BIURO RACHUNKOWE CITPIT SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000779129 NIP 8771481361 REGON 383011656

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 18 grudnia 2025 roku wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest BIURO RACHUNKOWE CITPIT SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000779129), sygnatura akt TO1T/GRz/75/2025 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 18 grudnia 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu postanowił: I. .zatwierdzić układ przyjęty przez wierzycieli dłużnika Biuro Rachunkowe CITPIT Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Brodnicy (KRS 0000779129) w trybie postępowania o zatwierdzenie układu o następującej treści: Propozycje układowe przewidują podział wierzycieli na III grupy. W ramach każdej z grup Dłużnik przyjął następujące warunki restrukturyzacji zobowiązań dłużnika. I. Grupa I: Wierzyciele, którym przysługują wierzytelności publicznoprawne w tym w szczególności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, z tytułu składek na Fundusz Pracy, Fundusz Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych, Fundusz Emerytur Pomostowych, z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne i ubezpieczenie zdrowotne dłużnika oraz innych zobowiązań dłużnika wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, w szczególności odsetek za zwłokę od wyżej wymienionych składek, kosztów egzekucyjnych, kosztów upomnienia i dodatkowej opłaty oraz z tytułu podatków i innych danin publicznych. Warunki restrukturyzacji zobowiązań w GRUPIE I: 1. Spłata 100 % wierzytelności głównej wraz z wszelkimi odsetkami i należnościami ubocznymi, kosztami dochodzenia wierzytelności, opłatami i kosztami egzekucyjnymi powstałych zarówno przed jak i po otwarciu postępowania do dnia zapłaty włącznie płatnych w 60 równych miesięcznych ratach. 2. Raty płatne będą na koniec każdego miesiąca począwszy od miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło opublikowanie obwieszczenia o stwierdzeniu prawomocności postanowienia o zatwierdzenie układu. II. Grupa II: Wierzyciele, którym przysługują wierzytelności cywilnoprawne, niezabezpieczone na mieniu dłużnika poprzez hipotekę, zastaw, zastaw rejestrowy, których wysokość wierzytelności głównej nie przekracza 100.000,00 zł (słownie: sto tysięcy złotych). Warunki restrukturyzacji zobowiązań w GRUPIE II: 1. Spłata 100% wierzytelności głównej wraz z wszelkimi odsetkami i należnościami ubocznymi kosztami dochodzenia wierzytelności, opłatami i kosztami egzekucyjnymi, układu, w 60 równych miesięcznych ratach. 2. Raty płatne będą na koniec każdego miesiąca począwszy od czwartego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło opublikowanie obwieszczenia o stwierdzeniu prawomocności postanowienia o zatwierdzenie układu. III. Grupa III: Wierzyciele, którym przysługują wierzytelności cywilnoprawne, niezabezpieczone na mieniu dłużnika poprzez hipotekę, zastaw, zastaw rejestrowy, których wysokość wierzytelności głównej przekracza 100.000,00 zł (słownie: sto tysięcy złotych). Warunki restrukturyzacji zobowiązań w GRUPIE III: 1. Spłata 100% wierzytelności głównej wraz odsetkami i należnościami ubocznymi według stanu na dzień stwierdzenia prawomocności w 60 równych miesięcznych ratach. 2. Umorzenie 50 % odsetek od należności głównej. 3. Raty płatne będą na koniec każdego miesiąca począwszy od trzeciego miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło stwierdzenie prawomocności postanowienia o zatwierdzeniu układu. II. wskazać, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 342 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. 2015 r., poz. 978), a postępowanie ma charakter głównego postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.Urz.UE.L.2015.141.19, ze zm.). III. kosztami postępowania obciążyć wnioskodawcę. UZASADNIENIE Dłużnik Biuro Rachunkowe CITPIT Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Brodnicy zawarł z Restrukturyzator Spółką z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie – doradcą restrukturyzacyjnym umowę o sprawowanie nadzoru nad przebiegiem postępowania o zatwierdzenie układu prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 – Prawo restrukturyzacyjne (tj. Dz. U. z 2024 roku, poz. 1428; dalej: pr. rest.). Dzień układowy ustalono na 30 czerwca 2025 roku, o czym obwieszczono w dniu 30 czerwca 2025 roku. Następnie w dniu 30 września 2025 roku dłużnik wniósł o zatwierdzenie układu o treści jak w pkt I sentencji niniejszego postanowienia. Do wniosku o zatwierdzenie układu dłużnik dołączył dokumenty wymienione w art. 219 ust. 2 pr. rest., w tym sprawozdanie nadzorcy układu, w którym nadzorca stwierdził przyjęcie układu. Sąd ustalił i zważył, co następuje: Na wstępie niniejszych rozważań wskazać należy, że Sąd orzekał na podstawie przepisów ustawy z dnia 15 maja 2015 roku Prawo restrukturyzacyjne w brzmieniu tj. z 11 września 2024 roku (Dz. U. z 2024 roku, poz. 1428) w zw. z art. 1 oraz art. 4 ustawy z dnia 25 lipca 2025 roku o zmianie ustawy – Prawo restrukturyzacyjne, ustawy – Prawo upadłościowe oraz ustawy o Krajowym Rejestrze Zadłużonych (Dz. U. z 2025 roku, poz. 1085) Układem zostało objętych 6 wierzycieli, których dłużnik podzielił na grupy. Głosowanie przedstawiało się następująco: w Grupie 1: głosowali obaj wierzyciele umieszczeni w tej grupie, obaj głosowali za przyjęciem układu i reprezentowali łącznie sumę wierzytelności – 143 055,40 zł; w Grupie 2: obaj wierzyciele umieszczeni w tej grupie nie oddali głosów, reprezentowali oni łącznie sumę wierzytelności – 47 365,63 zł; w Grupie 3: głosowali obaj wierzyciele umieszczeni w tej grupie, obaj głosowali za przyjęciem układu i reprezentowali łącznie sumę wierzytelności – 300 966,76 zł. Wszystkie wierzytelności były objęte układem, bowiem nie spełniały przesłanek negatywnych w świetle art. 151 pr. rest.. Brak było wierzytelności spornych. Zgodnie z treścią sprawozdania nadzorcy układu, suma wszystkich wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem umieszczonych w spisie wierzytelności wynosiła 491 387,79 zł. W głosowaniu nad układem wzięło udział 4 spośród 6 uprawnionych do głosowania wierzycieli, wszyscy oni oddali głos ważny, a suma ich wierzytelności wyniosła 444 022,16 zł. Za układem głosowali wszyscy wierzyciele biorący udział w głosowaniu. Nadzorca układu stwierdził, że układ został przyjęty na podstawie art. 119 ust. 3 pr. rest., albowiem jedynie w grupie drugiej układ nie został przyjęty, gdyż żaden z umieszczonych w niej wierzycieli nie oddał głosu, a tym samym zabrakło zarówno większości osobowej, jak i kapitałowej by układ został przyjęty – jak w pozostałych grupach na podstawie art. 119 ust. 2 pr. rest.. Powyższe okoliczności są w przeważającej części bezsporne i zostały ustalone w oparciu o załączone do wniosku dłużnika o zatwierdzenie układu propozycje układowe, wynik głosowania ze wskazaniem liczby wierzycieli i sumy wierzytelności uprawniającej do głosowania, kart do głosowania, spis wierzytelności oraz sprawozdanie nadzorcy układu. Zgodnie z art. 212 ust. 1 i 2 pr. rest. po ustaleniu dnia układowego nadzorca układu zbiera głosy wierzycieli. Wierzyciele oddają głos za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, w którym nadzorca układu zamieszcza kartę do głosowania. Po otrzymaniu kart do głosowania od wszystkich wierzycieli (ewentualnie po upływie terminu wyznaczonego przez nadzorcę układu do oddawania głosu za pomocą systemu, o którym to terminie nadzorca pouczył wierzycieli w ramach pouczenia o sposobie głosowania) nadzorca podejmuje decyzję co do stwierdzenia przyjęcia układu. Wobec braku odwołania do odpowiedniego stosowania przepisów o stwierdzeniu przyjęcia układu przepisy te stosuje się wprost – z tą tylko zmianą, że w miejsce sędziego-komisarza decyzję podejmuje nadzorca układu. Zastosowanie znajdują zatem przepisy art. 120 pr. r. – wskazujące na konieczność zamieszczenia w sentencji postanowienia nadzorcy układu treści zawartego układu – jak również przepisy art. 119 pr. r. o niezbędnych większościach, stosownie do głosowania jednolitego lub z podziałem na kategorie interesu. W myśl art. 113 ust. 1 pr. rest. na zgromadzeniu wierzycieli można zawrzeć układ, jeżeli w zgromadzeniu uczestniczy co najmniej jedna piąta wierzycieli uprawnionych do głosowania nad układem tj. 20%. Oczywistym jest, że w niniejszej sprawie warunek powyższy został spełniony, głosowało bowiem 4 z 6 uprawnionych do głosowania wierzycieli, zatem 66,6%. Zgodnie z art. 119 ust. 1-2 pr. rest. uchwała zgromadzenia wierzycieli o przyjęciu układu zapada, jeżeli wypowie się za nią większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Jeżeli głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach wierzycieli, obejmujących poszczególne kategorie interesów, układ zostaje przyjęty, jeżeli w każdej grupie wypowie się za nim większość głosujących wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności, przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy. W niniejszej sprawie głosowanie nad układem przeprowadzono w grupach wierzycieli. W tym miejscu należy wyjaśnić, że z przedłożonych przez dłużnika załączonych do wniosku o zatwierdzenie układu dokumentów wynika, że nadzorca układu pouczył wierzycieli o sposobie uwierzytelnienia się w systemie teleinformatycznym, obsługującym postępowanie układowe oraz sposobie i terminie wypełnienia karty do głosowania. Podsumowując powyższe, nie można było uznać układu za przyjęty na podstawie art. 119 ust. 2 pr. rest., bowiem w grupie II nie zdobył on wymaganej większości. Należy jednak wskazać, że zgodnie z art. 119 ust. 3 pr. rest. układ zostaje przyjęty, chociażby nie uzyskał wymaganej większości w niektórych z grup wierzycieli, jeżeli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu, a wierzyciele z grupy lub grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Regulacja ta stanowi zakaz obstrukcji niektórych grup wierzycieli i umożliwia pominięcie sprzeciwu niektórych grup wierzycieli w razie uzyskania odpowiedniej większości liczonej od wszystkich głosujących wierzycieli i zaspokojenia sprzeciwiających się wierzycieli co najmniej na takim samym poziomie, jak w hipotetycznym postępowaniu upadłościowym. Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, przepis ten miał zastosowanie, bowiem we wspomnianej grupie II nie uzyskał wymaganej większości. Wymagało więc zbadania, czy za przyjęciem układu byli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Odpowiedź na to pytanie jest twierdząca, o czym już wspomniano powyżej. W związku z tym, że żaden z głosujących wierzycieli nie głosował przeciwko układowi, nie było konieczne analizowanie kwestii porównania stopnia zaspokojenia na podstawie układu wierzyciela, który wypowiedział się przeciw przyjęciu układu w stosunku do hipotetycznego postępowania upadłościowego. W związku z tym, nadzorca prawidłowo uznał, że układ został przyjęty na podstawie art. 119 ust. 3 pr. r. Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające obligatoryjną odmowę zatwierdzenia przyjętego układu określone w art. 165 ust. 1 i 3 pr. rest. W szczególności układ nie przewiduje udzielenia pomocy publicznej w rozumieniu art. 141 ust. 1 pr. rest. niezgodnie z przepisami. Choć dłużnik posiada zobowiązania o charakterze publicznoprawnym, to tak jak zostało to wskazane w teście prywatnego wierzyciela, układ zapewnia zaspokojenie w 100% roszczenia wierzycieli publiczno-prawnych a sam układ przewiduje jedynie rozłożenie należności na raty. Układ nie naruszał także art. 160 ust. 1 pr. rest. Okoliczności sprawy nie wskazywały na oczywistą niewykonalność układu. Nadzorca układu wskazał, że możliwość wykonania układu na zasadach przyjętych przez głosujących za układem wierzycieli należy ocenić pozytywnie. Obszerne uzasadnienie tego stanowiska znalazło się w planie restrukturyzacyjnym. Ponadto w niniejszym postępowaniu brak było wierzytelności spornych. Rozpatrując kolejną – fakultatywną – przesłankę odmowy zatwierdzenia układu, wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 165 ust. 2 pr. rest. sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia. Zważyć jednak należy, że wierzyciel głosujący przeciwko układowi nie zgłosił zastrzeżeń. Z uwagi na powyższe, Sąd na podstawie art. 223 ust. 1 i 2 pr. rest. orzekł jak w sentencji postanowienia. Od postanowienia przysługuje zażalenie w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia.