarcia układu częściowego nie ma miejsca na podział na grupy interesu, a wszyscy wierzyciele objęci tym układem muszą być traktowani jednakowo. W razie zaś wystąpienia potrzeby zaproponowania wierzycielom objętym układem częściowym różnych propozycji układowych konieczne jest przeprowadzenie kilku osobnych postępowań o zawarcie układu częściowego (por. P. Zimmerman, Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2022, udostępniono Legalis; P. Filipiak, w: P. Filipiak, A. Hrycaj (red.), Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, Warszawa 2017, odmienne zaś stanowisko zajął Rafał Adamus, opublikowano: Prawo Restrukturyzacyjne. Komentarz, wydanie 2, 2019 udostępniono Legalis) . Należy w tym miejscu zauważyć, iż możliwość prowadzenia kilku osobnych postępowań o zawarcie układu częściowego wprost przewidują przepisy prawa restrukturyzacyjnego, tj. art. 191 ust. 2 pr. Zasadą wyrażoną w art. 191 ust. 1 pr jest, że wszczęcie kolejnego postępowania restrukturyzacyjnego jest niedopuszczalne, jeżeli wcześniejsze postępowanie restrukturyzacyjne nie zostało zakończone lub prawomocnie umorzone. Przy czym przepis art. 191 ust. 2 pr przewiduje wyjątek od tej zasady, stanowiąc, że w przypadku postępowań dotyczących układów częściowych, jeżeli objęci są nimi różni wierzyciele, nie stosuje się zasady niedopuszczalności wszczęcia kolejnego postępowania restrukturyzacyjnego. Zakładając racjonalność ustawodawcy oraz spójność regulacji ustawy, należy dojść do wniosku, że ustawodawca dopuszcza prowadzenie kilku oddzielnych postępowań o zatwierdzenie układów częściowych, właśnie z tej przyczyny, że nie jest możliwy podział na grupy w układzie częściowym, a dłużnik może chcieć objąć układem wierzycieli z różnych grup interesu i przedstawić im różne propozycje układowe. Konkludując, w ocenie Sądu, brak stosownego uregulowania głosowania z podziałem na grupy interesów w dziale VII tytuł I prawa restrukturyzacyjnego, brak jakiegokolwiek odwołania przy układzie częściowym do art. 119 ust. 2 i 3 pr, a także przyjęcie przez ustawodawcę – w drodze wyjątku – możliwości jednoczesnego prowadzenia kilku postępowań o zawarcie układu częściowego (art. 191 ust. 2 pr), nakazują uznać, że w ramach układu częściowego nie można składać propozycji układowych dotyczących grup wierzycieli obejmujących różne kategorie interesów, zaś już samo zatwierdzenie układu częściowego może nastąpić wyłącznie w oparciu o treść art. 186 pr. Podobne stanowisko zajął Sąd Okręgowy w Warszawie w postanowieniu z dnia 29.05.2017 r., (sygn. akt XXIII Gz 486/17, udostępniono Lex). Już tylko na marginesie Sąd wskazuje, iż przyjęcie, że w układzie częściowym należy stosować art. 119 ust. 2 i 3 pr prowadzi do licznych niejasności, które możemy zaobserwować w przedmiotowym postępowaniu. Przede wszystkim nie jest wiadome, czy ten przepis należałoby stosować wprost, czy odpowiednio. Stosując przepis wprost, dla przyjęcia układu wystraczającym będzie, że wypowiedzą się za nim wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Stosując przepis odpowiednio, czyli z uwzględnieniem specyfiki układu częściowego i treści art. 186 pr, dla przyjęcia układu niezbędne będzie wypowiedzenie się za nim wierzycieli mających łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących wierzycielom objętym układem częściowym, a nie tylko głosującym (czyli wartość wyższa). Ponadto niezbędnym będzie dokonanie analizy, czy wierzyciele z grupy lub grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Dokonanie takiej analizy wymaga znajomości: wartości majątku dłużnika, wysokości zabezpieczeń na majątku dłużnika, wysokości kosztów postępowania upadłościowego oraz wysokości wszystkich zobowiązań dłużnika. Natomiast spis wierzytelności w postępowaniu o zatwierdzeniu układu częściowego zawiera wyłącznie zobowiązania wobec wierzycieli objętych układem częściowym. Brak pozostałych zobowiązań dłużnika uniemożliwia zarówno nadzorcy układu jak i później sądowi dokonanie analizy, o której mowa powyżej. Powyższe doskonale obrazuje przedmiotowe postępowanie. Otóż nadzorca układu w swoim sprawozdaniu wskazał, że wierzyciele z grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Zarazem nadzorca wskazał, że wartość majątku dłużnika wynosi 3.520.000 zł, jego zobowiązania wynoszą 1.581.715,78 zł. Koszty postępowania upadłościowego nadzorca określił na kwotę 175.000 zł, a czas jego trwania na 36 miesięcy. Porównanie tych liczb wskazuje, że w toku postępowania upadłościowego wszyscy wierzyciele zostaną zaspokojeni w 100% i pozostanie jeszcze nadwyżka do zwrotu dla dłużnika (3.520.000 zł – 175.000 zł – 1.581.715,78 zł = 1.763.284,22 zł). Mając na względzie, że postępowanie upadłościowe będzie trwało 3 lata, dla wierzycieli jest ono korzystniejsze niż układ, w którym dłużnik zaproponował spłatę zadłużenia w okresie 4 lat (grupa III) i 5 lat (grupa II). Naturalnie ta analiza może być „zafałszowana” z tej przyczyny, iż w spisie wierzytelności brakuje tych nieobjętych układem częściowym. Brak konieczności zaś umieszczenia wierzytelności nieobjętych układem częściowym w spisie wierzytelności jest zaś celowym zabiegiem ustawodawcy, gdyż w postępowaniu o zatwierdzenie układu częściowego nie ma zastosowania art. 119 ust. 3 pr, zatem wiedza o innych zobowiązaniach dłużnika jest irrelewantna dla stwierdzenia przyjęcia układu zgodnie z art. 186 pr. Podsumowując powyższe wywody, należy uznać, że dłużnik chcąc objąć wszystkich 7 wierzycieli układem i proponując im różne propozycje, winien był przeprowadzić 5 odrębnych postępowań o zatwierdzenie układu częściowego. W takiej sytuacji, mając na względzie rozkład głosów, do przyjęcia układu doszłoby tylko w jednym postępowaniu (odpowiedniku grupy V). Można domniemywać zatem, że dłużnik połączył wszystkich 7 wierzycieli w jedynym układzie, chcąc „przepchnąć” postanowienia układu w grupach interesu, które były przeciwne układowi. Dłużnik miał bowiem poparcie wierzyciela hipotecznego, który dysponuje wierzytelnością w kwocie 1.073.220,70 zł stanowiącą 68% sumy wszystkich wierzytelności. Reasumując powyższe ustalenia i rozważania, Sąd na podstawie art. 165 ust. 1 pr odmówił zatwierdzenia układu, uznając, że podział wierzycieli na grupy w ramach układu częściowego narusza prawo. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 208 ust. 1 pr. Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Gdańsku, XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy. Zażalenie należy wnieść w ciągu dwóch tygodni od dnia niniejszego obwieszczenia. Zażalenie należy skierować do Sądu Okręgowego w Gdańsku, XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy. Zażalenie podlega opłacie w wysokości 200,00 zł.