STOWARZYSZENIE WOLNA PRZEDSIĘBIORCZOŚĆ

KRS 0000237007

Sąd Rejonowy Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy, ul. Piekarnicza 10, 80-126 Gdańsk, obwieszcza, że dokumentem z dnia 7 lutego 2026 roku wydanym w sprawie o ustalenie planu spłaty, warunkowe umorzenie zobowiązań lub umorzenie zobowiązań bez ustalenia planu spłaty, umorzenie lub zakończenie postępowania w sprawach upadłościowych osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej dłużnika, którym jest Andrzej Sułkowski (PESEL [ukryto]), sygnatura akt GD1G/GUp-K-upr/157/2025 obwieszcza: Sąd postanowił: 1. na podstawie art. 491 10 ust. 2 prawa upadłościowego umorzyć postępowanie upadłościowe; 2. kosztami postępowania obciążyć upadłego i orzec o ich wysokości odrębnym postanowieniem. UZASADNIENIE Syndyk złożył wniosek o umorzenie postępowania upadłościowego Andrzeja Sułkowskiego wskazując, iż upadły zataił informację o przyznaniu świadczenia emerytalnego z Zakładu Ubezpieczeń Społecznych i nie zwrócił należnej masie upadłości z tego tytułu kwoty w wysokości 11.281,44 zł. W odpowiedzi na zarządzenie Sądu z dnia 1 października 2025 roku syndyk wezwał upadłego do zwrotu na rzecz masy upadłości środków w kwocie 11.281,44 zł z tytułu potrąceń świadczenia emerytalnego. W odpowiedzi z dnia 17 października 2025 roku upadły sprzeciwił się wystosowanemu przez syndyka wezwaniu do zwrotu rzeczonych środków. Tym samym kwoty, które winny zasilić konto masy upadłości nie zostały przez upadłego zwrócone ( wniosek syndyka nr 28). Upadły wniósł o oddalenie w całości wniosku syndyka jako bezzasadnego i opartego na twierdzeniach nieznajdujących potwierdzenia w zgromadzonym materiale dowodowym oraz pominięcie zarzutów syndyka dotyczących rzekomego ukrywania dochodów przez upadłego, jako nieudowodnionych i sprzecznych z aktami sprawy. Emerytura została mu przyznana dopiero od 2024 r., a zatem nie stanowiła dochodu istniejącego w chwili składania wcześniejszych oświadczeń w toku postępowania upadłościowego. Nie można zatem przypisywać mu zatajania dochodu, który obiektywnie nie istniał w dacie wcześniejszych czynności procesowych. Syndyk posiadał pełną, rzeczywistą i aktualną wiedzę o fakcie pobierania przez upadłego emerytury, co jednoznacznie potwierdza okoliczność, iż dokonywał on potrąceń oraz czynności egzekucyjnych bezpośrednio z mojego świadczenia emerytalnego. Tym samym twierdzenie, iż syndyk nie miał wiedzy o tym źródle dochodu, pozostaje w oczywistej sprzeczności z jego własnymi działaniami. Dodatkowo upadły był w ciągłym i bieżącym kontakcie telefonicznym z biurem syndyka i na bieżąco wykonywał czynności przez niego sugerowane, a także był informowany o wszystkich okolicznościach, w tym o dacie urodzin i nabyciu praw emerytalnych. Również nieprawdziwe jest sformułowanie, że upadły: „sprzeciwił się zwrotowi środków”, a jedynie nie miał żadnych możliwości by tego dokonać, mając tylko ok. 2 600 zł miesięcznie po potrąceniach. Ponadto proponował pokrycie wskazanej kwoty w ramach planu spłaty, jednak propozycja ta nie została przez syndyka zaakceptowana. (odpowiedź upadłego nr 32). Sąd zważył, iż z mocy art. 491 10 ust. 2 p.u. jeżeli upadły nie wskaże lub nie wyda syndykowi całego majątku, niezbędnych dokumentów lub w inny sposób nie wykonuje ciążących na nim obowiązków, sąd, z urzędu albo na wniosek syndyka lub wierzyciela, po wysłuchaniu upadłego, syndyka, a w razie potrzeby także wierzycieli, umarza postępowanie, chyba że uchybienie przez upadłego ciążącym na nim obowiązkom nie jest istotne lub przeprowadzenie postępowania jest uzasadnione względami słuszności lub względami humanitarnymi. W myśl art. 491 10 ust. 3 p.u. sąd nie umarza postępowania, jeżeli umorzenie postępowania mogłoby skutkować pokrzywdzeniem wierzycieli. W niniejszej sprawie zaistniały określone powyższym przepisem przesłanki umorzenia postępowania upadłościowego w stosunku do upadłego. Upadły wbrew ciążącemu na nim z mocy art. 57 ust. 2 w zw. z art. 491 ust. 2 pkt 1 p.u. obowiązkowi nie poinformował syndyka o uzyskaniu świadczenia emerytalnego w trakcie postępowania upadłościowego. Tym samym syndyk nie dokonał zajęcia świadczenia upadłego, wskutek czego na rachunek masy upadłości nie wpłynęły należne środki z tytułu przysługującej upadłemu emerytury w wysokości przekraczającej część niepodlegającą zajęciu. Po ujawnieniu faktu otrzymywania przez upadłego emerytury i wezwaniu go przez syndyka do zwrotu środków, które powinny wejść w skład masy upadłości w łącznej wysokości 11.281,44 zł, upadły odmówił ich zwrotu. Sąd nie uwzględnił argumentacji upadłego, iż syndyk posiadał pełną, rzeczywistą i aktualną wiedzę o fakcie pobierania przez upadłego emerytury, co jednoznacznie potwierdza okoliczność, iż dokonywał on potrąceń oraz czynności egzekucyjnych bezpośrednio z mojego świadczenia emerytalnego. Z analizy dokumentów zgromadzonych w niniejszej sprawie oraz w postępowaniu prowadzonym przez syndyka (GD1G/GUp-s/723/2023) wynika bowiem, iż w piśmie z dnia 20 czerwca 2023 r. podpisanym przez upadłego w dniu 28 czerwca 2023 r. syndyk m.in. zobowiązał upadłego do niezwłocznego i bezwarunkowego przekazywania syndykowi wszelkich dokumentów związanych z terminami oraz wysokością przychodów upadłego szczególnie z tytułu emerytury/wynagrodzenia/ świadczeń socjalnych, każdomiesięcznie do 12 dnia miesiąca w którym upadły otrzymał świadczenie (sprawozdanie wstępne z dokumentami nr 6 akt (GD1G/GUp-s/723/2023). Pomimo powyższego zobowiązania w aktach GD1G/GUp-s/723/2023 brak jest jakkolwiek informacji o uzyskaniu przez upadłego prawa do emerytury. W sporządzonym przez syndyka w dniu 3 stycznia 2025 r. projekcie planu spłaty syndyk opisując sytuację upadłego podał, że „ upadły, obecnie nie jest nigdzie zatrudniony, nie osiąga żadnego dochodu, nie pobiera żadnych świadczeń, pozostaje na utrzymaniu dzieci i taki stan ma mieć miejsce od kilku lat 1 projekt planu spłaty (nr 1 akt i nr 28 akt GD1G/GUp-s/723/2023). Dopiero w odpowiedzi na powyższy projekt planu spłaty upadły w piśmie z dnia 8 lutego 2025 r. upadły poinformował, iż decyzją ZUS-u z dnia 25.04.2024 r. znak: END/25/037093764- powinien otrzymywać emeryturę w wysokości 3.594,31 zł ( nr 28 akt GD1G/GUp-s/723/2023). Po otrzymaniu tej informacji syndyk dokonał zajęcia świadczenia emerytalnego należnego upadłemu i od marca 2025 r. na konto masy upadłości zaczęły wpływać środki z tytułu potrącenia emerytury upadłego. Łączna wysokość świadczenia należnego masie upadłości za okres od kwietnia 2024 r. do lutego 2025 r., która nie wpłynęła na rachunek masy upadłości wynosi 11.281,44 zł (pismo syndyka nr 17 i nr 21). W piśmie z dnia 9 października 2025 syndyk wezwał upadłego do zwrotu na rzecz masy upadłości środków z tytułu potrąceń świadczenia emerytalnego w kwocie 11.281,44 zł. Upadły nie zwrócił środków do masy, a w piśmie z dnia 17 października 2025 r. wskazał, że wnosi sprzeciw od żądania zapłaty, gdyż od lutego 2025 r. z jego świadczenia jest prowadzona egzekucja, a wcześniej kwitował z poczty odbiór świadczenia po potrąceniach, których zasad i wysokości nie zna (pismo syndyka, odpowiedź upadłego nr 27). W świetle przytoczonych wyżej okoliczności Sąd uznał, że upadły nie wykonał ciążącego na nim obowiązku i nie poinformował syndyka o uzyskaniu świadczenia emerytalnego, choć został przez syndyka pouczony o takim obowiązku. Upadły był zobowiązany do niezwłocznego i bezwarunkowego przekazywania syndykowi wszelkich dokumentów związanych z terminami oraz wysokością przychodów upadłego szczególnie z tytułu emerytury, każdomiesięcznie do 12 dnia miesiąca w którym upadły otrzymał świadczenie. Wynika to wprost z treści pisma podpisanego przez upadłego w dniu 28 czerwca 2023 r. Oznacza to, że upadły powinien poinformować syndyka o otrzymaniu świadczenia emerytalnego najpóźniej w dniu 12 maja 2024 r. Nie uczynił tego jednak, wskutek czego do masy upadłości nie wpłynęła kwota 11.281,44 zł. Podkreślić przy tym trzeba, że upadły wbrew swoim twierdzeniom, nie odmówił zwrotu tej należności z uwagi na jego wysokość i brak możliwości jednorazowej spłaty. Przy takiej postawie upadłego byłaby możliwość zezwolenia upadłemu na zwrot nienależnie pobranych środków w ratach w czasie trwania postępowania upadłościowego. W piśmie z dnia 17 października 2025 r. upadły wprost jednak wskazał, że sprzeciwia się obowiązkowi zwrotu świadczenia co do zasady. Sąd nie podziela też stanowiska upadłego, że kwota którą powinien zwrócić do masy upadłości może być zaspokojona w ramach planu spłaty. Środki wpływające do masy upadłości powinny być przeznaczone na pokrycie kosztów postępowania, a po ich całkowitym zaspokojeniu na plan podziału wierzycieli. Na te dwa cele należało zatem przeznaczyć kwotę 11.281,44 zł której upadły nie zwrócił do masy upadłości. Środki te nie mogą być natomiast przeznaczone na plan spłaty, który powinien być realizowany z dochodów uzyskiwanych po zakończeniu postępowania. Powyższe uchybienia upadłego są istotne, albowiem uniemożliwiają prawidłowe prowadzenie postępowania upadłościowego i realizację jednego z jego istotnych celów jakim jest dążenie do zaspokojenia roszczeń wierzycieli w jak najwyższym stopniu Brak jest również jakichkolwiek względów słuszności lub względów humanitarnych uzasadniających prowadzenie postępowania upadłościowego, mimo nie wywiązywania się przez upadłego z jego obowiązków. Ponieważ ustawodawca nie wprowadził definicji pojęcia słuszności oraz humanitaryzmu Sąd musiał dokonać wykładni tych pojęć w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego w niniejszym postępowaniu. Zarówno względy słuszności jak i względy humanitarne stanowią pojęcia nieostre, brak w ustawodawstwie ich definicji. Odnosić zatem należy niniejsze pojęcia do indywidualnie rozpatrywanych przypadków. Zasady słuszności, w opinii Sądu, należy rozumieć jako pewne podstawowe, akceptowalne przez społeczeństwo zasady przyzwoitego, godnego zachowania, które obowiązują zarówno uczestników życia gospodarczego jak i społecznego. W tym wypadku Sąd obowiązany jest badać otoczenie, w którym funkcjonuje upadły, ocenia z pewnej perspektywy pozycję upadłego, to w jaki sposób niniejsze normy przyzwoitego zachowania mogłyby złagodzić pewne nieakceptowalne zachowania wbrew obowiązującym przepisom prawa (w niniejszym postępowaniu ocenie podlega zatajenie przez upadłego faktu uzyskania świadczenia emerytalnego oraz odmowa zwrotu nienależnie pobranych środków) lub przeciwnie, w jaki sposób negatywne czynniki środowiskowe wpłynęły lub mogły wpłynąć na zachowanie dłużnika wbrew obowiązującym przepisom (czy ich oddziaływanie było na tyle silne, że determinowało zachowanie naruszające normy prawne) i takie zachowanie usprawiedliwić. Względy humanitarne natomiast to okoliczności, które winny być badane przez Sąd w oparciu o poczynione obserwacje - czy nie następuje pewne naruszenie godności i czci osoby ludzkiej. W odróżnieniu od względów słuszności, odnoszą się one bezpośrednio do osoby dłużnika. Względy humanitarne należy interpretować w kontekście rażąco złej sytuacji materialnej (wysoki poziom biedy) i życiowej (ciężka choroba) dłużnika. Względami humanitarnymi będą więc takie okoliczności, w których brak kontynuacji procedury oddłużeniowej narazi upadłego na taki poziom cierpienia, który sprzeciwia się poczuciu moralności. Sąd jest zatem obowiązany do weryfikacji, czy umorzenie postępowania upadłościowego byłoby na tyle dotkliwe dla upadłego, że godziłaby w niego jako osobę ludzką. Zdaniem Sądu względy słuszności przemawiają w niniejszej sprawie za umorzeniem postępowania. Jak wynika z projektu plany spłaty upadły jest osobą doskonale wykształconą (mgr inż. leśnik, doktor nauk ekonomicznych), pracował na stanowiskach kierowniczych i jako wykładowca. Doprowadził do powstania bardzo wysokiego zadłużenia, obejmującego kwotę 1.126.719,57 zł zgłoszonych i uznanych przez syndyka w niniejszym postępowaniu. Mimo tego zamiast dążyć do zredukowania kwoty zadłużenia, poprzez zasilane masy upadłości jak najwyższymi kwotami, to zataił fakt otrzymania świadczenia emerytalnego i odmówił zwrotu świadczeń, które powinny wpłynąć do masy upadłości. W ocenie Sądu względem upadłego nie zachodzą również względy humanitarne. Upadły ma zabezpieczone warunki mieszkaniowe, nie posiada nikogo na utrzymaniu i otrzymuje stały i regularny dochód w postaci emerytury, który gwarantuje mu pozyskanie środków niezbędnych do zapewnienia egzystencji. Oznacza to, że brak kontynuacji procedury oddłużeniowej nie narazi go na taki poziom cierpienia, który sprzeciwiałby się poczuciu moralności. Nie ma również podstaw do przyjęcia, że umorzenie postępowania mogłoby skutkować pokrzywdzeniem wierzycieli, albowiem wierzyciele mają możliwość prowadzenia egzekucji z dochodów upadłego. W konsekwencji, na mocy powołanych wyżej przepisów orzeczono jak w pkt I sentencji. O kosztach Sąd orzekł na mocy art. 231 ust. 2 p.u w zw. z art. 491 2 ust. 1 p.u. Na niniejsze postanowienie przysługuje zażalenie do Sądu Rejonowego Gdańsk-Północ w Gdańsku, VI Wydział Gospodarczy. Zażalenie należy wnieść w ciągu tygodnia od dnia obwieszczenia postanowienia w Rejestrze. Zażalenie podlega opłacie w wysokości 200,00 zł.

sygn. akt GD1G/GUp-s/723/2023, znak pisma: GD1G/GUp-s/723/2023/20 Projekt treści obwieszczenia Syndyka Dnia 12 marca 2024 r. Syndyk obwieszcza, że w postępowaniu upadłościowym dłużnika, którym jest Andrzej Sułkowski, prowadzonego pod sygn. akt: GD1G/GUp-s/723/2023, złożono do akt opis i szacowanie: lp. 1 - Samochód osobowy Opel Vectra rocznik 2007 oszacowane na 773 zł

sygn. akt GD1G/GUp-s/723/2023, znak pisma: GD1G/GUp-s/723/2023/10 Projekt treści obwieszczenia Syndyka Dnia 19 lipca 2023 r. Syndyk obwieszcza, że w postępowaniu upadłościowym dłużnika, którym jest Andrzej Sułkowski, prowadzonego pod sygn. akt: GD1G/GUp-s/723/2023, złożono do akt opis i szacowanie: