ANDPOL SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000603375 NIP 8792683035 REGON 363784084

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 24 maja 2026 roku wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest Daniel Sandecki prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Daniel Sandecki (PESEL [ukryto]), sygnatura akt TO1T/GRz/63/2025 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 24 maja 2026 r. Sąd Rejonowy postanowił: I. odmówić zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika Daniela Sandeckiego prowadzącego działalność gospodarczą Daniel Sandecki (NIP: 8792066124, PESEL: [ukryto]); II. kosztami postępowania obciążyć dłużnika. UZASADNIENIE Dłużnik Daniel Sandecki prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Daniel Sandecki, zawarł z DBZ 77 RESTRUKTURYZACJE spółka z ograniczoną odpowiedzialnością umowę o sprawowanie nadzoru nad przebiegiem postępowania o zatwierdzenie układu prowadzonego w oparciu o przepisy ustawy z dnia 15 maja 2015 – Prawo restrukturyzacyjne ((t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1428 z późn. zm.).; dalej: p.r.). W dniu 29 lipca 2025 r. dłużnik Daniel Sandecki wniósł o zatwierdzenie układu o treści jak w załączonych do wniosku propozycjach układowych. Zgodnie ze sprawozdaniem nadzorcy układu, układ został zawarty przez wierzycieli na podstawie art. 119 ust. 3 p.r. Z uwagi na fakt, że wierzyciel Zakład Ubezpieczeń Społecznych z siedzibą w Warszawie Oddział w Toruniu złożył informację o tym, że dłużnik nie reguluje zobowiązań powstałych po dniu układowym, zarządzeniem z dnia 18 lutego 2026 r. Przewodniczący wezwał dłużnika do przedłożenia dowodów uregulowania należności powstałych po dniu układowym względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w terminie 7 dni, pod rygorem uznania, że istnieje obligatoryjna przesłanka odmowy zatwierdzenia układu z art. 165 ust. 1 p.r. Pismem z dnia 27 marca 2026 r. dłużnik złożył pismo, w którym wskazał, że nie przedłożył dowodów uregulowania należności powstałych po dniu układowym względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z uwagi na niewyjaśnioną dotychczas kwestię braku wypłaty świadczenia chorobowego na jego rzecz. Sąd ustalił i zważył co następuje: W niniejszej sprawie kluczowe znaczenie miał przepis art. 165 ust. 1 zd. 1 p.r., zgodnie z którym Sąd obligatoryjnie odmawia zatwierdzenia układu m.in. gdy jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany. Stosownie do art. 165 ust. 1 zd. 2 p.r. domniemywa się, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany, jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Domniemanie z powołanego powyżej przepisu ma charakter domniemania prawnego zwykłego. Oznacza to, że domniemanie oczywistości niewykonania układu można wzruszyć poprzez przedłożenie odpowiednich dowodów. Można je obalić przede wszystkim w ten sposób, że dłużnik wykaże, że zobowiązania po otwarciu postępowania restrukturyzacyjnego wykonuje. Inne przykłady wskazywane w doktrynie dotyczą zwłaszcza sytuacji, w których elementem planu restrukturyzacyjnego jest dofinansowanie dłużnika, uwarunkowane prawomocnym zatwierdzeniem układu. Należy w takiej sytuacji uprawdopodobnić możliwość realizacji układu po uzyskaniu środków uzyskanych warunkowo. Jeszcze innym przykładem, w którym możliwe jest obalenie domniemania oczywistości niewykonywania układu, może być sytuacja, gdy układ ma polegać na likwidacji majątku dłużnika lub na konwersji wierzytelności na udziały lub akcje (P. Zimmerman, Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz [w:] Prawo upadłościowe. Prawo restrukturyzacyjne. Komentarz, Warszawa 2024, Art. 165 PrRest, Legalis) . Przenosząc powyższe na grunt niniejszej sprawy, wskazać należy, że dłużnik nie podołał wzruszeniu domniemania z art. 165 ust. 1 zd. 2 p.r. Z materiału zgromadzonego w sprawie wynika jednoznacznie, że dłużnik nie wykonywał w pełni zobowiązań powstałych po dniu układowym. Wskazał na to wierzyciel w piśmie z dnia 24 lipca 2025 r. (znak: TO1T/GRz-nu/65/2025/37), a następnie potwierdził dłużnik w piśmie z dnia 27 marca 2026 r. (znak: TO1T/GRz/63/2025/9) (art. 229 k.p.c. w zw. z art. 209 ust. 1 p.r.). Jednocześnie za nieweryfikowalne należy uznać przyczyny nieopłacenia składek. Dłużnik wskazał, że nie przedłożył dowodów uregulowania należności powstałych po dniu układowym względem Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z uwagi na niewyjaśnioną dotychczas kwestię braku wypłaty świadczenia chorobowego na jego rzecz. Nie przedłożył on jakichkolwiek dowodów na poparcie tych oświadczeń, jak chociażby korespondencja mailowa czy dokumentacja dotycząca świadczenia chorobowego. Dłużnik nie podjął również starań w kierunku zawarcia z ZUS układu ratalnego na należności bieżące (art. 29 u.s.u.s.). Nadto należy zauważyć, że obwieszczenie o ustaleniu dnia układowego ukazało się 29 kwietnia 2025 r., zatem dłużnik dysponował wystarczająco długim czasem na wyjaśnienie wszystkich nieścisłości. Sąd zobowiązał dłużnika do przedłożenia dowodów wpłat, wyraźnie zakreślając rygor braku tych dowodów. Dłużnik tych dowodów nie przedstawił, a zamiast tego złożył gołosłowne oświadczenie co do przyczyn nieopłacenia składek. Obowiązek opłacania składek na ubezpieczenia społeczne wynika bezpośrednio z przepisów (art. 46 u.s.u.s.). Składki te mają charakter publicznoprawny i powinny być regulowane przez płatnika w terminach wynikających z ustawy. W konsekwencji zobowiązania z tego tytułu powstałe po dniu układowym – jako nieobjęte układem – powinny być przez dłużnika wykonywane w pełnej wysokości i w terminach ustawowych. Tym samym od dłużnika, który ubiega się o zatwierdzenie układu, należy oczekiwać, że zobowiązania te będzie regulował w sposób prawidłowy i bieżący. Brak ich pełnego i terminowego wykonywania stanowi zatem istotną okoliczność potwierdzającą brak zdolności dłużnika do prowadzenia działalności w sposób zapewniający realizację układu. Na marginesie należy również podkreślić, że od dnia 27 sierpnia 2025 r. dłużnik zawiesił prowadzenie działalności gospodarczej, co w istotny sposób wpływa na ocenę realności i aktualności założeń przyjętych w planie restrukturyzacyjnym. Okoliczność ta wskazuje bowiem na zaprzestanie bieżącej aktywności operacyjnej, a tym samym na brak możliwości generowania przychodów w pierwotnie zakładanym zakresie. Jednocześnie plan restrukturyzacyjny przewidywał podjęcie działań, które miały istotnie poprawić sytuację ekonomiczną dłużnika. W szczególności zakładano, że już w maju 2025 r. dojdzie do podpisania umów na realizację dwóch długoterminowych kontraktów o roboty budowlane, co miało zapewnić stabilne i przewidywalne źródło przychodów. Dodatkowo planowano w tym samym okresie podniesienie cen oferowanych usług o 10%, co miało przełożyć się na zwiększenie marż oraz poprawę rentowności prowadzonej działalności. Kolejnym elementem planu było zatrudnienie w sierpniu 2025 r. czterech nowych pracowników, co wskazywało na zamiar rozszerzenia skali działalności i zwiększenia zdolności wykonawczych przedsiębiorstwa. Powyższe założenia pozostają jednak w wyraźnej sprzeczności z faktem późniejszego zawieszenia działalności gospodarczej, co może świadczyć o ich nadmiernym optymizmie lub braku realnych możliwości ich realizacji. Mając powyższe na względzie, Sąd uznał, że domniemanie ustanowione w art. 165 ust. 1 zd. 2 p.r. nie zostało skutecznie wzruszone, a więc Sąd zobligowany był przyjąć, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany i odmówić jego zatwierdzenia. Z tych przyczyn należało orzec jak w pkt I sentencji postanowienia. Na podstawie art. 208 ust. 1 zd. 1 p.r. w pkt II sentencji postanowienia orzeczono o kosztach postępowania restrukturyzacyjnego. Od postanowienia przysługuje zażalenie w terminie 14 dni od dnia obwieszczenia.