CONCEPT SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000997020 NIP 9562378949 REGON 523385038

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu TO1T/GUp-K-upr/163/2025, w dniu 2 października 2025 r., o oznaczeniu TO1T/GUp-K-upr/163/2025/9 jest prawomocne z dniem 31 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 2 października 2025 roku wydanym w sprawie o ustalenie planu spłaty, warunkowe umorzenie zobowiązań lub umorzenie zobowiązań bez ustalenia planu spłaty, umorzenie lub zakończenie postępowania w sprawach upadłościowych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dłużnika, którym jest Szymon Domeradzki (PESEL [ukryto]), sygnatura akt TO1T/GUp-K-upr/163/2025 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 2 października 2025 r. Sąd Rejonowy w Toruniu postanowił: I. ustalić, że w planie spłaty uczestniczą wierzyciele: 1. CRF 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w Krakowie z wierzytelnością w łącznej kwocie 241.462,18 zł – w tym 220.225,44 zł w kategorii II oraz 21.236,74 zł w kategorii III ; 2. Zakład Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Warszawie Oddział w Toruniu z wierzytelnością w łącznej kwocie 2987,76 zł – w tym 1668,21 zł w kategorii I , 1196,55 zł w kategorii II , oraz 123 zł w kategorii III ; 3. Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wąbrzeźnie z wierzytelnością w łącznej kwocie 22.739,60 zł – w tym 21.405,60 zł w kategorii II oraz 1334 zł w kategorii III ; 4. Hoist II Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu z wierzytelnością w łącznej kwocie 235.286,73 zł – w tym 220.338,80 zł w kategorii II oraz 14.947,93 zł w kategorii III ; 5. Ultimo Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu z wierzytelnością w łącznej kwocie 205.993,04 zł – w tym 190.280,39 zł w kategorii II oraz 15.712,65 zł w kategorii III ; 6. LeaseLink spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie z wierzytelnością w łącznej kwocie 41.306,45 zł – w tym 39.723,18 zł w kategorii II oraz 1.583,27 zł w kategorii III . II. dokonać podziału funduszy masy upadłości w kwocie 2047,62 zł w ten sposób, że kwota ta zostanie przeznaczona na spłatę wierzycieli w następujący sposób: 1. kwota w wysokości 1668,86 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Warszawie Oddział w Toruniu; 2. kwota w wysokości 120,54 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela CRF 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w Krakowie; 3. kwota w wysokości 11,72 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wąbrzeźnie; 4. kwota w wysokości 120,60 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Hoist II Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu; 5. kwota w wysokości 104,15 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Ultimo Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu; 6. kwota w wysokości 21,74 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela LeaseLink spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie; III. ustalić, że upadły Szymon Domeradzki doprowadził do swojej niewypłacalności wskutek rażącego niedbalstwa; IV. określić, że upadły Szymon Domeradzki będzie obowiązany spłacać zobowiązania wobec wierzycieli wymienionych w pkt I niniejszego postanowienia przez okres 50 miesięcy w ratach płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca w kwotach po 1000 zł (tysiąc złotych) począwszy od miesiąca następnego po uprawomocnieniu się orzeczenia w następujący sposób: 1. kwota w wysokości 317,71 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela CRF 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w Krakowie; 2. kwota w wysokości 1,73 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Zakład Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Warszawie Oddział w Toruniu; 3. kwota w wysokości 30,88 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wąbrzeźnie; 4. kwota w wysokości 317,86 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Hoist II Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu; 5. kwota w wysokości 274,51 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela Ultimo Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu; 6. kwota w wysokości 57,31 zł zostanie przeznaczona na rzecz wierzyciela LeaseLink spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie; V. pozostała część zobowiązań upadłego powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości, poza zobowiązaniami wymienionymi w art. 491 21 ust. 2 p.u., zostanie umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli. Uzasadnienie Postanowieniem z dnia 12 czerwca 2023 r. (sygn. akt TO1T/GU/83/2023 ) Sąd Rejonowy w Toruniu ogłosił upadłość dłużnika Szymona Domeradzkiego, osoby fizycznej nieprowadzącej działalności gospodarczej, wyznaczając syndyka masy upadłości w osobie Anny Grudzień-Kurpiewskiej oraz wzywając wierzycieli dłużnika do zgłaszania syndykowi wierzytelności w terminie trzydziestu dni od dnia obwieszczenia postanowienia o ogłoszeniu upadłości w Krajowym Rejestrze Zadłużonych. Określono, że postępowanie upadłościowe będzie prowadzone w trybie określonym w art. 491 1 ust. 1 p.u. Syndyk złożył projekt planu spłaty wierzycieli zakładający miesięczną ratę spłaty zobowiązań w kwocie 1000 zł wyjściowo przez okres 70 miesięcy, przy ustaleniu, że upadły istotnie zwiększył stopień swojej niewypłacalności wskutek rażącego niedbalstwa. Wierzyciel Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wąbrzeźnie pozytywnie zaopiniował projekt planu spłaty wierzycieli, jednocześnie wnosząc o jego modyfikację poprzez wydłużenie okresu planu spłaty oraz podwyższenie wysokości miesięcznych rat. W uzasadnieniu wierzyciel wskazał, że upadły znajduje się w wieku produkcyjnym, nie wykazuje problemów zdrowotnych, a także posiada wykształcenie umożliwiające podjęcie zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy oraz osiąganie wyższych dochodów. W ocenie wierzyciela, okoliczności te uzasadniają zwiększenie zakresu zaspokojenia wierzycieli w ramach planu spłaty. Wierzyciel LeaseLink spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie nie wyraził zgody na projekt planu spłaty wierzycieli w kształcie zaproponowanym przez syndyka. Wierzyciel sprzeciwił się ustaleniu okresu spłaty na 56 miesięcy z ratami po 1000 zł miesięcznie, wskazując, że skutkowałoby to zaspokojeniem jego wierzytelności jedynie w kwocie 3146,28 zł oraz umorzeniem pozostałej części długu. W ocenie wierzyciela okres planu spłaty powinien zostać wydłużony do 84 miesięcy z uwagi na fakt, że upadły doprowadził do niewypłacalności wskutek rażącego niedbalstwa. Wierzyciel podkreślił również, że upadły jest osobą młodą, zdrową, posiadającą wykształcenie i potencjał do uzyskiwania wyższych dochodów, co uzasadnia zwiększenie stopnia zaspokojenia wierzycieli. Wskazano także, że plan spłaty powinien mieć charakter wychowawczy i mobilizujący, a nie zapewniać upadłemu dotychczasowy poziom życia. Wierzyciel Zakład Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Warszawie Oddział w Toruniu nie wnosił zastrzeżeń co do projektu planu spłaty, przychylając się do stanowiska syndyka zarówno w zakresie liczby rat, jak i ich wysokości. Wierzyciel zwrócił uwagę na fakt, że upadły – mimo wykonywania zawodu informatyka – nie wykorzystuje w pełni swojego potencjału zarobkowego, zatrudniony jest bowiem na pół etatu. W ocenie wierzyciela, sytuacja osobista i zawodowa upadłego pozwala na zwiększenie dochodów. Wysokość zaproponowanej raty została przez wierzyciela uznana za adekwatną. Pozostali wierzyciele nie zajęli stanowiska do projektu planu spłaty. Upadły nie zajął stanowiska w przedmiocie projektu planu spłaty. Uczestnicy postępowania nie wnosili o przeprowadzenie rozprawy. Sąd ustalił, co następuje: W toku postępowania upadłościowego zgłoszono skutecznie syndykowi wierzytelności, przysługujące następującym podmiotom: 1. BNP PARIBAS Bank Polska Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie z wierzytelnością w łącznej kwocie 241.462,18 zł – w tym 220.225,44 zł w kategorii II oraz 21.236,74 zł w kategorii III ; 2. Zakład Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Warszawie Oddział w Toruniu z wierzytelnością w łącznej kwocie 2987,76 zł – w tym 1668,21 zł w kategorii I , 1196,55 zł w kategorii II , oraz 123 zł w kategorii III ; 3. Skarb Państwa – Naczelnik Urzędu Skarbowego w Wąbrzeźnie z wierzytelnością w łącznej kwocie 22.739,60 zł – w tym 21.405,60 zł w kategorii II oraz 1334 zł w kategorii III ; 4. Bank Millenium Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie z wierzytelnością w łącznej kwocie 235.286,73 zł – w tym 220.338,80 zł w kategorii II oraz 14.947,93 zł w kategorii III ; 5. mBank Spółka Akcyjna z siedzibą w Warszawie z wierzytelnością w łącznej kwocie 205.993,04 zł – w tym 190.280,39 zł w kategorii II oraz 15.712,65 zł w kategorii III ; 6. LeaseLink spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie z wierzytelnością w łącznej kwocie 41.306,45 zł – w tym 39.723,18 zł w kategorii II oraz 1.583,27 zł w kategorii III . Wierzyciel LeaseLink spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Warszawie został wezwany do uzupełnienia braków formalnych na podstawie art. 235 ust. 2 p.u. Braki zostały uzupełnione przez wierzyciela w terminie. Powyższe wierzytelności zostały zatem uznane w całości, bowiem zostały poparte zostały stosowną dokumentacją, a ich zasadność zarówno co do istoty jak i wysokości nie budziła wątpliwości syndyka, sądu, ani żadnego z uczestników postępowania. (dowody: zgłoszenia wierzytelności TO1T/GUp-s-zw/216/2023/1/1/1-6/1/1 wraz z załącznikami, zarządzenie syndyka o wezwaniu do uzupełnienia braków formalnych zgłoszenia wierzytelności TO1T/GUp-s-Zw/216/2023/6/1/2, projekt planu spłaty TO1T/GUp-K-upr/163/2025/1) W toku postępowania doszło do zmian podmiotowych po stronie wierzycieli. Wierzytelność przysługująca wierzycielowi BNP PARIBAS Bank Polska S.A. została zbyta na rzecz CRF 1 Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Niestandaryzowany Fundusz Sekurytyzacyjny z siedzibą w Krakowie. Wierzytelność przysługująca wierzycielowi Bank Millenium S.A. została zbyta na rzecz Hoist II Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu, natomiast wierzytelność przysługująca wierzycielowi mBank S.A. została zbyta na rzecz Ultimo Niestandaryzowany Fundusz Inwestycyjny Zamknięty Wierzytelności z siedzibą we Wrocławiu. Tym samym w planie spłaty należało uwzględnić cesjonariuszy. (dowody: zawiadomienie o zmianie wierzyciela TO1T/GUp-s/216/2023/50, zawiadomienie o cesji wierzytelności do syndyka TO1T/GUp-s-Zw/216/2023/9, zawiadomienie o zmianie wierzyciela TO1T/GUp-s-Zw/216/2023/10, zawiadomienie o zmianie wierzyciela TO1T/GUp-s-Zw/216/2023/11) Sąd przyznał syndykowi wynagrodzenie w kwocie 11.070 zł brutto. W toku postępowania syndyk zwrócił zaliczkę na poczet kosztów postępowania. Na koniec postepowania upadłościowego w masie upadłości pozostawała kwota 13.267,62 zł. Po uwzględnieniu kosztów poniesionych w toku postępowania upadłościowego, tj. kosztów związanych z wynagrodzeniem syndyka oraz kosztami postępowaniu, do podziału między wierzycieli pozostała kwota 2047,62 zł. (dowody: postanowienie w przedmiocie wynagrodzenia syndyka - TO1T/GUp-Sąd-upr/268/2025/, zwrot zaliczki TO1T/GU/83/2023/21, projekt planu spłaty wraz z załącznikami – TO1T/GUp-k-upr/163/2025/1) Upadły jest osobą fizyczną nieprowadzącą działalności gospodarczej w wieku 34 lat. Upadły zamieszkuje u swoich rodziców wraz z żoną, z którą prowadzi wspólne gospodarstwo domowe oraz dziećmi – córka w wieku 4 lat, roczny syn. Upadły posiada wykształcenie średnie jako technik informatyk, legitymuje się doświadczeniem w branży informatycznej. Obecnie upadły zatrudniony jest na podstawie umowy o pracę w Concept Sp. z o. o. w wymiarze 1/2 etatu za wynagrodzeniem w wysokości 2546,99 zł brutto. (dowód: oświadczenie - odpowiedź na zarządzenie syndyka nr2 wraz z załącznikami – TO1T/GUp-s/216/2023/56, odpowiedź na pismo sygn. Akt TO1T/GUp-s/216/2023, znak pisma: TO1T/GUp-s/216/2023/57 – TO1T/GUp-s/216/2023/62, projekt planu spłaty z załącznikami – TO1T/GUp-k-upr/163/2025/1) W oświadczeniu upadły wskazał, że miesięczne koszty utrzymania gospodarstwa domowego opiewają na łączną kwotę około 5720 zł – w tym: - zakup żywności oraz napojów bezalkoholowych – ok. 2.600 zł; - zakup odzieży i obuwia – ok. 120 zł; - opłata za energię elektryczną, gaz, wodę i in. media (w tym opał) – ok. 280 zł; - opłaty za abonament, telefon, internet i telewizję – ok. 120 zł; - wydatki na transport – ok. 600 zł; - wydatki na środki czystości – ok. 650 zł; - opłata za przedszkole: 950 zł; - inne wydatki w kwocie: ok. 400 zł – wydatki związane np. z wizytami lekarskimi, zakupem leków itp. (dowód: oświadczenie - odpowiedź na zarządzenie syndyka nr2 wraz z załącznikami – TO1T/GUp-s/216/2023/56, projekt planu spłaty z załącznikami – TO1T/GUp-k-upr/163/2025/1) Przyczyn niewypłacalności upadłego należy się doszukiwać na przełomie lat 2019 i 2020 i odbywającego w tym czasie przebranżowienia prowadzonej działalności gospodarczej– z działalności w zakresie zarządzania stronami internetowymi na sprzedaż detaliczną mebli, sprzętu oświetleniowego i artykułów użytku domowego, prowadzoną pod firmą „mLOFT. Szymon Domeradzki”. Proces ten był obarczony znacznym ryzykiem. Do utraty płynności finansowej upadłego doszło na skutek szeregu czynników, w tym m.in.: konieczności wynajęcia większego lokalu, spadku sprzedaży wynikającego z zamknięcia galerii handlowych w czasie pandemii COVID-19, wzrostu oprocentowania zobowiązań kredytowych oraz kosztów życia w związku z rosnącą inflacją, a także trudnej sytuacji rynkowej po wybuchu wojny w Ukrainie. (dowód: projekt planu spłaty z załącznikami – TO1T/GUp-k-upr/163/2025/1, wniosek o ogłoszenie upadłości wraz z załącznikami TO1T/GU/83/2023/1 ) Sąd zważył, co następuje: Powyższy stan faktyczny został ustalony na podstawie pisemnych oświadczeń syndyka oraz upadłego, które uznano za wiarygodne i miarodajne dla ustalenia istotnych okoliczności sprawy. Ponadto stan faktyczny ustalony został na podstawie dokumentów zebranych w toku postępowania upadłościowego prowadzonego przez syndyka (sygn. akt TO1T/GUp-s/216/2023), a nadto akt postępowania w przedmiocie wniosku dłużnika o ogłoszenie upadłości (sygn. akt TO1T/GU/2023), a także akt zgłoszeń wierzytelności (sygn. akt TO1T/GUp-s-Zw/216/2023). Sąd uznał na podstawie ustalonego stanu faktycznego, że nie ziściły się przesłanki do wydania postanowienia w trybie art. 491 14a ust. 1 p.u. W szczególności w okresie 10 minionych lat nie doszło do umorzenia zobowiązań Szymona Domeradzkiego w postępowaniu upadłościowym. Ponadto nie sposób uznać, by upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień w sposób celowy. Aby można było mówić o celowym działaniu, konieczne byłoby wykazanie, że upadły działał z zamiarem wywołania stanu niewypłacalności lub jego pogłębienia w celu pokrzywdzenia wierzycieli. Upadły co prawda dokonywał szeregu czynności prawnych, w których zbywał składniki swojego majątku. Jednakże za każdym razem odbywało się to w ramach ekwiwalentnej umowy sprzedaży, z której środki były w znacznej mierzę na spłatę zadłużenia. Tego rodzaju zamiar nie znajduje potwierdzenia ani w treści złożonych przez upadłego pisemnych wyjaśnień, ani w innych zgromadzonych dokumentach. Ponadto syndyk, upadły ani wierzyciele, nie wskazywali na istnienie takich okoliczności. Po negatywnym rozstrzygnięciu kwestii przesłanek do wydania postanowienia z art. 491 14a ust. 1 p.u. sąd winien dokonać wyboru właściwego sposobu zakończenia postępowania upadłościowego. Prawo upadłościowe wyróżnia tu trzy możliwości tj.: ustalenie planu spłaty, umorzenie zobowiązań bez ustalania planu spłaty oraz warunkowe umorzenie zobowiązań bez ustalania planu spłaty. Sąd, oceniając sytuację osobistą, rodzinną i majątkową upadłego uznał, że jest on w stanie wygospodarować ze swojego budżetu pewną kwotę na spłatę zobowiązań. Jeśli chodzi o określnie odpowiedniego zakresu i okresu planu spłaty, kluczowe znaczenie ma art. 491 15 ust. 4 p.u. Zgodnie z tym przepisem sąd nie jest związany stanowiskiem upadłego oraz wierzycieli co do treści planu spłaty wierzycieli. Ustalając plan spłaty wierzycieli, sąd bierze pod uwagę możliwości zarobkowe upadłego, konieczność utrzymania upadłego i osób pozostających na jego utrzymaniu oraz ich potrzeby mieszkaniowe, wysokość niezaspokojonych wierzytelności oraz stopień zaspokojenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym. W ocenie sądu, upadły nie wykorzystuje w pełni swoich możliwości zarobkowych. Jest osobą stosunkowo młodą – ma 34 lata – i nie wskazuje na istnienie obiektywnych przesłanek, które uzasadniałyby wykonywanie pracy jedynie w niepełnym wymiarze czasu. Wprawdzie upadły powołuje się na dolegliwości zdrowotne, w szczególności problemy z kręgosłupem (zwężenie przestrzeni międzykręgowych), z uwagi na które korzysta z pomocy fizjoterapeuty, a także na leczenie dermatologiczne (zmiany skórne) i psychiatryczne (napady lękowe wymagające stałego przyjmowania leków), to jednak należy zauważyć, że praca w zawodzie informatyka – do którego upadły posiada przygotowanie – nie należy do prac fizycznie obciążających, nie wymaga dużego wysiłku ani szczególnej sprawności fizycznej, nie wiąże się również z podwyższonym ryzykiem dla zdrowia. W tym stanie rzeczy brak jest podstaw do przyjęcia, że stan zdrowia upadłego w sposób istotny ogranicza jego zdolność do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, zwłaszcza w zawodzie zgodnym z jego kwalifikacjami. Zważywszy na wiek upadłego, wykształcenie techniczne w zakresie informatyki oraz dotychczasowe doświadczenie zawodowe, uzasadnione jest oczekiwanie, że mógłby on osiągać wynagrodzenie istotnie wyższe niż obecnie uzyskiwane. Mediana zarobków technika informatyka kształtuje się na poziomie ok. 6000 zł brutto miesięcznie, a 25% najlepiej wynagradzanych osób na tym stanowisku otrzymuje pensje przekraczające 7960 zł brutto. W ocenie sądu, upadły w pierwszej kolejności powinien dążyć do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Za nieprzekonujące należy uznać jego twierdzenie, jakoby obecnie nie był w stanie tego uczynić z uwagi na konieczność dalszego doszkalania się w dziedzinie informatyki. Warto zauważyć, że upadły już wcześniej prowadził jednoosobową działalność gospodarczą, której przedmiotem było zarządzanie stronami internetowymi, a zatem posiada co najmniej podstawowe umiejętności praktyczne w tym obszarze. Twierdzenie o potrzebie kontynuowania nauki nie może zatem usprawiedliwiać całkowitej rezygnacji z pracy w pełnym wymiarze – szczególnie w sytuacji, gdy zdobyte wcześniej doświadczenie mogłoby być wykorzystane na rynku pracy już w chwili obecnej. Należy przy tym podkreślić, że branża informatyczna, w której upadły posiada wykształcenie i doświadczenie, charakteryzuje się znaczną elastycznością, zarówno w zakresie form zatrudnienia, jak i organizacji czasu pracy. Upadły ma zatem realną możliwość podejmowania nie tylko pracy etatowej, ale również dodatkowych zleceń, świadczenia usług kontraktowych, czy wykonywania pracy w formie dorywczej – w szczególności w formule pracy zdalnej, powszechnie dostępnej w tym sektorze. Podejmowanie takich dodatkowych aktywności zarobkowych mogłoby stanowić istotne źródło dochodu, wspierające budżet domowy upadłego i pozwalające na terminową oraz niezakłóconą realizację planu spłaty wierzycieli. Dodatkowo budżet rodziny zasilają świadczenia z tytułu programu „Rodzina 800+” w łącznej kwocie 1600 zł oraz ewentualne dochody uzyskiwane przez żonę upadłego. Z oświadczeń upadłego wynika, że jego żona uzyskiwała zasiłek macierzyński w kwocie 2661 zł, następnie jednak utraciła to źródło dochodu. W dalszej kolejności sąd winien zestawić ustalone możliwości zarobkowe upadłego z jego koniecznymi kosztami utrzymania i osób pozostających na jego utrzymaniu oraz wziąć pod uwagę ich potrzeby mieszkaniowe. Z informacji zaoferowanych przez syndyka wynika, że upadły zadeklarował wydatki prowadzonego wspólnie z żoną gospodarstwa domowego na poziomie około 5720 zł. Zestawiając zatem zdolności zarobkowe upadłego kształtujące się na poziomie przynajmniej 6000 zł brutto (4420 zł netto), powiększone o otrzymywane świadczenia socjalne oraz ewentualne dochody, które może uzyskiwać żona upadłego (wobec której również toczy się przed tutejszym sądem postępowanie upadłościowe i która również powinna podjąć starania w zakresie pełnego wykorzystania swoich zdolności zarobkowych uzyskując dochód w wysokości przynajmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę t.j. ok. 3.500 zł netto) sąd uznał, że upadły powinien realizować plan spłaty z ratą na poziomie 1000 zł miesięcznie. Wysokość tej raty została ustalona przy uwzględnieniu konieczności zapewnienia upadłemu oraz jego rodzinie – czteroosobowemu gospodarstwu domowemu – możliwości pokrycia uzasadnionych kosztów życia i bieżącego utrzymania. W ocenie sądu, nie stanowi ona nadmiernego obciążenia dla budżetu domowego upadłego, a jednocześnie pozwala na rozpoczęcie procesu spłaty zadłużenia w sposób realny i zrównoważony. Podkreślenia wymaga również, że łączna wysokość zobowiązań upadłego wynosi niemal 750.000 zł. Tak znaczna suma zadłużenia przemawia za koniecznością podjęcia przez upadłego rzeczywistego wysiłku w kierunku chociażby częściowej ich spłaty. Miesięczna rata planu spłaty w wysokości 1000 zł pozostaje w racjonalnej relacji zarówno do możliwości zarobkowych upadłego, jak i do jego sytuacji rodzinnej oraz potrzeb życiowych. Odnosząc się natomiast do okresu planu spłaty wskazać należało, że czas, w którym upadły będzie obowiązany spłacać zobowiązania, nie został przez ustawodawcę określony ściśle, lecz poprzez wskazanie okresu maksymalnego, tj. 36 miesięcy. Wyjątkiem od tej zasady jest sytuacja, w której upadły doprowadził do swojej niewypłacalności lub istotnie zwiększył jej stopień umyślnie lub wskutek rażącego niedbalstwa. Wówczas plan spłaty powinno się ustalić na okres nie krótszy niż 36 miesięcy ale nie dłuższy niż 84 miesiące (art. 491 15 ust. 1a pr. up.). Niedbalstwo ma miejsce wtedy, gdy dana osoba nie przewiduje skutku swojego postępowania, choć powinna i mogła go przewidzieć, zachowując należytą staranność. Jest to więc sytuacja, w której dochodzi do naruszenia obowiązków ostrożnościowych w wyniku braku należytego rozeznania, mimo że obiektywnie było to możliwe i wymagane. W ramach niedbalstwa wyróżnia się jego stopnie — niedbalstwo zwykłe oraz rażące niedbalstwo. Przez to ostatnie należy rozumieć szczególnie poważne naruszenie podstawowych zasad ostrożności i rozwagi, które obowiązują każdego w danej sytuacji. Rażące niedbalstwo przejawia się w zupełnym zignorowaniu oczywistych reguł postępowania, które przeciętna, rozsądnie działająca osoba z łatwością by rozpoznała i zastosowała. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zachowanie upadłego należy ocenić jednoznacznie jako przejaw rażącego niedbalstwa w zakresie doprowadzenia do swojej niewypłacalności. W ocenie sądu, istotnym i kluczowym elementem prowadzącym do niewypłacalności upadłego było nieprzemyślane i nieodpowiednio przygotowane przebranżowienie przedsiębiorstwa z sektora usług informatycznych do branży handlowej (sprzedaż detaliczna mebli i artykułów wyposażenia wnętrz). Jak już zostało wspomniane, upadły posiada wykształcenie jako technik informatyk – i przez okres kilku lat (2015–2019) prowadził działalność gospodarczą skoncentrowaną na zarządzaniu stronami internetowymi. Była to działalność typowo usługowa, niewymagająca fizycznego zaplecza, kontaktu z klientem detalicznym, logistyki magazynowej czy szerokiego obrotu towarem. Na przełomie 2019 i 2020 roku upadły podjął decyzję o całkowitym przekształceniu profilu prowadzonej działalności – zrezygnował z branży IT i rozpoczął handel detaliczny meblami, sprzętem oświetleniowym oraz innymi artykułami użytku domowego. Była to zmiana diametralna zarówno pod względem charakteru działalności, jak i jej skali. Uruchomienie sklepu meblowego o dużej powierzchni handlowej wiązało się z koniecznością najmu relatywnie drogiego lokalu, ponoszenia wysokich kosztów stałych, prowadzenia logistyki towarowej oraz inwestycji w zatowarowanie, marketing i obsługę klienta. Upadły nie posiadał wcześniejszego doświadczenia w tego rodzaju działalności, nie miał także odpowiedniego wykształcenia kierunkowego ani wsparcia kompetencyjnego w postaci wykwalifikowanej kadry. Nie korzystał z doradztwa biznesowego, nie opracował realistycznego planu finansowego uwzględniającego ryzyka gospodarcze, ani też nie zabezpieczył minimalnego poziomu kapitału własnego niezbędnego do rozruchu i utrzymania przedsiębiorstwa przez pierwszy, krytyczny okres działalności. W takiej sytuacji, już sama decyzja o wejściu na rynek meblarski – wymagający wiedzy branżowej, rozeznania w strukturze popytu i podaży, a także odporności na zmienność cen surowców i kosztów importu – była obarczona wysokim ryzykiem niepowodzenia. Upadły działając już od kliku lat jako przedsiębiorca, powinien mieć tego pełną świadomość. Skutki niepowodzenia zostały spotęgowane przez fakt, że niemal całość inwestycji w nową działalność była finansowana ze środków obcych – upadły nie posiadał wystarczającego kapitału własnego i zaciągał zobowiązania w znacznych kwotach, mimo że jego bieżące dochody nie dawały podstaw do zakładania realnej możliwości ich spłaty. Działo się to przy jednoczesnym występowaniu obiektywnych trudności rynkowych, takich jak pandemia COVID-19, wzrost kosztów kredytowania, inflacja oraz skutki wojny na Ukrainie, które upadły powołuje jako główne przyczyny niepowodzenia. Sąd nie pomija wpływu wspomnianych okoliczności zewnętrznych na prowadzenie działalności gospodarczej, jednakże podkreśla, że nie były one decydujące dla powstania niewypłacalności. Kluczową przyczyną upadłości był brak odpowiedzialnego, przemyślanego działania ze strony upadłego – zarówno przy podejmowaniu decyzji o przebranżowieniu, jak i podczas późniejszego prowadzenia działalności bez dostatecznych środków i doświadczenia. W rezultacie sąd uznaje, że stan niewypłacalności nie był wynikiem splotu wyłącznie niekorzystnych zdarzeń zewnętrznych, lecz przede wszystkim skutkiem rażącego niedbalstwa upadłego, który podejmował decyzje biznesowe nieadekwatne do swojej wiedzy i możliwości, nie bacząc na ich konsekwencje finansowe. Ustalenie, że sąd miał do czynienia z rażącym niedbalstwem sprawia, że plan spłaty powinien uzyskać wymiar czasowy w zakresie od 36 do 84 miesięcy. Dlatego też sąd mógł przejść do oceny, w jakim okresie zasadne będzie zobowiązanie upadłego do uiszczania comiesięcznych rat na spłatę swoich zobowiązań. Szczególne znaczenie ma sytuacja osobista i majątkowa upadłego oraz wysokość niezaspokojonych wierzytelności i stopień zaspokojenia wierzytelności w postępowaniu upadłościowym (art. 491 15 ust. 4 p.u.). Z uwagi na ten fakt, że upadły nie doprowadził ani nie zwiększył istotnie stopnia swojej niewypłacalności umyślnie, w ocenie sądu nieuzasadnione byłoby ustalanie planu spłaty na maksymalny 84-miesięczny okres. Biorąc pod uwagę przepis z art. 491 15 ust. 1a w zw. z art. 491 15 ust. 4 p.u., a także art. 2 ust. 1 i 2 p.u. w ocenie sądu zasadne było ustalenie planu spłaty na okres 70 miesięcy. Pozwoli to na zachowanie równowagi pomiędzy funkcją windykacyjną a oddłużeniową prawa upadłościowego, które stosownie do art. 2 ust. 2 p.u. traktowane są jako równorzędne. Ustalenie planu spłaty na taki okres pozwoli także na realizację funkcji wychowawczej prawa upadłościowego. W niniejszej sprawie zastosowanie znajdował jednak art. 491 15 ust. 1d p.u., zgodnie z którym do okresów spłaty, o którym mowa także w ust. 1a zalicza się okres od upływu 6 miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości do dnia ustalenia planu spłaty wierzycieli, chyba że dłużnik nie pokryłby w całości kosztów postępowania tymczasowo poniesionych przez Skarb Państwa. Od dnia ogłoszenia upadłości Szymona Domeradzkiego tj. od dnia 12 czerwca 2023 r. do wydania postanowienia o ustaleniu planu spłaty upłynęło 26 miesięcy. W związku z powyższym określono, że upadły będzie zobowiązany uiszczać raty przez okres 50 miesięcy (70 – (26-6)). W rezultacie, Sąd orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia na podstawie art. 491 15 ust. 1 pkt 1 p.u., wymieniając wierzycieli uczestniczących w planie spłaty. Dla porządku wskazać trzeba, że w masie upadłości znalazły w całości pokrycie koszty postępowania upadłościowego. W podziale funduszów masy upadłości brali zatem udział wyłącznie wierzyciele, którzy dokonali zgłoszeń wierzytelności i na skutek uznania ich wierzytelności biorą także udział w planie spłaty wierzycieli. Zgodnie natomiast ze stosowanym odpowiednio art. 342 i 344 p.u. (art. 491 15 ust. 7 p.u.) wierzytelności te zaspokaja się w kolejności zgodnie z kategoriami zaspokojenia. W planie spłaty należało uwzględnić należności z kat. I oraz wszystkich wierzycieli uznanych w drugiej kategorii zaspokojenia. O podziale funduszy masy upadłości na podstawie art. 491 15 ust. 1 pkt 2 sąd orzekł w pkt II postanowienia. Od postanowienia przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia obwieszczenia.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu TO1T/GUp-K-upr/164/2025, w dniu 1 października 2025 r., o oznaczeniu TO1T/GUp-K-upr/164/2025/14 jest prawomocne z dniem 10 października 2025 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że postanowieniem z dnia 1 października 2025 roku wydanym w sprawie o ustalenie planu spłaty, warunkowe umorzenie zobowiązań lub umorzenie zobowiązań bez ustalenia planu spłaty, umorzenie lub zakończenie postępowania w sprawach upadłościowych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dłużnika, którym jest Magdalena Domeradzka (PESEL [ukryto]), sygnatura akt TO1T/GUp-K-upr/164/2025, postanowił: I. ustalić, że w planie spłaty uczestniczy wierzyciel Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie z wierzytelnością w kwocie 12.358,29 zł, w tym: 11.177,55 zł w kategorii II oraz 1.180,74 zł w kategorii III II. dokonać podziału funduszy masy upadłości w kwocie 5510,20 zł (pięć tysięcy pięćset dziesięć złotych dwadzieścia groszy) w ten sposób, że kwota zostanie przeznaczona na spłatę zobowiązań wierzyciela Powszechnej Kasy Oszczędności Bank Polski S.A. z siedzibą w Warszawie; III. ustalić, że upadła Magdalena Domeradzka doprowadziła do stanu swojej niewypłacalności oraz istotnie zwiększyła jej stopień wskutek rażącego niedbalstwa; IV. określić, że upadła Magdalena Domeradzka będzie obowiązana spłacać zobowiązania wobec wierzyciela Powszechnej Kasy Oszczędności Banku Polskiego S.A. z siedzibą w Warszawie przez okres 24 miesięcy, przy czym zaliczając okres od upływu sześciu miesięcy od dnia ogłoszenia upadłości do dnia ustalenia planu spłaty wierzycieli zgodnie z art. 491 15 ust. 1c w zw. z ust. 1d pr. up., a zatem realnie przez okres 3 (trzech) miesięcy w kwotach po 250 zł (dwieście pięćdziesiąt) miesięcznie w ratach płatnych do ostatniego dnia każdego miesiąca począwszy od miesiąca następnego po uprawomocnieniu się orzeczenia; V. określić, że pozostała część zobowiązań upadłej powstałych przed dniem ogłoszenia upadłości, poza zobowiązaniami wymienionymi w art. 491 21 ust. 2 pr. up., zostanie umorzona po wykonaniu planu spłaty wierzycieli. Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Toruniu, VI Wydział Gospodarczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Toruniu, V Wydział Gospodarczy. Zażalenie należy wnieść w ciągu tygodnia od dnia niniejszego obwieszczenia. Zażalenie należy skierować do Sądu Okręgowego w Toruniu, VI Wydział Gospodarczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Toruniu, V Wydział Gospodarczy. Zażalenie podlega opłacie w wysokości 200,00 zł.