PASSIVHAUS SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000656196 NIP 9562322044 REGON 366197192

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że postanowieniem z dnia 16 listopada 2025 roku wydanym w sprawie o stwierdzenie wykonania układu zawartego w postępowaniu restrukturyzacyjnym dłużnika, którym jest PASSIVHAUS SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000656196), sygnatura akt TO1T/GReu/14/2025, postanowił: stwierdzić wykonanie układu w postępowaniu restrukturyzacyjnym dłużnika, którym jest PASSIVHAUS spółka z ograniczoną odpowiedzialnością w Toruniu (KRS 0000656196) zatwierdzonego postanowieniem Sądu Rejonowego w Toruniu z dnia 25 października 2024 roku w sprawie o sygn. akt TO1T/GRz/11/2024 Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Toruniu, VI Wydział Gospodarczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Toruniu, V Wydział Gospodarczy. Zażalenie należy wnieść w ciągu jednego tygodnia od dnia niniejszego obwieszczenia. Zażalenie należy skierować do Sądu Okręgowego w Toruniu, VI Wydział Gospodarczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Toruniu, V Wydział Gospodarczy. Zażalenie podlega opłacie w wysokości 200,00 zł.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu TO1T/GRz/11/2024, w dniu 25 października 2024 r., o oznaczeniu TO1T/GRz/11/2024/28 jest prawomocne z dniem 4 listopada 2024 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 25 października 2024 roku wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest PASSIVHAUS SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością (KRS 0000656196), sygnatura akt TO1T/GRz/11/2024 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 25 października 2024 r. Sąd Rejonowy w Toruniu postanowił: I. zatwierdzić układ przyjęty przez wierzycieli dłużnika Passivhaus Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w Toruniu (KRS: 0000656196) w trybie postępowania o zatwierdzenie układu o następującej treści: W umowach kontraktowych redukcja wartości wynagrodzenia w zakresie odsetek w całości i w 40% należności głównej. Spłata 60% należności głównej nastąpi w terminie 10 dnia miesiąca następującego po uprawomocnieniu się postanowienia o zatwierdzeniu układu. W umowach pożyczkowych redukcja wartości pożyczki w zakresie 40% odsetek i 40% należności głównej. Spłata 60% należności głównej i 60% odsetek nastąpi w terminie 10 dnia miesiąca następującego po uprawomocnieniu się postanowienia o zatwierdzeniu układu. II. wskazać, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 342 ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. 2015 r., poz. 978), a postępowanie ma charakter głównego postępowania restrukturyzacyjnego w rozumieniu art. 3 ust. 1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.Urz.UE.L.2015.141.19, ze zm.). III. kosztami postępowania obciążyć wnioskodawcę. UZASADNIENIE Dłużnik Passivhaus Sp. z o.o. z siedzibą w Toruniu zawarł z Januszem Iwanickim umowę o sprawowanie nadzoru nad przebiegiem postępowania o zatwierdzenie układu prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 – Prawo restrukturyzacyjne (tj. z dnia 23 lipca 2021 r. (Dz.U. z 2021 r. poz. 1588); dalej: pr. rest.). Dzień układowy ustalono na 1 grudnia 2023 r., o czym obwieszczono w dniu 4 grudnia 2023 r. Następnie w dniu 28 lutego 2024 r. dłużnik wniósł o zatwierdzenie układu o treści jak w pkt I sentencji niniejszego postanowienia. Do wniosku o zatwierdzenie układu dłużnik dołączył dokumenty wymienione w art. 219 ust. 2 pr. rest., w tym sprawozdanie nadzorcy układu, w którym nadzorca stwierdził przyjęcie układu. Sąd ustalił i zważył, co następuje: W spisie wierzytelności dołączonym do sprawozdania nadzorcy układu umieszczono dwunastu wierzycieli, dziewięciu z nich uprawnionych było do głosowania nad układem. Układ nie przewidywał podziału na grupy. Dwie wierzytelności były sporne. Suma wierzytelności wierzycieli uprawnionych do głosowania nad układem wynosiła 1 301 606,24 zł. Suma wierzytelności spornych wyniosła 184 775,71 zł, stanowią one nieco ponad 12% wszystkich wierzytelności. Wierzytelności, które były objęte układem nie spełniały przesłanek negatywnych w świetle art. 151 pr. rest. Nie były to wierzytelności sporne, brak było wierzytelności zabezpieczonych rzeczowo na majątku dłużnika. Zgodnie z treścią sprawozdania nadzorcy układu, suma wszystkich wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem umieszczonych w spisie wierzytelności wynosiła 1 301 606,24 zł . W głosowaniu nad układem wzięło udział 7 spośród 9 uprawnionych do głosowania wierzycieli, którzy reprezentowali sumę wierzytelności 534 800,99 zł w tym 1) za układem głosowało : 6 wierzycieli z sumą wierzytelności 1 161 606,24 zł. 2) przeciwko układowi głosował: 1 wierzyciel z sumą wierzytelności 80 000,00 zł. 3) nie głosowało: 2 wierzycieli z sumą wierzytelności 95 743,66 zł. Układ zatem został przyjęty. Stwierdzić należy, że układ został przyjęty na podstawie art. 119 ust. 1 pr. Rest., zgodnie z którym uchwała zgromadzenia wierzycieli o przyjęciu układu zapada, jeżeli wypowie się za nią większość głosujących wierzycieli, którzy oddali ważny głos, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Tym samym przesłanki z wymienionego przepisu zostały spełnione, bowiem za układem opowiedziało się 6 z 7 wierzycieli biorących udział w głosowaniu, mieli oni łącznie ponad 93,5% sumy wierzytelności biorących udział w głosowaniu. Powyższe okoliczności są w przeważającej części bezsporne i zostały ustalone w oparciu o załączone do wniosku dłużnika o zatwierdzenie układu propozycje układowe, wynik głosowania ze wskazaniem liczby wierzycieli i sumy wierzytelności uprawniającej do głosowania, karty do głosowania, spis wierzytelności oraz sprawozdanie nadzorcy układu. Zgodnie z art. 212 ust. 1 i 2 pr. rest. po ustaleniu dnia układowego nadzorca układu zbiera głosy wierzycieli. Wierzyciele oddają głos za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, w którym nadzorca układu zamieszcza kartę do głosowania. Po otrzymaniu kart do głosowania od wszystkich wierzycieli (ewentualnie po upływie terminu wyznaczonego przez nadzorcę układu do oddawania głosu za pomocą systemu, o którym to terminie nadzorca pouczył wierzycieli w ramach pouczenia o sposobie głosowania) nadzorca podejmuje decyzję co do stwierdzenia przyjęcia układu. Wobec braku odwołania do odpowiedniego stosowania przepisów o stwierdzeniu przyjęcia układu przepisy te stosuje się wprost – z tą tylko zmianą, że w miejsce sędziego-komisarza decyzję podejmuje nadzorca układu. Zastosowanie znajdują zatem przepisy art. 120 r. – wskazujące na konieczność zamieszczenia w sentencji postanowienia nadzorcy układu treści zawartego układu – jak również przepisy art. 119 pr. r. o niezbędnych większościach, stosownie do głosowania jednolitego lub z podziałem na kategorie interesu. W myśl art. 113 ust. 1 pr. rest. na zgromadzeniu wierzycieli można zawrzeć układ, jeżeli w zgromadzeniu uczestniczy co najmniej jedna piąta wierzycieli uprawnionych do głosowania nad układem tj. 20%. Przekładając powyższe na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że w głosowaniu wzięło udział 7 wierzycieli, tj. ponad 20% wierzycieli uprawnionych do głosowania nad układem. Mając powyższe na uwadze, nadzorca prawidłowo uznał, że układ został przyjęty. Sąd również stwierdza, że układ ten został przyjęty na podstawie art. 119 ust. 1 pr. r.. Sąd nie stwierdził, aby w rozpatrywanej sprawie zachodziły okoliczności uzasadniające obligatoryjną odmowę zatwierdzenia przyjętego układu określone w art. 165 ust. 1 i 3 pr. rest. W szczególności układ nie przewiduje udzielenia pomocy publicznej w rozumieniu art. 141 ust. 1 pr. rest. niezgodnie z przepisami. Trzeba mieć na względzie, że nie każde wsparcie udzielone przez podmioty publicznoprawne lub przy użyciu zasobów państwowych stanowi pomoc publiczną. O tym, czy dane wsparcie finansowe stanowi pomoc publiczną, decyduje podmiot sporządzający plan restrukturyzacyjny, który musi przeprowadzić tzw. test prywatnego wierzyciela albo test prywatnego inwestora, który odpowiada na pytanie, czy dane wsparcie przyznawane jest na warunkach rynkowych, czyli czy na identycznych zasadach mogłoby ono być udzielone przez podmiot prywatny kierujący się wyłącznie swoim interesem ekonomicznym. W przypadku pozytywnej odpowiedzi wsparcie nie jest traktowane jako pomoc publiczna i w związku z tym opinia organu nie jest wymagana (art. 204 pr. rest.) – zob. P. Zimmerman, Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz. Wyd. 7, Warszawa 2022. Dłużnik nie posiada zobowiązań publiczno-prawnych. Z tych samych względów układ nie naruszał także art. 160 ust. 1 pr. Rest.. Okoliczności sprawy nie wskazywały na oczywistą niewykonalność układu. Nadzorca układu wskazał, że możliwość wykonania układu na zasadach przyjętych przez wierzycieli należy ocenić pozytywnie. Obszerne uzasadnienie tego stanowiska znalazło się w planie restrukturyzacyjnym. Rozpatrując kolejną – fakultatywną – przesłankę odmowy zatwierdzenia układu, wskazać trzeba, iż zgodnie z art. 165 ust. 2 pr. rest. sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia. Warunkiem zastosowania powyższej podstawy odmowy zatwierdzenia układu jest więc głosowanie przez wierzyciela lub wierzycieli przeciwko układowi oraz zgłoszenie przez nich zastrzeżeń z tym związanych. Dopiero po spełnieniu tych dwóch wymogów formalnych (głosowanie przeciwko przyjętemu układowi i zgłoszenie zastrzeżeń w terminie) sąd dokonuje oceny aspektu materialnego, tj. skutków układu przez pryzmat rażącego pokrzywdzenia danego wierzyciela (zob. B. Groele [w:] Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, wyd. II, red. P. Filipiak, A. Hrycaj, LEX/el. 2020, art. 165) . Faktycznie jeden z wierzycieli zgłosił zastrzeżenia, jednak zgodnie z art. 164 ust. 3 pr. Rest. Sąd nie wziął ich pod uwagę, albowiem zostały złożone po terminie. Wierzyciel złożył zastrzeżenia w lutem 2024, podczas gdy dzień układowy przypadał na 1 grudnia 2023 roku. Z powyższych względów Sąd nie dopatrzył się przyczyn do odmowy zatwierdzenia układu. Dlatego też na podstawie art. 223 ust. 1 i 2 pr. rest. należało orzec, jak w sentencji postanowienia. Od postanowienia przysługuje zażalenie w terminie 7 dni od dnia obwieszczenia.