WERON SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ W UPADŁOŚCI

KRS 0000998060 NIP 8741807510 REGON 523488778

Sędzia-komisarz obwieszcza, że zarządzeniem z dnia 26 sierpnia 2025 roku wydanym w sprawie po ogłoszeniu upadłości dłużnika, którym jest Weron spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000998060), sygnatura akt TO1T/GUp/11/2024, postanowił: zatwierdzić plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży rzeczy zabezpieczonej prawami 1.19 HYDRAULICZNA PRASA KRAWĘDZIOWA CNC ERMAKSAN POWER-BEND FALCON 3100X175 złożony do akt przez syndyka w dniu 1 sierpnia 2025 r. Postanowienie jest prawomocne co oznacza, że nie przysługuje już od niego środek zaskarżenia.

Sędzia-komisarz obwieszcza, że zarządzeniem z dnia 6 sierpnia 2025 roku wydanym w sprawie po ogłoszeniu upadłości dłużnika, którym jest Weron spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000998060), sygnatura akt TO1T/GUp/11/2024, postanowił: zawiadomić upadłego, iż w dniu 1 sierpnia 2025 r. syndyk upadłego, którym jest Weron spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożył ostateczny oddzielny plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży rzeczy zabezpieczonej prawami 1.19 HYDRAULICZNA PRASA KRAWĘDZIOWA CNC ERMAKSAN POWER-BEND FALCON 3100X175; zawiadomić wierzyciela zabezpieczonego, iż w dniu 1 sierpnia 2025 r. syndyk upadłego, którym jest Weron spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością złożył ostateczny oddzielny plan podziału sumy uzyskanej ze sprzedaży rzeczy zabezpieczonej prawami 1.19 HYDRAULICZNA PRASA KRAWĘDZIOWA CNC ERMAKSAN POWER-BEND FALCON 3100X175. Sędzia-komisarz zawiadamia o sporządzeniu przez syndyka i przekazaniu sędziemu-komisarzowi w dniu 1 sierpnia 2025 r. ostatecznego planu podziału funduszy masy upadłości w postępowaniu upadłościowym upadłego, którym jest Weron spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością prowadzonym w Sądzie Rejonowym w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, pod sygn. akt TO1T/GUp/11/2024. Plan podziału można przeglądać w systemie elektronicznym KRZ i w terminie dwóch tygodni od dnia obwieszczenia zarządzenia w Rejestrze wnosić zarzuty przeciwko planowi podziału do sędziego wyznaczonego.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu TO1T/GRp/3/2023, w dniu 16 lutego 2024 r., o oznaczeniu TO1T/GRp/3/2023/68 jest prawomocne z dniem 2 marca 2024 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 16 lutego 2024 r. wydanym w sprawie po otwarciu przyspieszonego postępowania układowego dłużnika, którym jest Weron spółka z ograniczoną odpowiedzialnością Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000998060), sygnatura akt TO1T/GRp/3/2023 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 16 lutego 2024 r. Sąd Rejonowy w Toruniu postanowił: umorzyć postępowanie. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 29 września 2023 r. (sygn. akt TO1T/GR/8/2023) Sąd Rejonowy w Toruniu otworzył przyspieszone postępowanie układowe dłużnika Weron spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Bartniczce. Pismem z 21 grudnia 2023 r. dłużnik (reprezentowany przez pełnomocnika adw. Marka Tokarczyka ustanowionego przez prezesa zarządu dłużnika – Piotra Sobiecha) wniósł o umorzenie postępowania, wskazując jako podstawę umorzenia art. 325 ust. 2 pr. rest. lub ewentualnie art. 325 ust. 1 pkt 2 pr. rest. Dłużnik wskazał na utrzymujący się konflikt między dwoma członkami zarządu tej osoby prawnej. Wskazał również, że jak dotąd nie udało się znaleźć nowych kontrahentów czy inwestorów dla zadłużonej spółki. Zresztą, jak stwierdził dłużnik, nie ma on obecnie środków na zakup materiałów niezbędnych do realizacji jakichkolwiek zleceń. Uznał, że sytuacja ta nie daje wiarygodnych podstaw do powodzenia procesu restrukturyzacyjnego. W ocenie dłużnika układ nie zostanie wykonany (TO1T/GRp/3/2023/56). W piśmie z dnia 5 stycznia 2024 r. dłużnik (reprezentowany przez pełnomocnika adw. Maję Janowiak ustanowioną przez drugiego członka zarządu dłużnika – Christiana Oestergaarda) wniósł o nieuwzględnienie wniosku o umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego i jego dalsze prowadzenie. Pismo koncentrowało się na próbie wykazania, że to nie Christian Oestergaard lecz Piotr Sobiech odpowiada za patową sytuację w zarządzie dłużnika, a jego działania obniżają potencjał ekonomiczny tej spółki i utrudniają sprawne prowadzenie postępowania. W piśmie przyznano, że między wspólnikami spółki i członkami jej zarządu trwa konflikt, przyznano również, że sytuacja spółki jest zła. Jednocześnie wskazano, że receptą na powodzenie restrukturyzacji będzie odebranie dłużnikowi zarządu i ustanowienie zarządcy (TO1T/GRp/3/2023/59). W piśmie z dnia 12 stycznia 2024 r. nadzorca sądowy Anna Grudzień-Kurpiewska wskazała na zasadność umorzenia postępowania wobec wystąpienia przesłanki z art. 325 ust. 2 pr. rest. (TO1T/GRp/3/2023/61). Nadzorca oświadczył, że nie ma szans na wykonanie układu. Podkreślił, że w wyniku braku współpracy ze strony zarządu dłużnika przygotowywanie spisu wierzytelności i planu restrukturyzacyjnego trwa 3 miesiące i brak perspektyw na zakończenie tego etapu postepowania. Wskazał, że dłużnik udziela mu niepełnych lub sprzecznych informacji o zobowiązaniach i zabezpieczeniach na swoim majątku. Dłużnik nie przekazuje mu także informacji niezbędnych do wywiązania się z obowiązków sprawozdawczych. Nadzorca doszedł do przekonania, że taka postawa dłużnika jest celowa. Przechodząc do rozważań prawnych, zgodnie z art. 325 ust. 1 pkt 2 pr. rest. sąd umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli dłużnik wniósł o umorzenie postępowania i zezwoliła na to rada wierzycieli. W myśl art. 325 ust. 2 pr. rest., sąd może umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli z okoliczności sprawy, w szczególności z zachowania dłużnika, wynika, że układ nie zostanie wykonany. Art. 325 ust. 1 pkt 2 pr. rest. określa zatem obligatoryjną przesłankę umorzenia postępowania restrukturyzacyjnego, jaką jest wniosek dłużnika o umorzenie tego postępowania, o ile zezwoliła na to rada wierzycieli. Złożenie wniosku bez stosowanej zgody rady wierzycieli winno być traktowane jako wada o charakterze merytorycznym, co z kolei powinno skutkować jego oddaleniem przez sąd restrukturyzacyjny. Na tle stosowania art. 325 ust. 1 pkt 2 pr. rest. może powstać problem, gdy w postępowaniu restrukturyzacyjnym nie została ustanowiona rada wierzycieli. Nie wgłębiając się w szczegółową problematykę związaną z tą kwestią, należy stwierdzić, że zastosowanie ma przepis art. 139 ust. 1 pr. rest., zgodnie z którym jeżeli rada wierzycieli nie została ustanowiona, czynności zastrzeżone dla rady wierzycieli wykonuje sędzia-komisarz. Gdy dłużnik żąda umorzenia postępowania, a w postępowaniu nie ustanowiono rady wierzycieli, zezwolenie wydaje sędzia-komisarz. W niniejszym postępowaniu brak jednak takiego zezwolenia ze strony sędziego-komisarza, a więc nie było podstaw do umorzenia postępowania na podstawie art. 325 ust. 1 pkt 2 pr. rest. W grę wchodziło jednak umorzenie postępowania z uwagi na przewidywanie, że układ nie zostanie wykonany – wynikające z okoliczności sprawy, a w szczególności z zachowania dłużnika (art. 325 ust. 2 pr. rest.). Wynika stąd, że ochrona praw wierzycieli jest realizowana przez sąd również poprzez oceną realności nowej obietnicy złożonej – co do zasady – przez dłużnika, w postaci propozycji układowych (zob. P. Filipiak [w:] Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, wyd. III , red. A. Hrycaj, LEX/el. 2023, art. 325). Dokonując wykładni przesłanki "z okoliczności sprawy wynika, że układ nie zostanie wykonany" w orzecznictwie sformułowano następujący pogląd: „ewentualne zawarcie układu wymaga bezwzględnie uczciwego i rzetelnego stosunku dłużnika do procesu restrukturyzacji, w tym do wykonania obowiązków układowych. Ochrona praw wierzycieli jest realizowana przez sąd również poprzez ocenę realności wykonania propozycji układowych. Jeśli sąd, na podstawie oceny przyszłej sytuacji wewnętrznej i zewnętrznej przedsiębiorstwa dłużnika oraz jego dotychczasowych działań dojdzie do przekonania, że wykonanie układu nie jest możliwe, to powinien umorzyć postępowanie restrukturyzacyjne. Przy tej ocenie należy brać pod uwagę nie tylko majątek dłużnika, ale i czynniki zewnętrzne, w tym koniunkturę gospodarczą” (tak SO w Warszawie w post. z 27.6.2017 r., XXIII Gz 764/17, niepubl.). Warto zauważyć, że treść przepisu prowadzi do wniosku, że zasadniczej przeszkody w wykonaniu układu uzasadniającej umorzenie postępowania restrukturyzacyjnego ustawodawca upatruje w zachowaniu dłużnika. Ono bowiem jest wymienione jako przykład („w szczególności”) okoliczności sprawy, z których wynika, że układ nie zostanie wykonany (zob. postanowienie Sądu Okręgowego w Toruniu z 17.01.2018 r., VI Gz 8/18, LEX nr 2428055). Trzeba jednak pamiętać, że znaczenie mogą mieć również okoliczności obiektywne, niezależne od dłużnika, w postaci koniunktury ekonomicznej (zob. D. Chrapoński [w:] Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz , red. A. Torbus, A. J. Witosz, A. Witosz, Warszawa 2016, art. 325). Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, należy wskazać, że pisma pełnomocników ustanowionych oddzielnie przez dwóch członków zarządu dłużnika oraz pismo nadzorcy sądowego poświadczały, iż zachowanie dłużnika na etapie postępowania restrukturyzacyjnego wskazuje, że układ nie zostanie wykonany. Trzeba podkreślić, że pomimo upływu ponad 4 miesięcy od dnia otwarcia przyspieszonego postępowania układowego nie został sporządzony plan restrukturyzacyjny, który winien być podstawą skutecznie przeprowadzonej restrukturyzacji. Zgodnie z art. 261 pr. rest. plan taki powinien być sporządzony w terminie 2 tygodni od otwarcia postępowania. Z informacji nadzorcy oraz pism przedstawicieli dłużnika wynika jednoznacznie, że przewlekłość tego postępowania jest skutkiem braku odpowiedniej współpracy ze strony dłużnika, który uporczywie nie dostarcza nadzorcy odpowiednich informacji. Oprócz braku współpracy przy opracowaniu planu restrukturyzacyjnego, dłużnik nie przedstawił konkretnych danych na temat swoich zobowiązań, co uniemożliwia złożenie także spisu wierzytelności. Nadzorca próbując współpracować z dłużnikiem doszedł do przekonania, że celowo utrudnia on prowadzenie postępowania. Wypada zauważyć, że wyznaczony w niniejszej sprawie nadzorca legitymuje się wieloletnim doświadczeniem w tego typu sprawach i Sąd mógł bazować na wyrażonej przez niego ocenie sytuacji (zob. P. Filipiak, op. cit.). Powyższe wskazuje zatem, że wątpliwe jest w najbliższej perspektywie samo opracowanie konkretnych propozycji układowych, nie mówiąc już o prawdopodobieństwie ich wykonania przez dłużnika. Sąd doszedł więc do przekonania, że dotychczasowe zachowanie dłużnika nie daje rękojmi wykonania układu. Sugeruje raczej, że złożony wniosek restrukturyzacyjny jedynie pozorował zamiar uzdrowienia sytuacji finansowej dłużnika, natomiast nie przyświeca mu z pewnością cel w postaci zawarcia i wykonania układu z wierzycielami. W takiej sytuacji Sąd może umorzyć postępowanie na podstawie art. 325 ust. 2 – wobec ustalenia, że z okoliczności sprawy wynika, iż układ nie zostanie wykonany. Przed podjęciem ostatecznej decyzji w niniejszej sprawie, Sąd wziął również pod uwagę fakt, że z pism reprezentantów dłużnika przebijał ostry i głęboki konflikt w zarządzie spółki, który przekłada się na niemożność skutecznego przeprowadzenia działań restrukturyzacyjnych. W tej sytuacji Sąd rozważał, czy sposobem na powodzenie niniejszego postępowania i zapewnienie wykonania układu byłoby zastosowanie – zgodnie z sugestią jednego z członków zarządu dłużnika – art. 239 ust. 1 pr. rest. i uchylenie zarządu własnego dłużnika oraz ustanowienie zarządcy. Należy więc zauważyć, że w niniejszej sprawie niewątpliwie spełnione były przesłanki do fakultatywnego odebrania zarządu dłużnikowi, bowiem było oczywiste, że sposób sprawowania zarządu nie daje gwarancji wykonania układu, a ponadto dłużnik nie wykonywał poleceń nadzorcy sądowego (art. 239 ust. 1 pkt 2 i 3 pr. rest.). Wypada jednak podkreślić, że wystąpienie tych przesłanek nie obligowało Sądu do powołania zarządcy. Sąd w niniejszej sprawie powinien był bowiem ocenić, czy ustanowienie zarządcy w miejsce dotychczasowego zarządu zwiększyłoby realnie szanse dłużnika na wykonanie układu. W związku z tym Sąd przeanalizował wstępny plan restrukturyzacyjny załączony do wniosku o otwarcie przyśpieszonego postępowania układowego. Wynikało z niego jednoznacznie, iż pozyskanie środków na spłatę wierzycieli w ramach układu uzależnione było od pozyskania „inwestorów gotowych do pokrycia zobowiązań Weron Sp. z o.o. oraz wsparcie jej w odzyskiwaniu płynności finansowej” a także nowych klientów spółki. Z oświadczeń przedstawicieli dłużnika wynikało, że jak dotąd takich inwestorów czy kontrahentów nie udało się pozyskać. Ponadto sytuacja spółki jest na tyle zła, że bez dodatkowego finansowania nie będzie ona w stanie nawet zakupić materiałów potrzebnych do realizacji zleceń. Sąd więc ocenił, że jeśli dotychczasowy zarząd miał trudności z pozyskaniem nowych klientów, to pozyskanie ich przez nowy podmiot w osobie zarządcy będzie jeszcze trudniejsze. Jak zauważono w literaturze, „statystycznie rzecz biorąc, należy stwierdzić, że dużo ciężej jest zawrzeć układ, w sytuacji gdy zarząd przedsiębiorstwem sprawuje zarządca. Ani kontrahenci, ani wierzyciele nie są skłonni zaufać zarządcy i – co może zaskakiwać, ale jest faktem potwierdzonym empirycznie – znacznie bardziej skłonni są ufać niewypłacalnemu dłużnikowi” (zob. P. Zimmerman, Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2022). Sąd doszedł więc do przekonania, że uchylenie zarządu własnego dłużnika i wyznaczenie zarządcy miałoby wyłącznie ten skutek, że dłużnik wywiązałby się ze swoich obowiązków w postępowaniu restrukturyzacyjnym. Nie przełożyłoby się to jednak na zwiększenie szans na wykonanie układu, skoro hipotetyczny układ musiałby zostać sfinansowany z zysku przedsiębiorstwa. Mając na względzie powyższe Sąd, na podstawie art. 325 ust. 2 pr. rest. umorzył przyśpieszone postępowanie układowe Weron spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w Bartniczce. Od postanowienia przysługuje zażalenie w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia.