H&S LOGISTIC SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000905324 NIP 8883150586 REGON 389186173

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 15 czerwca 2026 roku wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest H&S LOGISTIC SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000905324), sygnatura akt TO1T/GRz/10/2026 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 15 czerwca 2026 r. Sąd Rejonowy postanowił: I. umorzyć postępowanie w przedmiocie zatwierdzenia układu. II. obciążyć dłużnika kosztami postępowania. UZASADNIENIE Dłużnik H&S LOGISTISC spółka z ograniczoną odpowiedzialnością, zawarł z Dominikiem Kiszką umowę o sprawowanie nadzoru nad przebiegiem postępowania o zatwierdzenie układu prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 r. prawo restrukturyzacyjne. W dniu 14 lutego 2026 r. dłużnik wniósł o zatwierdzenie układu o treści jak w załączonych do wniosku propozycjach układowych. Zgodnie ze sprawozdaniem nadzorcy układu, układ został zawarty przez wierzycieli na podstawie art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. Sąd ustalił i zważył co następuje: Rozpoznając wniosek o zatwierdzenie układu, Sąd obowiązany jest zbadać, czy układ został przyjęty zgodnie z wymaganiami przewidzianymi w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. prawo restrukturyzacyjne. Ocena ta obejmuje w pierwszej kolejności ustalenie, czy układ został realnie przyjęty we wszystkich grupach wierzycieli, ewentualnie czy zostały spełnione przesłanki do przyjęcia układu mimo sprzeciwu części grup. W dalszej kolejności Sąd bada czy mimo przyjęcia układu, nie zachodzą przesłanki do odmowy jego zatwierdzenia. W niniejszej sprawie przesłanki pozwalające na zatwierdzenie układu nie zostały spełnione. Zgodnie z art. 119 ust. 2 p.r. jeżeli głosowanie nad układem przeprowadza się w grupach wierzycieli, obejmujących poszczególne kategorie interesów, układ zostaje przyjęty, jeżeli w każdej grupie wypowie się za nim większość głosujących wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności, przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy. W niniejszej sprawie warunek ten nie został spełniony, układ nie został bowiem przyjęty w grupach pierwszej i szóstej. Brak było również podstaw do uznania układu za przyjęty na podstawie art. 119 ust. 3 pkt 1 p.r. Przepis ten ma charakter wyjątkowy, gdyż pozwala na przyjęcie układu pomimo nieuzyskania wymaganej większości w niektórych grupach wierzycieli. Wymaga jednak, aby za przyjęciem układu głosowała większość grup wierzycieli, w tym co najmniej jedna grupa wierzycieli zabezpieczonych (art. 161 ust. 1a pkt 3 p.r.) albo wierzycieli o wyższym niż kat. II w postępowaniu upadłościowym stopniu zaspokojenia (por. art. 342 ust. 1 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. prawo upadłościowe). Warunek ten nie został spełniony, brak było bowiem wierzycieli spełniających wymogi z art. 161 ust. 1a pkt 3 p.r., natomiast Zakład Ubezpieczeń Społecznych jako jedyny wierzyciel o wyższym stopniu zaspokojenia oddał głos przeciwko układowi. Tym samym, mimo że za układem opowiedziały się cztery z sześciu grup wierzycieli, nie można było stwierdzić przyjęcia układu na podstawie art. 119 ust. 3 pkt 1 p.r. Jednocześnie Sąd nie podzielił stanowiska nadzorcy układu, który stwierdził przyjęcie układu na podstawie art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. Wprawdzie z przedstawionego zestawienia głosowania wynika, że za układem głosowali wierzyciele mający łącznie 1.038.078,64 zł wierzytelności przy łącznej sumie wierzytelności przysługujących wierzycielom głosującym wynoszącej 1.961.431,34 zł, a zatem wierzyciele posiadający ponad połowę tej sumy. Spełnienie tylko tego warunku nie jest jednak wystarczające. Warunek kapitałowy przewidziany w końcowej części art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. ma charakter dodatkowy i nie zastępuje zasadniczej przesłanki wskazanej w tym przepisie. Dla zastosowania art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. konieczne jest bowiem ustalenie, że za przyjęciem układu głosowała co najmniej jedna grupa wierzycieli należąca do kategorii wierzycieli, którzy w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego otrzymaliby jakiekolwiek zaspokojenie przy zastosowaniu wyceny zakładającej kontynuację działalności przedsiębiorstwa dłużnika. Nie chodzi zatem jedynie o stwierdzenie, że układ jest korzystniejszy niż upadłość, ani o ogólną ocenę, że dalsze prowadzenie przedsiębiorstwa może generować wartość ekonomiczną. Konieczne jest wykazanie, że określona w tym przepisie kategoria wierzycieli, byłaby kategorią uzyskującą jakiekolwiek zaspokojenia, a grupa wierzycieli należąca do tej kategorii głosowała za układem. Przedłożony test zaspokojenia nie pozwala na dokonanie takiego ustalenia. Dokument ten z jednej strony zawiera wycenę przedsiębiorstwa metodą DCF (ang . Discounted Cash Flow – metoda zdyskontowanych przepływów pieniężnych), w której wartość przedsiębiorstwa określono na ok. 6,6 mln zł, jednak nie przekłada tej wartości na jakikolwiek poziom zaspokojenia poszczególnych wierzycieli. Metoda DCF polega na oszacowaniu przyszłych przepływów pieniężnych możliwych do wygenerowania przy kontynuowaniu działalności po sprowadzeniu ich do wartości obecnej. Jest to metoda prospektywna, zależna od przyjętych założeń co do przyszłej działalności dłużnika. Sama dodatnia wartość ustalona tą metodą nie stanowi jednak wyliczenia kwot dostępnych do zaspokojenia wierzycieli i nie przesądza, że określona kategoria wierzycieli otrzymałaby jakiekolwiek zaspokojenie. Istotne jest przy tym, że pozostałe dokumenty przedstawione w sprawie nie usuwają tej wątpliwości, a wręcz ją wzmacniają. Z bilansu dłużnika wynika wprawdzie suma aktywów na poziomie 8.191.413,71 zł, w tym środki transportu o wartości 6.335.244,24 zł, należności krótkoterminowe 1.591.924,30 zł oraz środki pieniężne 176.022,02 zł. Samo ujęcie tych wartości w bilansie nie przesądza jednak o istnieniu majątku dostępnego do likwidacji albo do podziału między wierzycieli. Z testu zaspokojenia i testu prywatnego wierzyciela wynika bowiem, że zasadnicze składniki wykazywane jako środki transportu są przedmiotem leasingu i nie stanowią własności dłużnika. W tych warunkach konieczne było wykazanie, jaka realna wartość ekonomiczna i z jakich składników majątku lub praw dłużnika, po uwzględnieniu kosztów postępowania oraz praw osób trzecich, mogłaby przypaść określonym kategoriom wierzycieli. Takiego wyliczenia nie przedstawiono. Nie wyjaśniono zwłaszcza, czy i w jakim zakresie wartości bilansowe środków transportu, należności lub środków pieniężnych mogłyby zostać wykorzystane dla zaspokojenia wierzycieli w scenariuszu relewantnym na gruncie art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. Również test prywatnego wierzyciela nie może stanowić podstawy do odmiennego wniosku. Test ten ma inny cel – służy ocenie, czy wierzyciel publicznoprawny, działając jak wierzyciel prywatny w normalnych warunkach rynkowych, zaakceptowałby warunki układu (por. art. 140 ust. 1-3 p.r.). Niemniej jednak założenia i wnioski w nim zawarte ukazują rozdźwięk między pojedynczym dokumentem, a całokształtem sprawy i tym co ostatecznie dłużnik próbuje osiągnąć. W teście prywatnego wierzyciela przyjęto, że wniosek o ogłoszenie upadłości podlegałby oddaleniu na podstawie art. 13 ust. 1 p.u., ponieważ majątek dłużnika nie wystarczałby na zaspokojenie kosztów postępowania, a wierzyciel publicznoprawny nie uzyskałby w postępowaniu upadłościowym zaspokojenia w jakimkolwiek stopniu. Te ustalenia są nie do pogodzenia z twierdzeniem, że wykazano kategorię wierzycieli, która otrzymałaby jakiekolwiek zaspokojenie. Należy wyraźnie podkreślić, że nie wystarczy ogólna teza, że kontynuacja działalności dłużnika jest ekonomicznie korzystniejsza niż upadłość. De lege lata przepis z art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. nie pozwala na przyjęcie układu wyłącznie dlatego, że restrukturyzacja może być dla wierzycieli bardziej racjonalna niż alternatywny scenariusz np. upadłość ( por. brzmienie przepisu z art. 119 ust. 3 p.r. w stanie prawnym sprzed nowelizacji z 25 lipca 2025 r. ). Przepis ten wymaga wykazania konkretnej przesłanki ustawowej tj. głosowania za układem przez grupę wierzycieli należącą do kategorii, która w scenariuszu upadłościowym przy wycenie kontynuacyjnej uzyskałaby jakiekolwiek zaspokojenie. Tego w sprawie nie wykazano. Bez znaczenia dla tej oceny pozostają deklaracje dłużnika dotyczące możliwości pozyskania finansowania od prezesa zarządu lub wspólników. Są to twierdzenia dotyczące potencjalnego przyszłego finansowania, a nie wykazanie wartości dostępnej dla wierzycieli w scenariuszu z art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. Należy bowiem wyraźnie oddzielić ewentualne sfinansowanie kosztów postępowania upadłościowego od wykazania, że wierzyciele uzyskaliby jakiekolwiek zaspokojenie. Deklaracje takie nie mogą uzupełniać braków testu zaspokojenia ani zastępować przesłanek ustawowych przyjęcia układu. Mechanizmy z art. 119 ust. 3 p.r. mają charakter wyjątkowy, ponieważ pozwalają na uznanie układu za przyjęty mimo sprzeciwu części wierzycieli. Z tego względu przesłanki do jego zastosowania powinny zostać wykazane w sposób jednoznaczny. Skoro układ nie uzyskał wymaganej większości w każdej grupie, ZUS jako jedyny wierzyciel o wyższym stopniu zaspokojenia głosował przeciwko układowi, a jednocześnie nie wykazano istnienia grupy wierzycieli spełniającej kryterium z art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r., brak było podstaw do uznania układu za przyjęty. Stosownie do art. 217 ust. 4 p.r. przyjęcie układu stwierdza nadzorca układu. Niemniej jednak samo stwierdzenie nadzorcy o przyjęciu układu na podstawie art. 119 ust. 3 pkt 2 p.r. nie mogło zastąpić samodzielnej oceny Sądu – zwłaszcza jeżeli już prima facie widoczne są niespójności w zgromadzonej dokumentacji. Stwierdzenie przez nadzorcę przyjęcia układu stanowi element sprawozdania nadzorcy układu i opiera się na dokonanej przez niego ocenie wyniku głosowania, jednak nie przesądza o spełnieniu ustawowych przesłanek przyjęcia układu. Dopiero sądowe rozpoznanie wniosku o zatwierdzenie układu obejmuje kontrolę tego, czy układ został przyjęty zgodnie z ustawą, w tym czy spełniono wymagania określone w art. 119 p.r. Zgodnie z art. 165 ust. 5 p.r. na sąd umarza postępowanie restrukturyzacyjne, jeżeli ustali, że układ nie został przyjęty na skutek braku odpowiedniej większości. Wobec niespełnienia przesłanek z art. 119 ust. 2 i 3 p.r. postępowanie podlegało umorzeniu, o czym Sąd orzekł w punkcie pierwszym sentencji. Na podstawie art. 208 ust. 1 zd. 1 p.r. w punkcie drugim sentencji postanowienia orzeczono o kosztach postępowania restrukturyzacyjnego. Na marginesie należy wskazać, że z pisma Naczelnika Kujawsko-Pomorskiego Urzędu Skarbowego ( znak w aktach: TO1T/GRz/10/2026/6 ) wynika, że wierzyciel ten nie został uwzględniony w toku procedury głosowania, nie doręczono mu dokumentów umożliwiających ocenę propozycji układowych, a nadto nie został objęty testem prywatnego wierzyciela. Jeżeli wierzytelności tego wierzyciela istniały na dzień układowy, powinny zostać uwzględnione przy określaniu kręgu wierzycieli objętych układem oraz uprawnionych do głosowania. Pominięcie wierzyciela publicznoprawnego ma tym większe znaczenie, że test prywatnego wierzyciela powinien odnosić się do poszczególnych wierzycieli publicznoprawnych, których wierzytelności mają zostać objęte układem. Niezależnie od powyższego, ustawodawca w przepisie z art. 166 ust. 2 p.r. przewiduje, że układ nie wiąże wierzycieli, których dłużnik nie ujawnił i którzy nie byli uczestnikami głosowania. Okoliczność ta nie stanowi zasadniczej podstawy rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie – układ nie został bowiem skutecznie przyjęty. Niemniej jednak potwierdza wadliwość dokumentów i procedury poprzedzającej złożenie wniosku o zatwierdzenie układu. Od postanowienia przysługuje zażalenie w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia.