BML BAU SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000635985 NIP 5833214816 REGON 365362128

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu GD1G/GRu/1/2023, w dniu 6 maja 2024 r., o oznaczeniu GD1G/GRu/1/2023/42 jest prawomocne z dniem 21 maja 2024 r.

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że postanowieniem z dnia 6 maja 2024 r. postanowił umorzyć prowadzone pod sygnaturą akt GD1G/GRu/1/2023 postępowanie restrukturyzacyjne dłużnika, którym jest Marek Bloch prowadzący działalność gospodarczą pod firmą VERKON Marek Bloch, PESEL [ukryto]. umorzyć postępowanie w sprawie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 13 marca 2023 r. tut. Sąd otworzył postępowanie układowe Marka Blocha prowadzącego działalność gospodarczą pod firmą VERKON Marek Bloch i jako nadzorcę sądowego wyznaczył Renatę Pietkę. Pismem z dnia 20 czerwca 2023 r. nadzorca sądowy wniósł o umorzenie postępowania. Nadzorca sądowy wskazał, że zachowanie dłużnika wskazuje na to, że układ nie zostanie wykonany. Dłużnik nie prowadzi działalności i nie uzyskuje dochodów, z których mógłby spłacić wierzycieli. Od lipca 2022 r. dłużnik nie widnieje w wykazie podmiotów zarejestrowanych jako czynny podatnik VAT. Obecnie dłużnik działa w ramach firmy BML Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, w której piastuje funkcję prezesa i otrzymuje z tego tytułu wynagrodzenie w kwocie 6.000 zł. Jest to jedyny przychód dłużnika. Na marginesie nadzorca tylko podał, że wszystkie udziały w ww. firmie należą do partnerki dłużnika. Opłaty związane z postępowaniem restrukturyzacyjnym były pokrywane z konta spółki, w której dłużnik pełni funkcję prezesa, co zdaniem nadzorcy świadczy o braku środków na rachunku dłużnika, tudzież w kasie. Odnosząc się zaś do majątku dłużnika, nadzorca ustalił, że dłużnik jest właścicielem nieruchomości zabudowanej domem wolnostojącym o wartości (wskazanej przez dłużnika) 1.600.000 zł. W skład jego majątku wchodzą także dwa samochody o wartości 40.000 zł każdy. Przy czym, mimo wykupienia pojazdów, dłużnik nie dokonał ich przerejestrowania na siebie, a zatem formalnie ich właścicielem cały czas jest bank. Zdaniem nadzorcy, zachowanie dłużnika polegające na nieprzerejestrowaniu samochodów stanowi przesłankę do uznania, że dłużnik ukrywa wskazane pojazdy przed zajęciem komorniczym, a w konsekwencji działa w celu pokrzywdzenia wierzycieli. Zarazem nadzorca wskazał, że dłużnik przenosił działalność na rzecz spółek, w których pełnił kierownicze stanowiska, o czym świadczą postępowania sądowe, których stroną nie jest dłużnik, a właśnie te spółki. Przy czym dłużnik wskazywał nadzorcy, że przedmiotem postępowań są jego należności, a nie przedmiotowych spółek. Zdaniem nadzorcy powyższe potwierdza, iż dłużnik wyzbywał się majątku, uniemożliwiając wierzycielom zaspokojenie się z majątku dłużnika. Wreszcie nadzorca sądowy wskazał, że dłużnik uporczywie nie wykonuje poleceń nadzorcy. Nadzorca bowiem wielokrotnie wzywał pełnomocnika dłużnika do przekazania mu wszystkich dokumentów niezbędnych do sporządzenia m.in. spisu wierzytelności i planu restrukturyzacyjnego. Bierna postawa dłużnika w zakresie informowania kiedy i w jakiej kwocie dłużnik uzyskiwać będzie przychody, uniemożliwiła nadzorcy sporządzenie rzetelnych prognoz. Przy czym kwoty dotyczące przewidywanych przychodów wskazane we wniosku o otwarcie postępowania układowego z dnia 7 września 2022 r. nie korelują z danymi z poprzednich lat. Nadzorca sądowy wyjaśnił, iż zachowanie dłużnika, uniemożliwiało mu sporządzenie spisu wierzytelności, bowiem nie dysponował szczegółowymi danymi identyfikacyjnymi wierzycieli oraz dokładnymi informacjami odnoszącymi się do wierzytelności, m.in. wysokości należności głównych kosztów i odsetek. Ze względu na treść propozycji układowych, które zakładały umorzenie poszczególnych odsetek i kosztów, było to ważne pod względem analizy pokrzywdzenia wierzycieli w zakresie przedstawionych umorzeń, ale taż policzenia wagi głosu. Dłużnik nie wykonał tego zobowiązania, gdyż nie przekazał nadzorcy sądowemu wszystkich żądanych przez niego dokumentów. W efekcie, nadzorca sądowy dotąd nie sporządził wierzytelności, spisu inwentarza oraz planu restrukturyzacyjnego, mimo, że od otwarcia postępowania minęło już 13 miesięcy. Wszystkie powyższe argumenty, zdaniem nadzorcy sądowego, przemawiały za umorzeniem postępowania. Wnioskowi o umorzenie postępowania sprzeciwił się dłużnik, który wprawdzie przyznał, że nie prowadzi działalności gospodarczej. Dłużnik wyjaśnił, że od momentu powzięcia decyzji o otwarciu postepowania restrukturyzacyjnego, do rozpoznania wniosku przez sąd minęło dużo czasu. Upływ czasu i obawa przed egzekucjami komorniczymi i blokadami rachunków bankowych spowodowała, że dłużnik nie był w stanie kontynuować działalności w ramach jednoosobowej działalności gospodarczej. Z tej przyczyny „przeniósł biznes” na spółkę, której jest prezesem. Zdaniem dłużnika, będzie on jednak w stanie odbudować działalność po zawarciu układu z wierzycielami. Dłużnik wskazał, że posiada źródła finansowania: kontrakt menadżerski w związku z pełnioną funkcją prezesa w zarządzie spółki w wysokości 6.000 zł netto miesięcznie, usługi konsultingowe świadczone przez przedsiębiorstwo dłużnika na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w wysokości 30.000 zł netto miesięcznie oraz usługi remontowobudowlane polegające na przygotowaniu dachów budynków pod panele fotowoltaiczne zlokalizowanych na terenie Niemiec, które to będą odpowiadały za miesięczny, uśredniony dochód w wysokości 57.322 zł netto. Dłużnik wskazał, że powyższe potwierdził nadzorcy poprzez przedłożenie listu intencyjnego od potencjalnego kontrahenta. Wyjaśnił, że wobec oświadczenia nadzorcy o bezcelowości prowadzenia postepowania restrukturyzacyjnego, dłużnik oczekiwał na aprobatę w zakresie podpisania kontraktów związanych z wykonywaniem usług remontowo budowlanych na terenie Niemiec i aktywacji w rejestrze podatników VAT. Sąd zważył, co następuje: Wniosek nadzorcy sądowego zasługiwał na uwzględnienie. Przesłanki umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego są uregulowane w art. 325 i art. 326 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (dalej: pr) Sąd umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli prowadzenie postępowania zmierzałoby do pokrzywdzenia wierzycieli (art. 325 ust. 1 pkt 1 pr). Sąd może umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli z okoliczności sprawy, w szczególności z zachowania dłużnika, wynika, że układ nie zostanie wykonany (art. 325 ust. 2 pr). Pozostałe przesłanki, wskazane w przepisach art. 325 i art. 326, nie będą podlegać analizie w przedmiotowej sprawie. Pierwsza ze wskazanych wyżej przesłanek (pokrzywdzenie wierzycieli) stanowi obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania, co oznacza, że jej wystąpienie obliguje sąd do umorzenia postępowania. Skutek ten następuje w sytuacji, w której dalsze prowadzenie postępowania prowadziłoby do pokrzywdzenia wierzycieli. Postępowanie restrukturyzacyjne nie może bowiem zmierzać do pokrzywdzenia wierzycieli. Organem stojącym na straży pozycji wierzycieli jako podstawowych interesariuszy postępowania jest sąd restrukturyzacyjny. Za „pokrzywdzenie wierzycieli” uznaje się stan, w którym zachowanie dłużnika powoduje niemożność lub znaczące utrudnienie zaspokojenia wierzycieli. Ze stanem tym mamy do czynienia także wówczas, gdy w toku innego postępowania – zwłaszcza upadłościowego – wierzyciele mogliby osiągnąć znacząco wyższy stopień zaspokojenia swoich praw. Jednak dokonując takiego porównania, sąd musi wziąć pod uwagę zarówno koszt prowadzenia innego niż restrukturyzacja postępowania, jak i czas potrzebny do jego przeprowadzenia. Przenosząc powyższe na grunt przedmiotowej sprawy, Sądowi trudno jednoznacznie stwierdzić, że prowadzenie postępowania godzi w interesy wierzycieli. Wprawdzie postępowania egzekucyjne dotyczące wierzytelności objętej z mocy prawa układem, wszczęte przed dniem otwarcia postępowania układowego, ulegają zawieszeniu z mocy prawa z dniem otwarcia postępowania (art. 278 ust. 1 pr). Sama ta okoliczność nie może jednak przesądzać o tym, że dochodzi do pokrzywdzenia wierzycieli. Pokrzywdzenie wierzycieli musi być bowiem skutkiem prowadzenia postępowania, a więc rozpatrywany jest wpływ całego postępowania na interes wierzycieli, a nie kolejno, poszczególnych przepisów. Ponadto pokrzywdzenie wierzycieli odnosi się do ogółu wierzycieli, a nie do interesu pojedynczego wierzyciela np. wierzyciela prowadzącego egzekucję. Dysponentami postępowania układowego są w pewnym sensie sami wierzyciele. Jeśli bowiem propozycje układowe okażą się dla wierzycieli krzywdzące, to ich większość zagłosuje przeciwko układowi. Zaś krzywda wierzycieli mniejszościowych jest poddana kontroli sądowej zgodnie z art. 165 ust. 2 pr. Podsumowując, Sąd uznał, że zebrany w sprawie materiał dowody nie pozwala na jednoznaczne stwierdzenie, że prowadzenie postępowania zmierzałoby do pokrzywdzenia wierzycieli. Jednakże w sprawie zaistniały fakultatywne przesłanki umorzenia postępowania wskazane w art. 325 ust. 2 pr. Zdaniem Sądu z okoliczności sprawy, w szczególności z zachowania dłużnika, wynika, że układ nie zostanie wykonany. Przepisy prawa restrukturyzacyjnego umożliwiają zawarcie układu większością głosów wierzycieli, a więc dopuszczają narzucenie wierzycielom mniejszościowym nowej treści stosunku prawnego, przy braku ich wyraźnej zgody. Taka kontrybucja na rzecz dłużnika wymaga jego bezwzględnie uczciwego i rzetelnego stosunku do procesu restrukturyzacji, w tym do wykonania obowiązków układowych. Ochrona praw wierzycieli jest realizowana przez sąd również poprzez ocenę realności nowej obietnicy złożonej – co do zasady – przez dłużnika, w postaci propozycji układowych. Jeśli sąd, na podstawie oceny przyszłej sytuacji wewnętrznej oraz zewnętrznej przedsiębiorstwa dłużnika oraz dotychczasowych działań dłużnika dojdzie do przekonania, że wykonanie układu nie jest możliwe, to powinien rozważyć umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego. W tym względzie sąd powinien bazować głównie na ocenie sytuacji wyrażonej przez nadzorcę sądowego. Jak wynika z twierdzeń nadzorcy sądowego, dłużnik nie daje rękojmi wykonania układu. Dłużnik wprawdzie posiada majątek, jednak brak dostatecznych informacji uniemożliwia oszacowanie jego wartości. Dodatkowo dłużnik nie zatrudnia żadnych pracowników, ani faktycznie nie prowadzi działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu trudno uznać, że dłużnik byłby w stanie realizować propozycje układowe zawarte we wniosku o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego. Należy bowiem wskazać, że jedyny dochód dłużnika to wynagrodzenie w kwocie 6.000 zł, przy czym same stałe miesięczne obciążenia dłużnika z tytułu kredytu hipotecznego to 2.800 zł i alimentów 500 zł, a dłużnik przecież musi się jeszcze utrzymać. Co się zaś tyczy twierdzeń dłużnika o rychłej odbudowie jego przedsiębiorstwa, to wydają się one iluzoryczne. Dłużnik co prawda wskazał, że ma możliwość generowania środków, przy czym jedynym wiarygodnym źródłem dochodu wydaje się być wynagrodzenie z tytułu piastowana funkcji prezesa spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z wysokości 6.000 zł, o którym mowa powyżej. Natomiast przedłożony przez dłużnika list intencyjny dotyczący wykonywania usług remontowobudowlanych polegających na przygotowaniu dachów budynków pod panele fotowoltaiczne na terenie Niemiec w obrocie prawnym nie jest dokumentem wiążącym. Sąd nie ma wątpliwości co do tego, że przedłożony dokument został sztucznie wykreowany na potrzeby przedmiotowego postępowania w obawie przed jego umorzeniem. Żadne wcześniejsze aktywności, a w zasadzie brak aktywności dłużnika nie wskazywały na to, że dłużnik zamierza zawierać jakieś umowy i realizować jakieś zlecenia. Dopiero po wielokrotnym wzywaniu dłużnika do złożenia dokumentów świadczących przychodach dłużnika pod rygorem złożenia wniosku o umorzenie postępowania, dłużnik przedłożył do akt sprawy przedmiotowy list intencyjny, chcąc dowieść, że jego przedsiębiorstwo funkcjonuje. Jednakże tak nie było, o czym świadczy okoliczność, że od lipca 2022 r. dłużnik nie widniał w rejestrze czynnych płatników VAT, a także fakt iż od czasu otwarcia postępowania układowego do momentu złożenia przez nadzorcę wniosku o umorzenie, nie wystawił żadnej faktury VAT dotyczącej sprzedaży. Odnosząc się zaś do przychodów mających pochodzić ze usług konsultingowych świadczonych przez dłużnika na rzecz spółki z ograniczoną odpowiedzialnością wskazać należy, że kontrahentem dłużnika miała zostać firma, należąca do partnerki dłużnika, w której ten pełni funkcję prezesa. Te okoliczności przekonały Sąd, że dłużnik w istocie nie prowadzi żadnej działalności, a wszelkie dowody mające temu przeczyć zostały wygenerowane na potrzeby przedmiotowego postępowania. Godzi się także zauważyć, że twierdzenia dłużnika, jakoby po złożeniu listu intencyjnego czekał na aprobatę nadzory, nie znalazły potwierdzenia w rzeczywistości. Dłużnik bowiem nigdy nie wystąpił do nadzorcy o zgodę na zawarcie jakiekolwiek umowy czy kontraktu. Podkreślić należy, że był on wówczas reprezentowany przez osobę mającą licencję doradcy restrukturyzacyjnego. Sąd zatem nie ma wątpliwości, że gdyby zaszłaby okoliczność wystąpienia z takim wnioskiem do nadzorcy, to taki wniosek zostałby wniesiony, co znalazłoby potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym. Zarazem, podejmowane dotąd przez dłużnika aktywności, doprowadziły Sąd do przekonania, że powodzenie układu jest wątpliwe. Dłużnik nie wykonywał poleceń nadzorcy sądowego, uniemożliwiając nadzorcy wykonywanie obowiązków. Pomimo otwarcia postępowania w dniu 13 marca 2023 r. dotąd nadzorca nie przedłożył sędziemu komisarzowi spisu wierzytelności i planu restrukturyzacyjnego, mimo że powinien to zrobić w terminie 30 dni od dnia otwarcia postępowania. Gdyby bowiem dłużnik udostępnił nadzorcy sądowemu niezbędne dokumenty, ten sporządziłby wskazany spis i plan restrukturyzacyjny. Jak wynika z akt sprawy, nadzorca sądowy wielokrotnie bezskutecznie wzywał dłużnika o przekazanie przedmiotowych dokumentów. Nadzorca sądowy na bieżąco o powyższym informował sędziego komisarza, do którego zwracał się z prośbą o przedłużenie terminu na sporządzenie spisów i planu. Zarazem dłużnik przesyłał informacje wedle swojego uznania i przedłożył nadzorcy sądowemu jedynie część dokumentów. Co istotne, jak wskazuje nadzorca sądowy, dokumenty te nie pozwoliły mu na stworzenie spisu wierzytelności oraz planu restrukturyzacyjnego. Z korespondencji e-mail, jaka znajduje się w aktach sprawy, wynika, że nadzorca sądowy zwracał się do dłużnika o przedstawienie mu wykazu zobowiązań i spisu wierzycieli, który ten mógłby skonfrontować z księgami rachunkowymi dłużnika i sporządzić właściwy spis wierzycieli. Podobnie rzecz się miała z planem restrukturyzacyjnym. Co się zaś tyczy spisu wierzytelności, to takowy dłużnik dołączył do wniosku o otwarcie postępowania restrukturyzacyjnego, wystarczyło go jedynie uaktualnić o numery zagraniczne identyfikacyjne i przekazać nadzorcy. Odnosząc się zaś do projektu planu restrukturyzacyjnego, dłużnik mógł się oprzeć na wstępnym planie restrukturyzacyjnym zawartym we wniosku o otwarcie postępowania. Ponadto, to dłużnik najlepiej wie, w jaki sposób chce przeprowadzić restrukturyzację swojego przedsiębiorstwa i trudno oczekiwać od nadzorcy sądowego, iż ten sporządzi plan restrukturyzacyjny bez pomocy /konsultacji w tym zakresie z dłużnikiem. Wskazać w tym miejscu należy, że nadzorca miał jedynie kontakt mailowy z pełnomocnikiem dłużnika, nigdy zaś z samym dłużnikiem. W tym miejscu wskazać należy, iż w postępowaniu układowym współpraca dłużnika z nadzorcą sądowym jest kluczowa dla osiągnięcia celu, jakim jest zawarcie układu z wierzycielami i ochrona dłużnika przed upadłością. Nadzorcą sądowym jest osoba posiadająca stosowną licencję doradcy restrukturyzacyjnego nadawaną przez Ministra Sprawiedliwości, która świadczy profesjonalne usługi na gruncie prawa upadłościowego oraz restrukturyzacyjnego. Zatem z założenia dysponująca odpowiednią wiedzą i znajomością przepisów prawa upadłościowego i prawa restrukturyzacyjnego. Współpraca dłużnika z nadzorcą sądowym pozwala mu sprawnie przebrnąć przez całe postępowanie restrukturyzacyjne. Z drugiej zaś strony brak współpracy z nadzorcą sądowym uniemożliwia sprawne prowadzenie postępowania, czego przykładem jest przedmiotowa sprawa, w której pomimo upływu 13 miesięcy od otwarcia postępowania nadal nie sporządzono podstawowych dokumentów. Mając na uwadze wszystkie powyższe argumenty, Sąd doszedł do przekonania, że z okoliczności sprawy, w szczególności z zachowania dłużnika, wynika, że układ nie zostanie wykonany, co skłoniło Sąd do umorzenia postępowania. Jedynie na marginesie Sąd wskazuje, że dalsze prowadzenie postępowania nie doprowadziłoby do osiągnięcia celu postępowania restrukturyzacyjnego, którym jest uniknięcie ogłoszenia upadłości dłużnika przez umożliwienie mu restrukturyzacji w drodze zawarcia układu z wierzycielami (art. 3 ust. 1 pr). Jak słusznie wskazał nadzorca sądowy, przedsiębiorstwo dłużnika już nie funkcjonuje. Dłużnik nie zatrudnia pracowników i nie prowadzi działalności gospodarczej. Natomiast jak wynika z wykazu wierzytelności dołączonego do wniosku o otwarcie postępowania, dłużnik ma zobowiązania na kwotę ponad 50 milionów złotych. W stosunku do dłużnika są prowadzone postępowania egzekucyjne z wniosku jego wierzycieli. Dłużnik niewątpliwe zatem jest osobą niewypłacalną. Taki obraz kondycji finansowej dłużnika wskazuje, że przeciwko dłużnikowi winno się toczyć raczej postępowanie upadłościowe niż restrukturyzacyjne. Wprawdzie art. 159 ust. 1 pr dopuszcza tzw. układ likwidacyjny, co oznacza zaspokojenie wierzycieli przez likwidację majątku dłużnika. Przy czym jego pierwszoplanowym celem jest zaspokojenie wierzycieli, a nie restrukturyzacja zadłużenia. Dla osiągnięcia tego celu właściwszym jest zaś postępowanie upadłościowe. Biorąc pod uwagę powyższe, Sąd na podstawie art. 325 ust. 2 pr orzekł jak w sentencji. Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Gdańsku, XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy. Zażalenie należy wnieść w ciągu dwóch tygodni od dnia niniejszego obwieszczenia. Zażalenie należy skierować do Sądu Okręgowego w Gdańsku, XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy. Zażalenie podlega opłacie w wysokości 200,00 zł.