GB INVEST DEVELOPER SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ W LIKWIDACJI

KRS 0000984259 NIP 5552121520 REGON 381408527

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu GD1G/GRz/12/2022, w dniu 1 marca 2023 r., o oznaczeniu GD1G/GRz/12/2022/14 jest prawomocne z dniem 16 marca 2023 r.

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że postanowieniem z dnia 1 marca 2023 r. wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest Grzegorz Czupa prowadzący działalność gospodarczą pod firmą XINWEST GRZEGORZ CZUPA (PESEL [ukryto]), sygnatura akt GD1G/GRz/12/2022, postanowił: odmówić zatwierdzenia układu, kosztami postępowania obciążyć dłużnika, uznając je za uiszczone w całości. UZASADNIENIE W dniu 16.08.2022 r. dłużnik złożył wniosek o zatwierdzenie układu zawartego z wierzycielami w trybie art. 210 i nast. Prawa restrukturyzacyjnego (dalej: pr). Dzień układowy wyznaczono na 16.05.2022 r. W ramach propozycji układowych wierzyciele zostali podzieleni na 3 grupy: w I grupie wierzyciele niezabezpieczeni majątkowo na majątku dłużnika posiadający sumę wierzytelności umieszczonych w spisie wierzytelności (tj. należności głównej i wszelkich należności ubocznych) o wartości mniejszej niż 200.000 zł, w II grupie wierzyciele niezabezpieczeni rzeczowo na majątku dłużnika posiadający sumę wierzytelności umieszczonych w spisie wierzytelności (tj. należności głównej i wszelkich należności ubocznych) o wartości co najmniej 200.000 zł, w III grupie wierzyciele zabezpieczeni rzeczowo na majątku dłużnika, gdzie wartość zabezpieczonej wierzytelności znajduje pokrycie w przedmiocie zabezpieczenia. W odniesieniu do I grupy dłużnik zaproponował spłatę 100% wierzytelności obejmujących należność główną oraz należności uboczne (w tym zasądzone koszty postępowania sądowego, koszty postępowania egzekucyjnego oraz wszelkie odsetki powstałe przed jak i po dniu układowym) w 96 równych ratach miesięcznych płatnych na koniec miesiąca kalendarzowego począwszy od miesiąca przypadającego po upływie 3 miesięcy od dnia, w którym uprawomocni się postanowienie o zatwierdzeniu układu. Co do II grupy dłużnik zaproponował umorzenie 25 % należności głównej oraz spłatę 75 % należności głównej w 84 równych ratach miesięcznych płatnych na koniec miesiąca kalendarzowego począwszy od miesiąca przypadającego po upływie 3 miesięcy od dnia, w którym uprawomocni się postanowienie o zatwierdzeniu układu oraz umorzenie w całości należności ubocznych (w tym zasądzonych kosztów postępowania sądowego, kosztów postępowania egzekucyjnego oraz wszelkich odsetek) powstałych przed dniem układowym oraz powstałych po dniu układowym. W odniesieniu do III grupy dłużnik zaproponował umorzenie 20 % należności głównej oraz spłatę 80 % należności głównej w 90 równych ratach miesięcznych płatnych na koniec miesiąca kalendarzowego począwszy od miesiąca przypadającego po upływie 3 miesięcy od dnia, w którym uprawomocni się postanowienie o zatwierdzeniu układu oraz umorzenie w całości należności ubocznych (w tym zasądzonych kosztów postępowania sądowego, kosztów postępowania egzekucyjnego oraz wszelkich odsetek) powstałych przed dniem układowym oraz powstałych po dniu układowym. Dłużnik wskazał, iż ma 7 wierzycieli: Zakład Ubezpieczeń Społecznych w Warszawie, Alior Bank Spółka akcyjna z siedzibą w Warszawie, ING Bank Spółka akcyjna z siedzibą w Katowicach, Nest Bank Spółka akcyjna z siedzibą w Warszawie, Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski Spółka akcyjna z siedzibą w Warszawie, Bank Gospodarstwa Krajowego w Warszawie oraz Związek Artystów Wykonawców STOART z siedzibą w Warszawie. Przy czym z uwagi na brak zgody wierzyciela Powszechna Kasa Oszczędności Bank Polski Spółka akcyjna z siedzibą w Warszawie na objęcie układem jego wierzytelności zabezpieczonej rzeczowo na majątku dłużnika nie został on objęty układem. Nadto wierzyciel Bank Gospodarstwa Krajowego w Warszawie posiadał wierzytelności warunkowe, wobec czego nie był uprawniony do głosowania. W konsekwencji do głosowania było uprawnionych 5 wierzycieli (3 w grupie I, 2 w grupie II). Głos oddało 4 wierzycieli, wszystkie głosy były ważne. Głosu nie oddał wierzyciel Związek Artystów Wykonawców STOART z siedzibą w Warszawie. W złożonym sprawozdaniu nadzorca układu stwierdził przyjęcie układu zgodnie z art. 119 ust. 3 pr, wskazując, że wprawdzie w żadnej z grup układ nie został przyjęty, ale wierzyciele mający łącznie 68,31 % sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu. Wierzyciele, którzy wypowiedzieli się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Do wniosku dłużnik załączył 4 karty do głosowania oraz dowód doręczenia informacji o sposobie głosowania wierzycielowi, który nie oddał głosu. Sąd zważył, co następuje: Wbrew twierdzeniom dłużnika zawartym we wniosku o zatwierdzenie układu układ nie został przyjęty przez wierzycieli, co obliguje Sąd do odmowy jego zatwierdzenia. Na wstępie Sąd pragnie poczynić rozważania natury ogólnej celem przybliżenia charakteru postępowania o zatwierdzenie układu. Przede wszystkim wskazać należy, iż postępowanie to odbywa się całkowicie poza kontrolą sądu. Sądowa kontrola przebiegu i dopuszczalności zawarcia układu odbywa się dopiero na etapie rozpatrzenia wniosku dłużnika o zatwierdzenie układu. Rola sądu sprowadza się do zatwierdzenia układu w przypadku uzyskania wymaganej większości głosów lub do odmowy zatwierdzenia układu w przypadkach wskazanych w pr. Stąd względy ochrony wierzycieli wymagają, aby wszystkie przepisy ustawy regulujące to postępowanie były przez dłużnika rygorystycznie przestrzeganie. W tym miejscu należy wskazać, że zmiana przepisów postępowania o zatwierdzenie układu weszła w życie jednocześnie z uruchomieniem Krajowego Rejestru Zadłużonych (dalej KRZ). Zgodnie z tymi zmianami od dnia 1 grudnia 2021 r. wszystkie postępowania toczące się przed sądem upadłościowym, w tym także postępowanie o zatwierdzenie układu, są prowadzone w tym systemie teleinformatycznym. Zarazem ustawa (art. 196b ust. 1 i art. 196c pr) enumeratywnie wskazuje podmioty oraz sytuacje, w których pismo może być wniesione z pominięciem tego systemu. Zgodnie z art. 212 ust. 2 pr wierzyciele oddają głos za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe, w którym nadzorca układu zamieszcza kartę do głosowania. Nadzorca układu za pośrednictwem operatora pocztowego w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe lub za pośrednictwem komornika sądowego w sposób określony w ustawie z dnia 22 marca 2018 r. o komornikach sądowych doręcza wierzycielom, na adres wskazany w rejestrze, do którego jest wpisany wierzyciel, informację o sposobie głosowania za pośrednictwem systemu teleinformatycznego obsługującego postępowanie sądowe z pouczeniem o sposobie uwierzytelnienia się i sposobie wypełnienia karty do głosowania. W niniejszym postępowaniu procedura zbierania głosów odbyła się prawidłowo za pośrednictwem systemu teleinformatycznego. Głosy oddane za wierzycieli ZUS, Alior Bank, Nest Bank zostały wprowadzone do systemu przez osoby uprawnione do reprezentacji tych podmiotów (legitymujące się stosownymi pełnomocnictwami) oraz podpisane podpisami elektronicznymi. Pewne wątpliwości Sądu budził głos oddany w imieniu wierzyciela ING Bank. Otóż jak wynika z akt nadzorcy układu GD1G/GRz-nu/25/2022 kartę do głosowania podpisał podpisem elektronicznym pracownik banku Krzysztof Kłosowski. Do karty dołączono pełnomocnictwo dla tego pracownika udzielone przez Katarzynę Stawecką i Daniela Szewieczek, podpisane elektronicznie przez te osoby uprawnione do reprezentacji banku. Przy czym samą kartę i pełnomocnictwo umieściła w systemie i podpisała elektronicznie Zuzanna Gaża. Z żadnego z dokumentów nie wynika, kim jest ta osoba i czy jest ona uprawniona do reprezentacji banku. Sąd jednak, rozważywszy wszystkie okoliczności, uznał głos za ważnie oddany. Zdaniem Sądu sama techniczna czynność umieszczenia głosu (już uprzednio podpisanego elektronicznie przez uprawnione osoby) w systemie teleinformatycznym przypomina nieco ekspedycję przesyłki na pocztę celem nadania jej do nadzorcy. Nie wymaga się, aby osoba która zanosi przesyłkę na pocztę legitymowała się pełnomocnictwem. Sąd uznał więc, że jeżeli karta do głosowania jest podpisana podpisem elektronicznym przez osobę uprawnioną, to umieścić w systemie może ją jakakolwiek osoba, niekoniecznie legitymująca się pełnomocnictwem do reprezentacji wierzyciela. W dalszej kolejności Sąd nabrał wątpliwości co do rzetelności dokumentacji przedłożonej przez dłużnika. Zgodnie z art. 150 ust. 1 pkt 1 pr układ obejmuje wierzytelności osobiste powstałe przed dniem otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. W konsekwencji wszystkie te wierzytelności winny znaleźć się w spisie wierzytelności. (art. 76 ust. 1 pr). W przedmiotowej sprawie dłużnik umieścił w spisie 7 wierzycieli: ZUS, Alior Bank, Nest Bank, ING Bank, PKO Bank, BGK oraz STOART. Tymczasem z akt nadzorcy układu wynika, że dłużnik posiada co najmniej jednego kolejnego wierzyciela, tj. Energa – Obrót Spółka akcyjna z siedzibą w Gdańsku. Jak wynika z akt GD1G/GRz-nu/25/2022 w dniu 26.07.2022 r. ten podmiot poinformował nadzorcę układu, że ma wierzytelności wobec dłużnika z tytułu sprzedaży energii elektrycznej za okres od 01.01.2022 r. do 14.04.2022 r. na łączną kwotę 1.030,08 zł. Co istotne, wierzytelności te stały się wymagalne jeszcze przed dniem układowym, tj. 16.05.2022 r. Niewątpliwie zatem wierzytelności te powinny być objęte układem i umieszczone w spisie wierzytelności. Tak się jednak nie stało. Co więcej, ani dłużnik we wniosku o zatwierdzenie układu, ani nadzorca układu w sprawozdaniu nie wyjaśnili, z jakich przyczyn wskazane wierzytelności nie zastały ujęte w spisie wierzytelności i objęte układem. Jednocześnie Sąd nie znalazł podstaw prawnych do wzywania dłużnika do wyjaśnienia powyższej wątpliwości. Jak Sąd wskazał we wstępnej części rozważań prawnych, specyfika postępowania o zatwierdzenie układu polega na tym, że to dłużnik wraz z pomocą nadzorcy układu ma przeprowadzić całe postępowanie, a rola sądu sprowadza się wyłącznie do zatwierdzenia układu bądź też odmowy jego zatwierdzenia. Nie ma zatem wątpliwości, że to na dłużniku spoczywa obowiązek przeprowadzenia postępowania (zwłaszcza czynności zbierania głosów od wierzycieli) z poszanowaniem obowiązujących przepisów prawa. Nie bez znaczenia jest tu okoliczność, że dłużnika wspiera w tym działaniu doradca restrukturyzacyjny, z którym dłużnik zawarł umowę. Jest to osoba posiadająca stosowną licencję nadawaną przez Ministra Sprawiedliwości, która świadczy profesjonalne usługi na gruncie prawa upadłościowego oraz restrukturyzacyjnego. Zatem z założenia dysponująca odpowiednią wiedzą i znajomością przepisów umożliwiającą prawidłowe zebranie głosów wierzycieli i ocenę, czy w świetle obowiązujących przepisów doszło do przyjęcia układu. Nie można zatem zarzucać, że dłużnik w postępowaniu o zatwierdzenie układu jest obarczony obowiązkami przekraczającymi jego kompetencje. Z tych samych przyczyn dłużnik wspomagany przez profesjonalistę nie może przerzucać na Sąd obowiązku kompletowania dokumentów niezbędnych do zatwierdzenia układu. Podsumowując, spośród 5 wierzycieli uprawnionych do głosowania głosy oddało 4 wierzycieli: ZUS, Alior Bank, Nest Bank, ING Bank. Głosu nie oddał wierzyciel STOART. Wierzycielowi temu prawidłowo doręczono informację o sposobie głosowania. Uwzględniając podział na grupy, głosowanie przedstawiało się w następujący sposób. W I grupie uprawnionych do głosowania było 3 wierzycieli: ZUS, ING Bank, STOART. Głos oddało 2 wierzycieli: ZUS, ING. Oba głosy były ważne. ZUS głosował sumą 14.640,26 zł przeciw układowi. ING Bank głosował sumą 160.125,21 zł za układem. W tej grupie układ nie został przyjęty, gdyż nie uzyskał większości osobowej. W II grupie uprawnionych do głosowania było 2 wierzycieli: Alior Bank i Nest Bank. Obaj wierzyciele oddali ważne głosy. Alior Bank głosował sumą 448.887,83 zł za układem. Nest Bank głosował sumą 267.865,26 zł przeciw układowi. W tej grupie układ nie został przyjęty, gdyż nie uzyskał większości osobowej. W III grupie był jeden wierzyciel PKO Bank, który nie oddał głosu i nie wyraził zgody na objęcie go układem. W tej grupie układ nie został przyjęty. Ponieważ nie doszło do przyjęcia układu w trybie art. 119 ust. 2 pr, należało przejść do analizy stanu faktycznego pod kątem art. 119 ust. 3 pr. Zgodnie z tym przepisem układ zostaje przyjęty, chociażby nie uzyskał wymaganej większości w niektórych z grup wierzycieli, jeżeli wierzyciele mający łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu, a wierzyciele z grupy lub grup, które wypowiedziały się przeciw przyjęciu układu, zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Zdaniem nadzorcy układu doszło do przyjęcia układu, gdyż wypowiedzieli się za nim wierzyciele mający łącznie 68,31 % wierzytelności głosujących, czyli ponad dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom [(160.125,21 zł + 448.887,83 zł) : 891.518,56 zł)]. Nadzorca układu wyjaśnił, że regulacja zawarta w art. 119 ust. 3 pr została wprowadzona w odpowiedzi na regulacje zawarte w puin, które powodowały obstrukcję układów w przypadku niewyrażenia zgody na przyjęcie układu przez wierzycieli z niektórych grup, co powodowało, iż wierzyciele posiadający małe wierzytelności torpedowali układ poprzez nieprzyjęcie go w swojej grupie, pomimo zgody większości pozostałych wierzycieli. Ustawodawca, chcąc uniknąć dalszej obstrukcji, wprowadził dla dłużników furtkę, która znajduje zastosowanie w przypadku, gdyby układ nie został przyjęty w grupach wierzycieli, a wierzyciele, którzy posiadają łącznie dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu. Ponadto zdaniem nadzorcy układu słowo „niektórych” ma charakter odwoławczy (cyt. ze sprawozdania nadzorcy) i stanowi jedynie przesłankę, w którym momencie należy stosować art. 119 ust. 3 pr, a nie stanowi przesłanki negatywnej, która uzależnia przyjęcie układu od tego, że w co najmniej jednej z grup układ musi zostać przyjęty. W przypadku gdyby ustawodawca zakładał, że przesłanka z art. 119 ust. 3 pr ma charakter negatywny, zostałaby ona ukształtowana w sposób jednoznaczny i niepozostawiający wątpliwości, tak jak to ustawodawca uczynił w art. 119 ust. 2 pr. Sąd w żadnym razie nie podziela zdania nadzorcy układu. W ocenie Sądu, aby móc zastosować przepis art. 119 ust. 3 pr, co najmniej w jednej grupie wierzycieli powinno dojść do przyjęcia układu i wynika to wprost z tego przepisu. W pierwszej kolejności interpretację przepisu należy rozpocząć od wykładni literalnej. Gdyby ta nie dała jednoznacznego rezultatu, można posiłkować się innymi rodzajami wykładni, np. teleologiczną, na którą zdaje się powoływać nadzorca układu. Zdaniem Sądu treść wskazanego przepisu nie budzi wątpliwości co do jego znaczenia. Słowo "niektórych" oznacza, że nie we wszystkich grupach, ale w co najmniej jednej. Jak wynika ze słownika języka polskiego PWN „niektóry” jest to zaimek wskazujący na ograniczoną liczbę rzeczy, zjawisk lub na pewną część jakiejś zbiorowości. Słowo „niektórzy” zaś oznacza nie wszyscy, ale jakaś część tej zbiorowości. Zdaniem Sądu brzmienie przepisu art. 119 ust. 3 pr jest jasne i nie ma potrzeby do odwoływania się do innych wykładni poza językową. Niemniej jednak Sąd zwrócił uwagę na wykładnię systemową, która nakazuje podczas interpretacji jakiegoś fragmentu tekstu prawnego uwzględniać kontekst, w jakim fragment ten się znajduje. Analizie zatem należy poddać cały art. 119 pr, a nie jedynie ust. 3. Jak wynika z art. 119 ust. 1 pr dla przyjęcia układu w przypadku braku podziału wierzycieli na grupy wymagane jest, aby za układem wypowiedziała się większość głosujących wierzycieli mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom. Są więc wymagane dwie większości: osobowa (więcej niż 50 %) i kapitałowa (co najmniej 66,66 %). Art. 119 ust. 2 pr wskazuje, że w przypadku podziału wierzycieli na grupy układ zostaje przyjęty, jeżeli w każdej grupie wypowie się za nim większość głosujących wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności, przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy. Znowu więc wymagane są dwie większości: osobowa (więcej niż 50 %) i kapitałowa (co najmniej 66,66 %), tyle że w danej grupie. Gdyby rozumieć art. 119 ust. 3 pr – tak jak nadzorca układu – dla przyjęcia układu wymagana byłaby jedynie większość kapitałowa (66,66%), większość osobowa nie miałaby żadnego znaczenia. W przypadku posuniętym do absurdu jeden wierzyciel (mający co najmniej 66,66% sumy wierzytelności) mógłby przegłosować setki pozostałych wierzycieli, ale tylko przy założeniu, że był podział na grupy. Bowiem gdyby podziału na grupy nie było, należałoby stosować art. 119 ust. 1 pr, który wymaga większości osobowej, układ więc by nie przeszedł w takim wypadku. Taka interpretacja jest nie do przyjęcia. W ocenie Sądu większość osobowa jest wymagana chociażby w jednej grupie interesu. Zakładając spójność systemu i racjonalność ustawodawcy, gdyby ustawodawca chciał, żeby o przyjęciu układu w głosowaniu w grupach decydowała tylko większość kapitałowa, to podobne rozwiązanie przyjąłby w głosowaniu bez podziału na grupy. Nie ma żadnych racjonalnych podstaw, aby różnicować te dwa rodzaje głosowania. Gdyby przyjąć argumentację nadzorcy układu, w każdym przypadku dłużnikowi opłacałoby się podzielić wierzycieli chociażby na dwie grupy i nie musieć się martwić o to, czy układ uzyska większość osobową na głosowaniu, gdyż wystarczająca byłaby większość kapitałowa. Taka interpretacja wskazanych przepisów jest nie do przyjęcia przez Sąd. Podsumowując, ponieważ w żadnej z grup wierzycieli nie przyjęto układu, to wykluczone jest zastosowanie art. 119 ust. 3 pr. Zgodnie z art. 165 ust. 1 pr sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli narusza on prawo. Naruszenie przepisów formalnych najczęściej może polegać na: braku wymaganej większości dla przyjęcia układu, wadliwościach związanych z zawiadomieniem wierzycieli i wiążącym się z tym nieprawidłowym ustaleniem koniecznej większości dla przyjęcia układu, udziale w głosowaniu nieuprawnionego wierzyciela czy naruszeniu przez organ pozasądowy swoich obowiązków związanych ze sprawozdawczością w sposób, który wypaczył głosowanie za układem. Reasumując powyższe ustalenia i rozważania, na mocy powołanych przepisów Sąd odmówił zatwierdzenia układu. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 208 ust. 1 pr. Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Okręgowego w Gdańsku, XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy. Zażalenie należy wnieść w ciągu dwóch tygodni od dnia niniejszego obwieszczenia. Zażalenie należy skierować do Sądu Okręgowego w Gdańsku, XII Wydział Gospodarczy Odwoławczy za pośrednictwem Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy. Zażalenie podlega opłacie w wysokości 200,00 zł.