DAX PAK SPÓŁKA Z OGRANICZONĄ ODPOWIEDZIALNOŚCIĄ

KRS 0000578669 NIP 8883123460 REGON 362638067

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że Postanowienie wydane w postępowaniu TO1T/GRz/87/2025, w dniu 18 lutego 2026 r., o oznaczeniu TO1T/GRz/87/2025/20 jest prawomocne z dniem 31 marca 2026 r.

Sąd Rejonowy w Toruniu, V Wydział Gospodarczy, ul. Władysława Warneńczyka 1, 87-100 Toruń, obwieszcza, że dokumentem z dnia 18 lutego 2026 roku wydanym w sprawie po wpłynięciu wniosku o zatwierdzenie układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu dłużnika, którym jest Piotr Gdaniec prowadzący działalność gospodarczą pod firmą Like Bike Piotr Gdaniec (PESEL [ukryto]), sygnatura akt TO1T/GRz/87/2025 obwieszcza: na mocy orzeczenia z dnia 18 lutego 2026 r. Sąd Rejonowy w Toruniu postanowił: I. zatwierdzić układ o następującej treści: Głównym założeniem niniejszego postępowania restrukturyzacyjnego jest utrzymanie działalności gospodarczej dłużnika, uniknięcie upadłości i spłata zobowiązań wobec wierzycieli. Realizacja zobowiązań dłużnika zakłada wydłużenie terminu spłat oraz modyfikacja warunków naliczania odsetek. Wierzyciele zostają podzieleni na grupy, głosowanie nad przyjęciem układu odbywa się w sześciu grupach interesu. Grupa I - Wierzytelności publicznoprawne powyżej 70 tys. zł - spłata należności głównej w 100% w 48 miesięcznych ratach - spłata w 100 % odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia pierwszej płatności w 48 ratach; - należności uboczne (odsetki i koszty) przypadające od dnia pierwszej płatności, naliczane zostaną na zasadach wynikających z przepisów prawa; - rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło obwieszczenie o stwierdzeniu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca; - dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań Grupa II- Wierzytelności publicznoprawne poniżej 70 tys. zł - spłata należności głównej w 100% w 24 miesięcznych ratach - spłata w 100 % odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia pierwszej płatności w 24 ratach; - należności uboczne (odsetki i koszty) przypadające od dnia pierwszej płatności, naliczane zostaną na zasadach wynikających z przepisów prawa; - rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło obwieszczenie o stwierdzeniu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca; - dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań Grupa III – Pozostali wierzyciele powyżej 70 tys. zł - spłata należności głównej w 80 % (redukcja 20 %) w 72 równych, miesięcznych ratach; - redukcja w 100 % odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego; - redukcja w całości (100 %) odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego; - zawieszenie odsetek przypadających od dnia układowego wynikających z podstawy zobowiązania; - rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło obwieszczenie o stwierdzeniu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca. - Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań; Grupa IV – Pozostali wierzyciele od 40 do 70 tys. zł - spłata należności głównej w 80 % (redukcja 20 %) w 72 równych, miesięcznych ratach; - redukcja w 100 % odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego; - redukcja w całości (100 %) odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego; - zawieszenie odsetek przypadających od dnia układowego wynikających z podstawy zobowiązania; - rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło obwieszczenie o stwierdzeniu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca. - Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań; Grupa V – Pozostali wierzyciele od 20 do 40 tys. zł - spłata należności głównej w 80 % (redukcja 20 %) w 60 równych, miesięcznych ratach; - redukcja w 100 % odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego; - zawieszenie odsetek przypadających od dnia układowego wynikających z podstawy zobowiązania; - rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło obwieszczenie o stwierdzeniu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca. - Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań; Grupa VI – Pozostali wierzyciele poniżej 20 tys. zł - spłata należności głównej w 80 % (redukcja 20 %) w 48 równych, miesięcznych ratach; - redukcja w 100 % odsetek, kosztów sądowych, egzekucyjnych i innych, należnych do dnia układowego; - zawieszenie odsetek przypadających od dnia układowego wynikających z podstawy zobowiązania; - rozpoczęcie spłat nastąpi w ostatnim dniu drugiego miesiąca po miesiącu, w którym nastąpiło obwieszczenie o stwierdzeniu uprawomocnienia się postanowienia w przedmiocie zatwierdzenia układu. Kolejne raty płatne będą do 25 dnia każdego kolejnego miesiąca. - Dłużnik zastrzega sobie możliwość wcześniejszej spłaty zobowiązań; II. wskazać, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 3 ust.1 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2015/848 z dnia 20 maja 2015 r. w sprawie postępowania upadłościowego (Dz. U. UE. L. z 2015 r. Nr 141, str. 19 z późn. zm.), a postępowanie ma charakter główny; III. obciążyć wnioskodawcę kosztami postępowania. Uzasadnienie W niniejszej sprawie zgodnie z art. 217 ust. 4 p.r. przyjęcie układu stwierdził nadzorca układu. Głosowanie nad układem przeprowadzono w grupach wierzycieli – nastąpił podział na sześć grup wierzycieli. Nie było wierzytelności spornych. Układ obejmował także wierzytelności o charakterze publicznoprawnym. Liczba wszystkich wierzycieli, których należności zostały objęte układem z mocy prawa wynosiła 19. Tyle samo wierzycieli było uprawnionych do oddania głosu. Suma wierzytelności wszystkich uprawnionych do głosowania wierzycieli stanowi kwotę: 157.363,90 zł – w tym: a. w grupie pierwszej: 91.136,57 zł – jedyny wierzyciel oddał głos za układem; b. w grupie drugiej: 5883,90 zł – wierzyciel dysponujący kwotą 1862,90 zł oddał głos przeciwko układowi, drugi wierzyciel nie oddał głosu; c. w grupie trzeciej: 90.099 zł – jedyny wierzyciel nie oddał głosu; d. w grupie czwartej: 61.718,59 zł – jedyny wierzyciel nie oddał głosu; e. w grupie piątej: 49.843,03 zł – wierzyciel dysponujący kwotą 25.017,33 zł oddał głos za układem, drugi wierzyciel dysponujący kwotą 24.825,70 zł oddał głos przeciwko układowi; f. w grupie szóstej: 53.502,47 zł – dwóch wierzycieli dysponujących łącznie kwotą 14.521,40 zł oddało głos za układem, jeden głos za układem został uznany za nieważny, pozostali wierzyciele nie oddali głosu. W głosowaniu uczestniczyło 6 z 19 wierzycieli uprawnionych do głosowania, więc quorum zostało zachowane (art. 113 ust. 1 p.r. w zw. z art. 212 ust. 4 p.r.). Układ nie został przyjęty w grupie drugiej, trzeciej, czwartej i piątej. Tym samym w niniejszej sprawie nie można było stwierdzić przyjęcia układu na podstawie art. 119 ust. 2 p.r. Przepis ten zakłada, aby każda z grup wierzycieli opowiedziała się za układem. Przy tym uznaje się, że grupa wierzycieli głosuje za układem, jeżeli wypowie się za nim większość głosujących wierzycieli z tej grupy, mających łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności, przysługujących głosującym wierzycielom z tej grupy. W każdej grupie spełniona musi być zatem jednocześnie większość osobowa (ponad 50% wierzycieli) oraz większość kapitałowa (ponad 2/3 wierzytelności). Zgodnie z art. 119 ust. 3 p.r. (w brzmieniu obowiązującym w nin. sprawie) ustawodawca przewidział możliwość przyjęcia układu także w sytuacji, gdy nie uzyskał on wymaganej większości głosów we wszystkich grupach wierzycieli zgodnie z art. 119 ust. 2 p.r. Warunkiem zastosowania tej regulacji jest, po pierwsze, by wierzyciele posiadający łącznie co najmniej dwie trzecie sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom głosowali za przyjęciem układu, oraz po drugie, by wierzyciele z grupy lub grup, które głosowały przeciwko układowi, zostali objęci propozycjami układowymi zapewniającymi im zaspokojenie w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Biorąc pod uwagę pierwszą przesłankę do przyjęcia układu zgodnie z art. 119 ust. 3 p.r. należy uznać, że została ona spełniona. Za przyjęciem układu głosowali bowiem wierzyciele mający około 83,04 % sumy wierzytelności przysługujących głosującym wierzycielom (130.675,30 zł z 157. 363,90 zł). Co do drugiej przesłanki z art. 119 ust. 3 p.r. nadzorca układu nie wskazuje jednoznacznie w sprawozdaniu czy wierzyciele z grupy 2., 3., 4. i 5. zostaną zaspokojeni na podstawie układu w stopniu nie mniej korzystnym niż w przypadku przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Niemniej jednak, dokonując całościowej oceny materiału zgromadzonego w aktach sprawy, w tym w szczególności przedstawionego przez nadzorcę układu testu prywatnego wierzyciela, Sąd doszedł do przekonania, że brak precyzyjnego stanowiska wyrażonego w sprawozdaniu nie przekreśla możliwości dokonania samodzielnej oceny spełnienia przedmiotowej przesłanki. Test prywatnego wierzyciela, zawiera istotne dane prognostyczne i ekonomiczne, pozwalające na ocenę racjonalności przyjęcia układu z perspektywy przeciętnego, racjonalnie działającego wierzyciela. Z przedstawionych założeń wynika, że dłużnik po zatwierdzeniu układu odzyska pełną zdolność operacyjną, a ustanie ograniczeń związanych z toczącym się postępowaniem restrukturyzacyjnym umożliwi dalszy rozwój działalności gospodarczej. Prognozowany na lata 2024–2027 wzrost przychodów z działalności operacyjnej został oparty na założeniach ostrożnych i zachowawczych, co – w ocenie Sądu – zwiększa wiarygodność przedstawionych prognoz oraz realność wykonania układu. Jednocześnie analiza skutków ewentualnego postępowania upadłościowego prowadzi do wniosku, że w takim wariancie wierzyciele, w tym wierzyciele publicznoprawni, mogliby nie uzyskać jakiegokolwiek realnego zaspokojenia swoich wierzytelności, zarówno co do należności głównych, jak i odsetek, których naliczanie po dniu ogłoszenia upadłości podlegałoby ustawowym ograniczeniom. Co więcej, rozpoczęcie faktycznego procesu zaspokajania wierzycieli nastąpiłoby w znacznie późniejszym terminie niż w przypadku realizacji układu. W konsekwencji, mimo braków w sprawozdaniu nadzorcy układu w zakresie jednoznacznego wskazania stopnia zaspokojenia poszczególnych grup wierzycieli, Sąd – w oparciu o test prywatnego wierzyciela oraz całokształt okoliczności sprawy – uznał, że przyjęcie układu prowadzi do zaspokojenia wierzycieli w stopniu co najmniej nie mniej korzystnym niż miałoby to miejsce w razie przeprowadzenia postępowania upadłościowego. Zgodnie z art. 165 ust. 1 p.r. sąd odmawia zatwierdzenia układu, jeżeli narusza on prawo, w szczególności jeżeli przewiduje udzielenie pomocy publicznej niezgodnie z przepisami, albo jeżeli jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany. Domniemywa się, że jest oczywiste, że układ nie będzie wykonany, jeżeli dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. W przedmiotowej sprawie z uwagi na obecność wierzycieli publicznoprawnych, istniało ryzyko, że może dojść do udzielenia pomocy publicznej. Ustawodawca w przepisie z art. 140 ust. 1 p.r. przedstawia katalog otwarty sytuacji, w których może dojść do pomocy publicznej. W tym kontekście należy zauważyć, że pomoc udzielana przez państwo, może mieć postać nie tylko bezpośredniego przekazania środków finansowych ze strony państwa, ale także może polegać na rezygnacji z przysługujących mu wierzytelności, ich odroczeniu, rozłożeniu na raty czy przyjęciu mniej korzystnych warunków spłaty. Pomoc publiczna może również wystąpić pośrednio – w sytuacjach, gdy działanie skierowane formalnie do podmiotów nieprowadzących działalności gospodarczej skutkuje uprzywilejowaniem określonych przedsiębiorców ( A. Pawłowicz, M. Geromin, Pomoc publiczna w ustawie z 15 maja 2015 r. – Prawo restrukturyzacyjne. Zagadnienia praktyczne – cz. I, „Doradca Restrukturyzacyjny” nr 11, 1/2018 s. 43-44 ). W toku postępowania nadzorca sporządził test prywatnego wierzyciela, którego wynik został oceniony jako pozytywny. Zastrzeżeń co do tego faktu nie wnosili wierzyciele publicznoprawni. Pozytywny wynik testu prywatnego wierzyciela nie budzi również wątpliwości po stronie Sądu. W ocenie Sądu, brak jest również innych podstaw do stwierdzenia, że układ jest niezgodny z prawem. Należy w tym kontekście również nadmienić, że nie sygnalizował tego jakikolwiek z wierzycieli w szczególności poprzez skorzystanie z możliwości wniesienia zastrzeżeń na podstawie art. 216 ust. 2 p.r. W okresie pomiędzy terminem zgromadzenia wierzycieli, a wydaniem niniejszego postanowienia, wierzyciele nie zgłaszali, zarówno w ramach postępowania BY1B/GRz-nu/31/2025 jak i TO1T/GRz/87/2025, że dłużnik nie wykonuje zobowiązań powstałych po dniu otwarcia postępowania restrukturyzacyjnego. W ocenie sądu brak również innych przesłanek, do tego by stwierdzić, że jest oczywistym, że układ nie zostanie wykonany. Stosownie do art. 165 ust. 2 p.r. sąd może odmówić zatwierdzenia układu, jeżeli jego warunki są rażąco krzywdzące dla wierzycieli, którzy głosowali przeciw układowi i zgłosili zastrzeżenia. Przepis ten nie znajdzie zastosowania, gdyż żaden z wierzycieli głosujących przeciw układowi nie złożył zastrzeżeń. Stosownie do art. 165 ust. 3 p.r. sąd odmawia zatwierdzenia układu w postępowaniu o zatwierdzenie układu albo przyspieszonym postępowaniu układowym, jeżeli suma spornych wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem przekracza 15% sumy wierzytelności uprawniających do głosowania nad układem. Sąd nie stwierdził jej wystąpienia, także tej przesłanki, albowiem brak było jakichkolwiek wierzytelności spornych. Mając na uwadze powyższe rozważania, na podstawie art. 223 ust. 1 p.r. należało orzec jak w punkcie I postanowienia. W niniejszej sprawie główny ośrodek podstawowej działalności dłużnika znajduje się w Polsce. Oznacza to, że podstawą jurysdykcji sądów polskich jest art. 3 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 2015/949 w sprawie postępowania upadłościowego z dnia 20 maja 2015 r. (Dz.Urz.UE L 141 z 5.06.2015r., s. 19-72), a wszczęte postępowanie ma charakter postępowania głównego, o czym orzeczono na podstawie art. 223 ust. 2 p.r. jak w punkcie II sentencji postanowienia. W punkcie III orzeczono na podstawie art. 208 ust. 1 zd. 1 p.r. o kosztach postępowania restrukturyzacyjnego.