CENTRUM ROZWOJU SPOŁECZNO-EKONOMICZNEGO

KRS 0000016522 NIP 8181528535 REGON 690718935

Sąd Rejonowy w Rzeszowie, V Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych, ul. gen. Józefa Kustronia 4, 35-303 Rzeszów, obwieszcza, że postanowieniem z dnia 4 kwietnia 2024 r. wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest CENTRUM ROZWOJU SPOŁECZNO-EKONOMICZNEGO Stowarzyszenie (KRS 0000016522), sygnatura akt RZ1Z/GRz/5/2024, postanowił: I. na podstawie art. 223 ust. 1 z dnia 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacje zatwierdzić układ o następującej treści: 1.Wierzytelności wierzycieli Dłużnika objęte układem będą̨ zaspokajane przez Dłużnika w obrębie grupy („Grupa”), do której będzie należał dany wierzyciel. 2.Grupy obejmują̨ kategorie interesów, do których zostaną̨ przyporządkowani wszyscy wierzyciele. 3.Wszystkie świadczenia pieniężne należne wierzycielom tytułem zaspokojenia wierzytelności objętych układem będą̨ spełniane przez Dłużnika w ratach w wysokości określonej w propozycji układowej adresowanej do danej Grupy wierzycieli („Raty Układowe”). 4.Wierzyciele nie będą naliczać odsetek od wierzytelności objętych układem. 5.Rata układowa płatna będzie od trzeciego miesiąca przypadającego po stwierdzeniu prawomocności postanowienia o zatwierdzeniu układu, do 25 (dwudziestego piątego) dnia każdego miesiąca. 6.W wypadku, gdyby termin zapłaty raty układowej przypadał na sobotę, niedzielę lub inny dzień ustawowo wolny od pracy, rata układowa płatna będzie w następnym dniu roboczym. 7.Wierzyciele zostają przyporządkowani do Grup układowych, według poniższych założeń: a) Grupa 1 – Zakład Ubezpieczeń Społecznych b) Grupa 2 – pozostali wierzyciele publicznoprawni c) Grupa 3 – pozostali wierzyciele 8. Wierzytelności poszczególnych Grup zaspokajane będą w następujący sposób: 1) Grupa 1 - rozłożenie spłaty na 48 (czterdzieści osiem) równych rat miesięcznych, 2) Grupa 2 - spłata całości należności głównej przy czym: a. W każdym z pierwszych czterech lat wykonywania układu, Dłużnik spłaci 10% (dziesięć procent) tej należności, w 12 (dwunastu) comiesięcznych ratach, b. W piątym roku wykonywania układu, Dłużnik spłaci 15% (piętnaście procent) tej należności, w 12 (dwunastu) comiesięcznych ratach, c. W szóstym roku wykonywania układu, Dłużnik spłaci 20% (dwadzieścia procent) tej należności, w 12 (dwunastu) comiesięcznych ratach d. W siódmym roku wykonywania układu, Dłużnik spłaci 25% (dwadzieścia pięć procent) tej należności, w 12 (dwunastu) comiesięcznych ratach 3)Grupa 3 – umorzenie wszelkich należności ubocznych oraz 10% (dziesięciu procent) należności głównej. Rozłożenie pozostałej kwoty zadłużenia na 60 (sześćdziesiąt) rat. II. wskazać, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 3 ust.1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 141, str. 19 z późn. zm.), a postępowanie ma charakter główny. UZASADNIENIE Zgodnie z art. 165 ust. 1 i 2 prawa restrukturyzacyjnego Sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli narusza on prawo, w szczególności jeżeli przewiduje udzielenie pomocy publicznej niezgodnie z przepisami, albo jeżeli jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany. Domniemywa się, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany, jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. Sąd może odmówić ponadto zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia. Analiza wniosku złożonego przez dłużnika (wraz z jego uzupełnieniem) wskazuje, iż w okolicznościach przedmiotowej sprawy nie zachodzą przesłanki odmowy zatwierdzenia układu. Poziom zaspokojenia wierzycieli zgodnie z propozycjami układowymi nie prowadzi do ich pokrzywdzenia. Zgodnie ze sprawozdaniem nadzorcy układu i dołączonego do niego stwierdzenia przyjęcia układu, układ przyjęto stosownie do regulacji art. 119 ust. 3 pr. restr. zgodnie, z którą układ zostaje przyjęty, chociażby nie uzyskał wymaganej większości w niektórych z grup wierzycieli, jeżeli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu, a wierzyciele z grupy lub grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Układ nie został przyjęty w Grupie II. - w tej Grupie nie oddano żadnego głosu. Zatem należy uznać, iż w/w Grupie nie została osiągnięta wymagana większość. Jednak należy stwierdzić, iż w postępowaniu uzyskano zarówno większość kapitałową i osobową. W głosowaniu wzięło udział 4 z 7 wierzycieli uprawnionych do głosowania i wszyscy głosujący wierzyciele wypowiedzieli się za przyjęciem układu - 100% oddanych głosów za układem. Jednocześnie należy stwierdzić, iż zaspokojenie wierzycieli w ramach zaproponowanego układu jest korzystniejsze niż zaspokojenie w potencjalnym postępowaniu upadłościowym, gdzie nie zostaliby zaspokojeni nawet w najmniejszym stopniu - co zostało przedstawione w treści sprawozdania nadzorcy układu. Uzasadnienie co do wskazania podstawy jurysdykcji Sąd ustalił i zważył co następuje: Dla rozstrzygnięcia wniosku niezbędne jest ustalenie, czy polski sąd posiada jurysdykcję krajową do rozpoznania sprawy. W tym celu konieczne jest określenie właściwej dla rozpoznawanej sprawy normy jurysdykcyjnej z uwzględnieniem faktu, że kwestia jurysdykcji krajowej jest uregulowana zarówno w prawie krajowym jak i w rozporządzeniu Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz.Urz.UE.L Nr 141, str. 19). Rozporządzenie unijne obowiązuje w całości i bezpośrednio w polskim systemie prawnym. Zgodnie z pkt 9 Preambuły rozporządzenie znajduje zastosowanie do wszystkich postępowań upadłościowych, które spełniają warunki określone w rozporządzeniu, niezależnie od tego, czy dłużnik jest osobą fizyczną czy osobą prawną, przedsiębiorcą czy osobą niewykonującą działalności gospodarczej. Postępowania te są wymienione wyczerpująco w załączniku A. W odniesieniu do krajowych postępowań wymienionych w załączniku A rozporządzenie 2015/848 powinno mieć zastosowanie bez dalszego badania przez sąd państwa członkowskiego, czy spełnione są warunki określone w rozporządzeniu. Postępowanie, którego dotyczy wniosek jest wymienione w załączniku A do Rozporządzenia. Zgodnie z pkt 23 Preambuły rozporządzenia nr 2015/848 pozwala ono na wszczęcie głównego postępowania upadłościowego w państwie członkowskim, w którym dłużnik posiada główny ośrodek swojej podstawowej działalności. Postępowanie to ma zakres uniwersalny, jego celem jest objęcie całego majątku dłużnika. W celu ochrony różnych interesów rozporządzenie 2015/848 pozwala na wszczęcie równolegle z głównym postępowaniem upadłościowym wtórnych postępowań upadłościowych. Wtórne postępowanie upadłościowe może zostać wszczęte w państwie członkowskim, w którym dłużnik ma swój oddział. Skutki wtórnego postępowania upadłościowego ograniczone są tylko do majątku dłużnika znajdującego się w tym państwie. Bezwzględnie obowiązujące przepisy dotyczące koordynacji z głównym postępowaniem upadłościowym gwarantują niezbędną jednolitość postępowania w ramach Unii. Takie uregulowanie eliminuje z zakresu zastosowania rozporządzenia dłużników, których główny ośrodek podstawowej działalności znajduje się poza obszarem Unii Europejskiej mimo, że na jej obszarze znajduje się siedziba lub miejsce zamieszkania dłużnika albo jego majątek. W konsekwencji, jeżeli główny ośrodek dłużnika znajduje się w Polsce to jurysdykcja zawsze będzie wynikała z przepisów rozporządzenia 2015/848, a konkretnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia. Zgodnie z art. 3 ust. 1 rozporządzenia nr 2015/848 sądy państwa członkowskiego, na którego terytorium znajduje się główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika, posiadają jurysdykcję do wszczęcia postępowania upadłościowego („główne postępowanie upadłościowe”). Głównym ośrodkiem podstawowej działalności jest miejsce, w którym dłużnik regularnie zarządza swoją działalnością o charakterze ekonomicznym i które jako takie jest rozpoznawalne dla osób trzecich. W przypadku spółki lub osoby prawnej domniemywa się, wobec braku dowodu przeciwnego, że głównym ośrodkiem ich podstawowej działalności jest miejsce siedziby statutowej. Domniemanie takie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy siedziba statutowa nie została przeniesiona do innego państwa członkowskiego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego. W przypadku osoby fizycznej prowadzącej niezależną działalność gospodarczą lub zawodową domniemywa się, wobec braku dowodu przeciwnego, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności jest główne miejsce wykonywania tej działalności. Domniemanie takie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy główne miejsce wykonywania działalności nie zostało przeniesione do innego państwa członkowskiego w okresie trzech miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego. W przypadku każdej innej osoby fizycznej domniemywa się, wobec braku dowodu przeciwnego, że głównym ośrodkiem jej podstawowej działalności jest miejsce zwykłego pobytu tej osoby. Domniemanie takie ma zastosowanie tylko wtedy, gdy miejsce zwykłego pobytu nie zostało przeniesione do innego państwa członkowskiego w okresie sześciu miesięcy poprzedzających złożenie wniosku o wszczęcie postępowania upadłościowego. W niniejszej sprawie główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się w Polsce. Oznacza to, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/949 w sprawie postępowania upadłościowego z dnia 20 maja 2015 r. (Dz.Urz.UE L 141 z 5.06.2015r., s. 19-72), a wszczęte postępowanie ma charakter postępowania głównego. Z tych przyczyn należało orzec jak w stosownym punkcie postanowienia. Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Rzeszowie, VI Wydział Gospodarczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Rzeszowie, V Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych. Zażalenie należy wnieść w ciągu dwóch tygodni od dnia niniejszego obwieszczenia. Zażalenie należy skierować do Sądu Okręgowego w Rzeszowie, VI Wydział Gospodarczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego w Rzeszowie, V Wydział Gospodarczy ds. Upadłościowych i Restrukturyzacyjnych. Zażalenie podlega opłacie w wysokości 200,00 zł.